7 βήματα για την ευτυχία

Να Σκέπτεσαι Λιγότερο, Να Αισθάνεσαι Περισσότερο

Να Σκυθρωπιάζεις Λιγότερο, Να Χαμογελάς Περισσότερο

Να Μιλάς Λιγότερο, Να Ακούς Περισσότερο

Να Κρίνεις Λιγότερο, Να Αποδέχεσαι Περισσότερο

Να Κοιτάς Λιγότερο, Να Ενεργείς Περισσότερο

Να Παραπονιέσαι Λιγότερο, Να Εκτιμάς Περισσότερο

Να Φοβάσαι Λιγότερο, Να Αγαπάς Περισσότερο

~ Doe Zantamata ~    

Βλέπε το αγγλικό αντίστοιχο εδώ:

http://eaglestefanos.blogspot.gr/2012/12/7-steps-to-happiness.html

7 Steps to Happiness

Think Less, Feel More

Frown Less, Smile More

Talk Less, Listen More

Judge Less, Accept More

Watch Less, Do More

Compain Less, Appreciate More

Fear Less, Love More

~ Doe Zantamata       

ORIGIN:

http://pinterest.com/pin/90283167501423952/

See also, in greek:

http://eaglestefanos.blogspot.gr/2012/12/7.html

«Διεθνής Διαφάνεια: Ο δεκάλογος του ενεργού πολίτη κατά της διαφθοράς»

 Ο ΔΕΚΑΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΕΝΕΡΓΟΥ ΠΟΛΙΤΗ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΔΙΑΦΘΟΡΑΣ

ΔΙΑΦΑΝΕΙΑ ΠΑΝΤΟΥ

Στην Ελλάδα του χθες θεμελιώθηκε η δημοκρατία στο πνεύμα της νομιμότητας.

Στην Ελλάδα του σήμερα, η διαφθορά και η έλλειψη νομιμότητας, εμποδίζει την κοινωνία μας να προχωρήσει στο μέλλον του αναπτυγμένου κόσμου ώριμη, πολιτισμένη και ανταγωνιστική. Στο σύνολο που λειτουργεί αρμονικά, το κέρδος μοιράζεται σε όλους.

Η νομιμότητα συμφέρει.

            Όλοι καθημερινά συναντούμε, αντιμετωπίζουμε, υφιστάμεθα και υποφέρουμε από την διαφθορά. Χρειάζεται αλλαγή νοοτροπίας. Η Διεθνής Διαφάνεια και όλοι οι ενεργοί πολίτες μαζί προχωρούν στα μικρά βήματα που θα οδηγήσουν στο μεγάλο άλμα.

1. Οι αρχές του δικαίου μάς διασφαλίζουν την δίκαιη κοινωνική και οικονομική ανάπτυξη και την Δημοκρατία. Υπακούμε στους νόμους πάντοτε και παντού, απαιτώντας να τους τηρούν και οι πάντες γύρω μας.

2. Δεν κλείνουμε τα μάτια στις παρανομίες. Αν ανεχτούμε τις μικρές πράξεις διαφθοράς, οι εξελιγμένες μορφές τους θα κυριαρχήσουν ως μέθοδοι και νοοτροπίες. Προωθούμε τη διαφάνεια παντού.

3. Ενεργούμε αμερόληπτα, κρίνουμε με τη λογική. Η αξία του καθενός δεν εξαρτάται ούτε από την καταγωγή ούτε από τη συγγένεια ούτε από την παρέα.

4. Δεν φοροδιαφεύγουμε, δεν ξεπλένουμε χρήμα. Η συμβολή προς το κοινωνικό σύνολο ανταποδίδει οφέλη στον καθένα μας σε κάθε τμήμα της κοινής μας καθημερινότητας.

5. Η πληροφορία είναι κοινό μας αγαθό. Δεν την αποκρύπτουμε, ούτε την «κατασκευάζουμε» για να εξυπηρετήσουμε συμφέροντα. Ενημερωνόμαστε και σκεφτόμαστε.

6. Καταγγέλλουμε τα κακώς κείμενα και προστατεύουμε τη διαμαρτυρία. Οι «ομαδούλες» επικρατούν γιατί οι πολίτες δεν μιλούν. Απαιτούμε επιμερισμό ευθυνών και δικαιούμαστε να μας λογοδοτούν.

7. Ελέγχουμε τις λειτουργίες της δημόσιας διοίκησης, της δικαιοσύνης και των επιχειρήσεων. Αποτελούν κομμάτι της ζωής μας καθημερινά. Επαγρυπνούμε για τη διαφθορά και διεκδικούμε την πληροφόρηση. Δικαιούμαστε να μαθαίνουμε.

8. Συνεργαζόμαστε με τους συμπολίτες αλλά και με οργανισμούς που προωθούν τη συμμετοχή και το ενδιαφέρον για τη διαφάνεια. Συλλογικά και συντονισμένα, η πεποίθησή μας γίνεται απαίτηση.

9. Εκπαιδεύουμε τους νέους και τα παιδιά, τους μαθαίνουμε ότι η διαφθορά δεν είναι «μαγκιά». Με δημόσιες συζητήσεις και εκστρατείες για την καταπολέμηση της διαφθοράς, αλλάζουμε νοοτροπία.

10. Κάνουμε πράξη το Δεκάλογο για τη Διαφάνεια, γιατί πιστεύουμε ότι δεν πρέπει να αδιαφορούμε άλλο πια. Το ζητούμενό μας είναι η εξέλιξη στην πολιτική, την οικονομία, την κοινωνία.

ΠΗΓΗ:

www.transparency.gr

«10 τρόποι για να κάνετε τα παιδιά σας να νιώσουν ξεχωριστά»

Ένα από τα μεγαλύτερα δώρα που μπορούμε να κάνουμε στα παιδιά μας είναι να τα βοηθήσουμε να αποκτήσουν μια θετική εικόνα για τον εαυτό τους. Αυτό δε θα συμβεί μέσα σε μία μέρα – είναι μία διαδικασία που παίρνει καιρό. Ωστόσο με μικρές, απλές, καθημερινές πράξεις, μπορούμε να κάνουμε τα παιδιά να νιώσουν ξεχωριστά και να αποκτήσουν θετικά συναισθήματα για τον εαυτό τους. Να κάποιοι από τους τρόπους για να το πετύχουμε αυτό:

1. Υποδεχόμαστε τα παιδιά με χαμόγελο όταν επιστρέφουν στο σπίτι από το σχολείο. Ή αν βρίσκονται ήδη στο σπίτι την ώρα που επιστρέφουμε από τη δουλειά, ανοίγουμε την πόρτα με θετική διάθεση. Δεν αρκεί απλά να χαιρόμαστε που τα βλέπουμε, πρέπει να τους το δείχνουμε. Φωτίζεται το πρόσωπό μας όταν τα αντικρίζουμε; Λάμπουν τα μάτια μας; Η απάντηση ας είναι ένα τεράστιο ΝΑΙ! 

2. Τα παιδιά έχουν ανάγκη από το χρόνο μας. Δεν έχουμε πολύ ελεύθερο χρόνο και η έλλειψή του μας γεμίζει τύψεις, αλλά οι τύψεις δε βοηθούν σε τίποτα. Ακόμα κι αν ο χρόνος που μπορούμε να διαθέσουμε είναι λιγοστός, ας φροντίσουμε τουλάχιστον να είμαστε παρόντες με σώμα και πνεύμα. Ο χρόνος που περνάμε με τα παιδιά δεν είναι ανάγκη να αφιερώνεται μόνο σε παιχνίδι. Μπορούμε να περνάμε καλά χορεύοντας με δυνατή μουσική, κάνοντας πικνίκ στο πάτωμα του σαλονιού ή διαβάζοντας ένα βιβλίο αγκαλιά στον καναπέ.

3. Αν έχουμε παραπάνω από ένα παιδιά, είναι σημαντικό να προγραμματίζουμε προσωπικό χρόνο με το καθένα ξεχωριστά. Είτε πρόκειται για μια έξοδο για παγωτό είτε για μια βόλτα μέχρι το περίπτερο είτε για την προετοιμασία ενός κέικ στην κουζίνα, τα παιδιά θα νιώσουν όμορφα που θα έχουν την αποκλειστικότητά μας. Και οι αναμνήσεις αυτές θα τα συντροφεύουν σε όλη τους τη ζωή.

4. Κρύβουμε σημειωματάκια στο τσαντάκι του φαγητού τους για το σχολείο ή στο δωμάτιό τους. Μπορεί να είναι απλά ένα «καλημέρα» ή μια αστεία φράση ή ένα χαμογελάκι. Μπορεί να είναι ένα αυτοκόλλητο πάνω στο φρούτο τους. Μπορεί να είναι και κάτι πιο προσωπικό… Εξαρτάται από το χαρακτήρα των παιδιών και την ηλικία τους. Ας είναι κάτι που θα τα κάνει να χαμογελάσουν και να νιώσουν ότι τα σκεφτόμαστε.

5. Τα παιδιά λατρεύουν να ακούν ιστορίες από τα χρόνια που «ήταν μικρά»! Ας τους διηγούμαστε παλαιότερες ιστορίες συχνά, ας δούμε μαζί παλιές φωτογραφίες, ας μοιραστούμε τις σκέψεις μας από εκείνη την εποχή και θα τα δούμε να πλημμυρίζουν με όμορφα συναισθήματα.

6. Ζητάμε τη γνώμη τους. Είτε πρόκειται για κάτι που αφορά εμάς είτε για κάτι που αφορά εκείνα, το γεγονός ότι τα ρωτάμε και λαμβάνουμε υπ’ όψη μας τη γνώμη τους, τα κάνει να αισθάνονται σημαντικά.

7. Όταν μιλούν, σταματάμε για λίγο αυτό που κάνουμε και τα κοιτάζουμε στα μάτια. Όταν δουν ότι έχουν την αμέριστη προσοχή μας, όχι απλά θα αισθανθούν ότι είναι ξεχωριστά, αλλά θα σταματήσουν να νιώθουν την ανάγκη να επινοούν νέες δικαιολογίες προκειμένου για να κερδίσουν το χρόνο μας.

8. Μία ήρεμη πρωινή προετοιμασία χωρίς πίεση και καυγάδες και μία ευχάριστη βραδινή μπορεί να μοιάζουν με όνειρα θερινής νυκτός αλλά είναι εφικτό να πραγματοποιηθούν. Η πρωινή προετοιμασία καθορίζει τον τόνο της ημέρας, ενώ η βραδινή δίνει την ευκαιρία για σύντομες ουσιαστικές κουβέντες με τα παιδιά για το πώς πήγε η μέρα τους. Για να μειώσουμε τις εντάσεις, χρειάζεται να έχουμε προκαθορισμένες ρουτίνες με τα πράγματα που πρέπει να γίνουν. Φροντίζουμε επίσης να υπενθυμίζουμε στον εαυτό μας ότι εμείς είμαστε οι ενήλικες επομένως πέφτει σε εμάς το βάρος να βρούμε τρόπους να ελαχιστοποιούμε τις εντάσεις. Αν τα παιδιά διαισθανθούν ότι βιαζόμαστε να τα διώξουμε το πρωί για το σχολείο ή ανυπομονούμε να τους κλείσουμε το φως το βράδυ για να κοιμηθούν, κάθε άλλο παρά ξεχωριστά θα νιώσουν.

9. «Υπάρχουν τέσσερις πολύ δυνατές λέξεις που μπορείς να πεις στο παιδί σου: ‘Εγώ πιστεύω σε εσένα’». Λόγια του Kevin Heath. Όταν τα παιδιά ξέρουν ότι πιστεύουμε σε αυτά, νιώθουν έτοιμα να ανοίξουν τα φτερά τους και να κατακτήσουν τον κόσμο.

10. Λέμε ακούραστα «Σ’ αγαπώ!» Τα παιδιά έχουν ανάγκη να το ακούν, όχι μόνο να το νιώθουν. Ο Alvin Price είπε: «Οι γονείς χρειάζεται να γεμίσουν τον κουβά της αυτοεκτίμησης των παιδιών τόσο πολύ, που όλος ο υπόλοιπος κόσμος να μην μπορεί να κάνει αρκετές τρύπες ώστε τον στραγγίξει.» Τα «Σ’ αγαπώ» χωρίς όρους, τα τρυφερά λόγια και οι αγκαλιές ξεχειλίζουν τον κουβά και κάνουν τα παιδιά να νιώσουν πραγματικά ξεχωριστά.

ΠΗΓΗ:

http://www.aspaonline.gr/2012/11/22/10-tropoi-gia-na-kanete-ta-paidia-sas-na-niosoun-xexorista/

Το πείραμα του Μίλγκραμ

            Το πείραμα του Μίλγκραμ είναι ένα από τα πιο γνωστά αντιδεοντολογικά πειράματα της ψυχολογίας, ουσιαστικά μια «φάρσα» που ξεγύμνωσε την ανθρώπινη ψυχή.

Το 1961, ο είκοσι εφτάχρονος Στάνλει Μίλγκραμ, επίκουρος καθηγητής ψυχολογίας στο Γέιλ, αποφάσισε να μελετήσει την υπακοή στην εξουσία. Είχαν περάσει λίγα μόνο χρόνια από τα φρικτά εγκλήματα των Ναζί και γινόταν μια προσπάθεια κατανόησης της συμπεριφοράς των απλών στρατιωτών και αξιωματικών των SS, οι οποίοι είχαν εξολοθρεύσει εκατομμύρια αμάχων. Η ευρέως αποδεκτή εξήγηση -πριν το πείραμα του Μίλγκραμ- ήταν η αυταρχική τευτονική διαπαιδαγώγηση και η καταπιεσμένη -κυρίως σεξουαλικά- παιδική ηλικία των Γερμανών. Όμως ο Μίλγκραμ ήταν κοινωνικός ψυχολόγος και πίστευε ότι αυτού του είδους η υπακοή -που οδηγεί στο έγκλημα- δεν μπορεί να είναι αποτέλεσμα μόνο της προσωπικότητας, αλλά περισσότερο των πιεστικών συνθηκών. Και το απέδειξε κάνοντας τη «φάρσα» του.

Τα υποκείμενα του πειράματος ήταν εθελοντές, κυρίως φοιτητές, οι οποίοι καλούνταν έναντι αμοιβής να συμμετέχουν σε ένα ψυχολογικό πείραμα σχετικό με τη μνήμη. Χώριζε τους φοιτητές σε ζεύγη και -μετά από μια εικονική κλήρωση- ο ένας έπαιρνε το ρόλο του «μαθητευομένου» και ο άλλος του «δασκάλου».

Ο έκπληκτος «μαθητευόμενος» δενόταν χειροπόδαρα σε μια ηλεκτρική καρέκλα και του περνούσαν ηλεκτρόδια σε όλο το σώμα. Έπειτα του έδιναν να μάθει δέκα ζεύγη λέξεων. Ο «δάσκαλος», από την άλλη, καθόταν μπροστά σε μια κονσόλα ηλεκτρικής γεννήτριας.

Μπροστά του δέκα κουμπιά με ενδείξεις: «15 βολτ, 30 βολτ, 50 βολτ κλπ.» Το τελευταίο κουμπί έγραφε: «450 βολτ. Προσοχή! Κίνδυνος!» Πίσω από το «δάσκαλο» στεκόταν ο πειραματιστής, ο υπεύθυνος του πειράματος.

«Θα λέτε την πρώτη λέξη από τα ζεύγη στο μαθητευόμενο. Αν κάνει λάθος θα σηκώσετε το πρώτο μοχλό και θα υποστεί ένα ηλεκτροσόκ 15 βολτ. Σε κάθε λάθος θα σηκώνετε τον αμέσως επόμενο μοχλό», λέει ο πειραματιστής και ο «δάσκαλος» αισθάνεται ήδη καλά που δεν του έτυχε στην κλήρωση ο άλλος ρόλος.

Το πείραμα ξεκινάει. Ο «δάσκαλος» λέει τις λέξεις από το μικρόφωνο. Ο «μαθητευόμενος», ήδη τρομαγμένος, απαντάει σωστά, αλλά όχι για πολύ. Μόλις κάνει το πρώτο λάθος ο «δάσκαλος» γυρνάει να κοιτάξει τον πειραματιστή. Εκείνος του λέει να προχωρήσει στο πρώτο ηλεκτροσόκ. Ο «δάσκαλος» υπακούει. 15 βολτ δεν είναι πολλά, αλλά ο «μαθητευόμενος» έχει αλλάξει ήδη γνώμη. Παρ' όλα αυτά απαντάει σωστά σε άλλη μια ερώτηση, αλλά στο επόμενο λάθος δέχεται 30 βολτ.

«Αφήστε να φύγω», λέει ο «μαθητευόμενος» που δεν μπορεί να λυθεί. «Δε θέλω να συμμετάσχω σε αυτό το πείραμα.» Ο «δάσκαλος» κοιτάει τον πειραματιστή. Εκείνος του κάνει νόημα να συνεχίσει.

Τα βολτ αυξάνονται και τώρα πια ο πόνος είναι εμφανής στο πρόσωπο του «μαθητευόμενου», που εκλιπαρεί να τον αφήσουν ελεύθερο. Στα 200 βολτ ταρακουνιέται ολόκληρος. Ο «δάσκαλος» πριν κάθε ηλεκτροσόκ γυρνάει να κοιτάξει τον πειραματιστή. Εκείνος, με σταθερή φωνή, του λέει ότι το πείραμα πρέπει να συνεχιστεί. Ο «δάσκαλος» συνεχίζει να βασανίζει έναν άγνωστο, έναν απλό φοιτητή που κλαίει, ζητάει τη βοήθεια του Θεού και παρακαλεί να τον λυπηθούν. Δεν μπορεί πια να απαντήσει στις ερωτήσεις, αλλά ο πειραματιστής λέει στο «δάσκαλο»:

«Τη σιωπή την εκλαμβάνουμε ως αποτυχημένη απάντηση και συνεχίζουμε με την τιμωρία.»

Στα 345 βολτ ο «μαθητευόμενος» τραντάζεται ολόκληρος, ουρλιάζει και χάνει τις αισθήσεις του.

Ο «δάσκαλος», ιδρωμένος και με τα χέρια του να τρέμουν, κοιτάει τον πειραματιστή.

«Μην ανησυχείτε», λέει εκείνος, «το πείραμα είναι απολύτως ελεγχόμενο. Συνεχίστε με τον τελευταίο μοχλό.»

«Μα είναι λιπόθυμος», λέει ο «δάσκαλος».

«Δεν έχει καμιά σημασία. Το πείραμα πρέπει να ολοκληρωθεί. Συνεχίστε με τον τελευταίο μοχλό.»

Πόσοι από τους εθελοντές έφτασαν ως τον τελευταίο μοχλό;

Πριν ξεκινήσει το πείραμα του ο Μίλγκραμ είχε κάνει μια «δημοσκόπηση» ανάμεσα στους ψυχιάτρους και στους ψυχολόγους, ρωτώντας τους τι ποσοστό των εθελοντών θα έφτανε ως τον τελευταίο μοχλό.Σχεδόν όλοι απάντησαν ότι κανείς δε θα έφτανε ως τον τελευταίο μοχλό, πέρα ίσως από κάποια άτομα με κρυπτοσαδιστικές τάσεις, καθαρά παθολογικές.

Δυστυχώς έκαναν λάθος.

Μόλις το 5% των «δασκάλων» αρνήθηκαν εξ' αρχής να συμμετάσχουν σε ένα τέτοιο πείραμα και αποχώρησαν -συνήθως βρίζοντας τον πειραματιστή. Το υπόλοιπο 95% προχώρησε πολύ το πείραμα, πάνω από τα 150 βολτ. Και το 65%. Έφτασε μέχρι τον τελευταίο μοχλό, τα πιθανότατα θανατηφόρα 450 βολτ!

Που έγκειται η φάρσα;

Ο «μαθητευόμενος» δεν ήταν φοιτητής, αλλά ηθοποιός, που είχε προσληφθεί από το Μίλγκραμ για αυτόν ακριβώς το «ρόλο». Δεν υπήρχε ηλεκτρισμός ούτε ηλεκτροσόκ. Ο ηθοποιός υποκρινόταν. Το μοναδικό πειραματόζωο ήταν ο «δάσκαλος».  Όμως τα αποτελέσματα ήταν αληθινά: Το μεγαλύτερο ποσοστό των ανθρώπων θα υπακούσει και θα βασανίσει -ίσως και θα σκοτώσει- έναν άγνωστο του, αρκεί να δέχεται εντολές από κάποιον με κύρος (στην προκειμένη περίπτωση επιστημονικό) και ταυτόχρονα να αισθάνεται ότι δεν τον βαρύνει η ευθύνη για ό,τι συμβεί -αφού εκείνος «απλά ακολουθούσε τις διαταγές».  Και φυσικά οι περισσότεροι από εμάς θα σκεφτούν όταν μάθουν για αυτό το πείραμα: «Εγώ αποκλείεται να έφτανα ως τον τελευταίο μοχλό.»

Όμως δείτε τι συμβαίνει στην κοινωνία μας, κάθε μέρα, με απλά, τυχαία παραδείγματα.

Ο υπάλληλος της ΔΕΗ που δέχεται να κόψει το ρεύμα από έναν άνεργο ή άπορο, ξέροντας ότι έτσι τον ταπεινώνει, τον υποβάλει σε ένα διαρκές βασανιστήριο και πιθανότατα θέτει σε κίνδυνο τη ζωή του, ανήκει στο 65% του τελευταίου μοχλού. Και δεν είναι καθόλου κρυπτοσαδιστής. Απλά ακολουθάει τις εντολές που του έδωσαν.

Ο υπάλληλος του σούπερ-μάρκετ που σου δίνει το χαλασμένο ψάρι και σε διαβεβαιώνει ότι είναι φρέσκο (μιλώ εξ' ιδίας πείρας, ως αγοραστής) δε σε μισεί, παρότι γνωρίζει ότι μπορεί να πάθεις και δηλητηρίαση. Απλώς ακολουθάει εντολές.  Ο αστυνομικός ο οποίος ραντίζει με χημικά τους διαδηλωτές δεν είναι κρυπτοσαδιστής -αν και πολλοί θα διαφωνήσουν στο συγκεκριμένο παράδειγμα. Απλώς κάνει τη δουλειά του. Ο υπάλληλος της εφορίας ή της τράπεζας που υπογράφει την κατάσχεση κάποιου σπιτιού για 1.000 ευρώ χρέος, θα έφτανε ως τον τελευταίο μοχλό στο πείραμα. Γιατί υπακούει.

Αν όμως δούμε το πείραμα του Μίλγκραμ από την ανθρωπιστική-ηθική του πλευρά (από την πλευρά του 5% που αρνήθηκε να υπακούσει) θα καταλάβουμε ότι κανένας δεν είναι άμοιρος ευθυνών. Αν σε διατάζουν να κάνεις κάτι που προκαλεί κακό στον άλλον, στο συμπολίτη σου, σε έναν άνθρωπο (ή σε ένα ζώο, αλλά αυτό περιπλέκει πολύ τα πράγματα, εφόσον συνεχίζουμε να τρώμε κρέας), πρέπει να αρνηθείς να υπακούσεις, ακόμα κι αν χάσεις το μπόνους παραγωγικότητας, την προαγωγή, την επανεκλογή, τη δουλειά σου.

Μόνο όταν θα είμαστε έτοιμοι να αρνηθούμε να υπακούσουμε στις «μικρές» και καθημερινές εντολές βίας -με τις οποίες οι περισσότεροι ασυνείδητα συμμορφωνόμαστε, μόνο όταν θα είμαστε έτοιμοι να προβούμε σε μια γενικευμένη και μέχρι τέλους πολιτική, κοινωνική, καταναλωτική ανυπακοή, μόνο όταν μάθουμε να συμπεριφερόμαστε ως αυτεξούσιοι άνθρωποι και όχι ως ανεύθυνοι υπάλληλοι, μόνο τότε θα μπορέσουμε να γκρεμίσουμε κάθε δύναμη που θέλει υπάνθρωπους, υπάκουους και υπόδουλους.

Και μια τελευταία παρατήρηση:

Τα υποκείμενα του πειράματος του Μίλγκραμ, οι εθελοντές φοιτητές, μάθαιναν από εκείνον ποιος ήταν ο στόχος του πειράματος. Μάθαιναν ότι ο «μαθητευόμενος» ήταν ηθοποιός και ότι δεν είχε ποτέ υποστεί ηλεκτροσόκ. Ο Μίλγκραμ το έκανε αυτό για να τους ανακουφίσει, αλλά πέτυχε το ακριβώς αντίθετο. Αυτοί οι άνθρωποι, ειδικά το 65% που είχε φτάσει ως τον τελευταίο μοχλό, πέρασαν την υπόλοιπη ζωή τους κυνηγημένοι από τις Ερινύες της πράξης τους. Γιατί συνειδητοποίησαν ότι δεν ήταν τόσο αθώοι και τόσο «καλοί» όσο ήθελαν να πιστεύουν για τον εαυτό τους.

ΠΗΓΗ:

http://gr.news.yahoo.com/το-πειραμα-του-μιλγκραμ.html

«Change for a dollar» [Από το blog “Roadartist”]

Μια μικρού μήκους ταινία, που δείχνει πόσο θ' άλλαζε η καθημερινότητα με μικρές απλές πράξεις αλληλεγγύης. Παρακολουθήστε έναν άνδρα, ο οποίος επηρεάζει τις ζωές πολλών ανθρώπων με μόλις ένα δολάριο. 

            Ας μην έχουμε αυταπάτες. Το μόνο που μπορεί να αλλάξει τη ζωή μας είναι η αγάπη, η συμπόνια, η αλληλεγγύη, ο σεβασμός, η συντροφικότητα. 

            Το φίλμ "Change for a dollar" έχει γυριστεί από τη Sharon Wright, με σκοπό να εμπνεύσει τους ανθρώπους. Αν μας κάνει να συνειδητοποιήσουμε την αξία της ανθρωπιάς, της αλληλεγγύης, τότε θα έχει πετύχει το σκοπό του. 

* (Λογοπαίγνιο με τη λέξη change = ψιλά, νομίσματα αλλά και αλλαγή). 

Αξίζει να τη δείτε! Change for a Dollar 

ΠΗΓΗ:

http://roadartist.blogspot.gr/2012/08/change-for-dollar.html

«Το φιλοδώρημα των 500 δολαρίων»

Πριν από 10-15 μέρες διάβασα στο Simply Zesty για τον Aaaron Collins και την τελευταία του επιθυμία. Ήταν ένας νεαρός που μόλις είχε πεθάνει, αφήνοντας στη διαθήκη του οδηγίες  για κάτι που επιθυμούσε να γίνει στη μνήμη του: Ζητούσε από τους δικούς του να πάνε για πίτσα και να αφήσουν στο σερβιτόρο – όποιος κι αν ήταν αυτός – φιλοδώρημα 500 δολαρίων.

Ο αδελφός του έστησε ένα απλό blog, για να γνωστοποιήσει σε φίλους και γνωστούς την επιθυμία του Aaaron ώστε να συνεισφέρουν για να μαζευτεί το ποσό. Πράγματι έτσι κι έγινε! Η έξοδος στην πιτσαρία πραγματοποιήθηκε, το φιλοδώρημα δόθηκε και βέβαια η σκηνή βιντεοσκοπήθηκε και ανέβηκε στο blog.

            Καθώς όμως το περιστατικό άρχισε να διαδίδεται και μέσα όπως το CNN το ανακάλυψαν και το μετέδωσαν, ποσά άρχισαν να συρρέουν από πολλές πλευρές. Σήμερα έχουν πλέον μαζευτεί πάνω από 47.000 δολάρια και η οικογένεια θα συνεχίζει να τα μοιράζει, ένα πεντακοσάρικο τη φορά. Στο blog έχει πλέον ανέβει το δεύτερο και το τρίτο βίντεο και κάθε εβδομάδα θα δημοσιεύεται και ένα καινούργιο.

Και βέβαια διαβάζοντας την παραπάνω ιστορία και βλέποντας τα βιντεάκια η ερώτηση που έρχεται στο μυαλό όλων μας είναι μία:  Άραγε εμείς τι αντίστοιχη πράξη καλοσύνης μπορούμε να κάνουμε για να φτιάξουμε τη μέρα κάποιου;

Στο προηγούμενο post μου, είχα γράψει για το “Μπορούμε” και την εξαιρετική δουλειά που γίνεται και πώς θα μπορούσαμε να βοηθήσουμε όλοι. Αλλά πέρα από αυτό, ποιες άλλες απλές καθημερινές πράξεις μπορούμε να κάνουμε, χωρίς να περιμένουμε ανταπόδοση, για να αγγίξουμε τους ανθρώπους γύρω μας;

Παλαιότερα είχα διαβάσει στο blog What a Ride ένα post στο οποίο η μαμά blogger, για να γιορτάσει τα 35α γενέθλιά της, περιγράφει 35 τυχαίες πράξεις καλοσύνης που έκανε παρέα με τα παιδιά της.  Κάποιες από αυτές:

• Άφησαν μέσα στο ταχυδρομικό τους κουτί ένα πακέτο με μπισκότα για τον ταχυδρόμο, ευχαριστώντας τον που τους φέρνει τα γράμματα
• Πέρασαν από ένα γηροκομείο της γειτονιάς τους για να αφήσουν κάρτες που είχαν ζωγραφίσει τα παιδιά. Η διευθύντρια τελικά τους έκανε ξενάγηση και επέλεξε 6 ηλικιωμένους στους οποίους τα παιδιά παρέδωσαν τα ίδια τις κάρτες
• Άφησαν κέρματα μέσα στη μηχανή αυτόματης πώλησης αναψυκτικών με σημείωμα: “Please enjoy this random act of kindness” (Παρακαλούμε απολαύστε αυτή τη τυχαία πράξη καλοσύνης)
• Πήγαν στο super-market της γειτονιάς τους και μάζεψαν τα καροτσάκια που ήταν παρατημένα από εδώ και από εκεί και τα έβαλαν στη θέση τους
• Πήγαν από ένα κατάστημα “του ενός δολαρίου” και έκρυψαν δολάρια στο τμήμα με τα παιχνίδια για να τα βρουν παιδιά

• Χαμογελούσαν στους πάντες, έλεγαν γεια σε όλους και ήταν ευγενικοί με όλον τον κόσμο.

Απλές πράξεις που αγγίζουν τη ζωή ανθρώπων και ομορφαίνουν τον κόσμο γύρω μας. Αν έχετε ιδέες για μικρές ή μεγάλες πράξεις καλοσύνης που έχετε κάνει ή σκέφτεστε να κάνετε και θα θέλετε να μοιραστείτε στα σχόλια, θα χαρούμε να τις διαβάσουμε. Καλημέρα και καλή εβδομάδα!

“Σήμερα χάρισε σε ένα ξένο, ένα από τα χαμόγελά σου. Μπορεί να είναι η μόνη λιακάδα που θα δει όλη μέρα.”

~ Από το “P.S. I Love You”

ΠΗΓΗ:

http://www.aspaonline.gr/2012/07/30/to-filodorima-ton-500-dolariwn/

«Πώς μπορούμε να παραμείνουμε νέοι και υγιείς»

1. Πετάξτε τους ασήμαντους αριθμούς. Αυτό συμπεριλαμβάνει την ηλικία, το βάρος και το ύψος. Αφήστε τους γιατρούς να νοιάζονται γι' αυτά. Εξάλλου, γι’ αυτό τους πληρώνετε.

2. Κρατήστε μόνον τους ευχάριστους φίλους. Οι γκρινιάρηδες σας ρίχνουν.

3. Να μαθαίνετε συνεχώς!  Μάθετε περισσότερα για τους υπολογιστές, τις τέχνες, την κηπουρική, ο,τιδήποτε… ακόμη και για το ραδιόφωνο. Να μην αφήνετε ποτέ τον εγκέφαλο ανενεργό. «Ένα ανενεργό μυαλό είναι το εργαστήρι του Διαβόλου». Και το επίθετο του διαβόλου είναι Αλτζχάιμερ.

4. Απολαύστε τα απλά πράγματα.

5. Γελάτε συχνά, διαρκώς και δυνατά.  Γελάστε μέχρι να σας κοπεί η ανάσα.

6. Τα δάκρυα τυχαίνουν... Υπομείνετε, πενθήστε, και προχωρήστε παραπέρα. Το μόνο άτομο, που μένει μαζί μας για ολόκληρη τη ζωή μας είναι ο εαυτός μας. Να είστε ΖΩΝΤΑΝΤΟΙ ενόσω είστε εν ζωή.

7. Περιβάλλετε τον εαυτό σας με ό,τι αγαπάτε, είτε είναι η οικογένεια, είτε τα κατοικίδια, η μουσική, τα φυτά, τα ενδιαφέροντά σας... ο,τιδήποτε. Το σπίτισας είναι το καταφύγιό σας.

8. Να τιμάτε την υγεία σας: Εάν είναι καλή, διατηρήστε την. Εάν είναι ασταθής, βελτιώστε την. Εάν είναι πέραν της βελτιώσεως, ζητήστε βοήθεια.

9. Μην κάνετε βόλτες στην ενοχή. Κάντε μια βόλτα στα μαγαζιά, ακόμη και στον διπλανό νομό ή σε μια ξένη χώρα αλλά ΜΗΝ πηγαίνετε εκεί που βρίσκεται ηενοχή.

10. Πείτε στους ανθρώπους που αγαπάτε ότι τους αγαπάτε, σε κάθε ευκαιρία.

ΚΑΙ ΠΑΝΤΑ ΝΑ ΘΥΜΑΣΤΕ:

Η ζωή δεν μετριέται από τον αριθμό των αναπνοών που παίρνουμε, αλλά από τις στιγμές που μας κόβουν την ανάσα. Όλοι χρειαζόμαστε να ζούμε και να απολαμβάνουμε τη ζωή μας στο έπακρο κάθε μέρα!!!

ΠΗΓΗ:

http://truthseeker-vasiliki.blogspot.gr/2012/11/blog-post.html

Περί Τραπεζών…

·         Νομίζαμε ότι πεθαίνουμε για την πατρίδα. Δεν αργήσαμε να συνειδητοποιήσουμε πως το κάναμε για τα θησαυροφυλάκια των τραπεζών

Ανατόλ Φρανς

·         Τα τραπεζικά ιδρύματα είναι πιο επικίνδυνα για τις ελευθερίες μας από την εξουσία, την αστυνομία και το στρατό μαζί

Τόμας Τζέφερσον

·         Τι είναι η διάρρηξη μιας τράπεζας, μπροστά στο να ιδρύεις τράπεζα

Μπ. Μπρεχτ

·         Αν κλέψεις 500 000 ευρώ από μία τράπεζα, είσαι ληστής. Αν…κλέψεις ένα ευρώ από 500 000 ανθρώπους, είσαι τράπεζα

Ν. Τάγιος

·         Η διαφορά μεταξύ των τραπεζών και της Μαφίας είναι η εξής: Οι τράπεζες γνωρίζουν καλύτερα τα νομικά και ρυθμιστικά ζητήματα, αλλά η Μαφία καταλαβαίνει την κοινή γνώμη

Nicholas Nassim Taleb (“Η κλίνη του Προκρούστη”)

·         Τράπεζα είναι το ίδρυμα που σου δανείζει λεφτά αν μπορείς ν' αποδείξεις ότι δε σου χρειάζονται

Mark Twain

·         Οι τράπεζες σου δίνουν την ομπρέλα τους όταν έχει ήλιο και σου την παίρνουν πίσω όταν αρχίσει να βρέχει

Μίμης Ανδρουλάκης [“Θηλυκό πόκερ”]

·         Η σκληρότερη βία είναι των τραπεζών

Ρομίν Γαβράς

Αποσπάσματα από το βιβλίο του John Lanchester “Ουπς! Πώς φτάσαμε να χρωστούν όλοι σε όλους και κανείς να μην μπορεί να πληρώσει…” (εκδ. Anubis)

            «Οι τράπεζες είχαν δίκιο να σκέφτονται ότι δεν υπήρχε αρνητική πλευρά στο ρίσκο που έπαιρναν. Όπως έχω ήδη πει, οι τράπεζες ήταν “πολύ μεγάλες για να καταρρεύσουν” και αυτό θα έχει τεράστιες συνέπειες για όλους μας μέσα στην επόμενη δεκαετία ή και δεκαετίες.  Αυτή η ίδια η άποψη μας έφερε εδώ που μας έφερε, δημιουργώντας μία περαιτέρω ανωμαλία στη διάρθρωση των κινήτρων της τραπεζικής βιομηχανίας. Οι τράπεζες ήξεραν ότι, σε όσο κακό χάλι και αν βρεθούν, θα είναι αδύνατο για τις κυβερνήσεις να μην τις διασώσουν. Κάτι που σήμαινε ότι μπορούσαν να συνεχίσουν να τζογάρουν τεράστια ποσά, γνωρίζοντας με κάθε ασφάλεια ότι, αν τα έχαναν, η κυβέρνηση της καθεμίας –δηλαδή εμείς οι φορολογούμενοι- θα πλήρωνε το λογαριασμό. Φανταστείτε να πάτε σε ένα καζίνο και να παίξετε ρουλέτα και κάθε φορά που κερδίζετε να κρατάτε τα χρήματα. Αν όμως η μπίλια κάτσει στο 0, χάνετε το δεκαπλάσιο όλων των μέχρι τότε κερδών –και τα καλά νέα είναι ότι δε θα χρειαστεί να το πληρώσετε: έρχεται η κυβέρνηση και πάει στο ταμείο αντί για εσάς και εσείς κρατάτε όσα έχετε κερδίσει! Υπέροχο, έτσι δεν είναι; Σε αυτό το σύστημα το μόνο σου κίνητρο είναι να συνεχίζεις να τζογάρεις όλο και περισσότερα ποσά και να βγάζεις όλο και περισσότερα χρήματα» [John Lanchester, Ουπς!  σελ. 238 παρ.2]

            «Οι τράπεζες ήταν απίστευτα κερδοφόρες όχι επειδή έκαναν κάτι καλύτερα, αλλά απλά γιατί έβαζαν όλο και μεγαλύτερα, όλο και πιο ριψοκίνδυνα στοιχήματα – έριχναν όλο και πιο πολλά λεφτά στη μεγάλη ρουλέτα. Δεν είναι απλά τρόπος του λέγειν, είναι η κυριολεκτική διαπίστωση μια ακαδημαϊκής μελέτης του Andrew Haldane, στελέχους της Τράπεζας της Αγγλίας, αρμόδιου για τη χρηματοπιστωτική σταθερότητα. Μεταξύ 1986 και 2006, η μέση ετήσια απόδοση των τραπεζικών μετοχών εκτοξεύθηκε από τον ιστορικό κανόνα του 2% στο 16%. Γιατί; Επειδή οι τράπεζες τζόγαραν περισσότερο. Δεν ήταν θέμα επιδεξιότητας, αποτελεσματικότητας, προνομιακών πληροφοριών ή κριτικής ικανότητας, ήταν απλά πιο ριψοκίνδυνα στοιχήματα» [John Lanchester, Ουπς!  σελ. 50 α’ μισό]

            «Αν η παγκόσμια οικονομική κρίση μπορεί να αναχθεί σε ένα και μόνο φαινόμενο, αυτό θα ήταν το εξής: είναι γεγονός ότι κανείς δεν γνωρίζει ποιες τράπεζες είναι φερέγγυες. Δεδομένου ότι οι τράπεζες είναι κρίσιμες στη δημιουργία και τη λειτουργία της πίστωσης, μια τραπεζική κρίση οδηγεί κατευθείαν σε οξεία πιστωτική κρίση. Αυτός είναι επίσης ο λόγος που τα τεράστια ποσά χρημάτων που διοχετεύονται στον τραπεζικό τομέα από τις κυβερνήσεις έχουν την τάση να μη φέρνουν το αποτέλεσμα που υποτίθεται ότι θα έφερναν, δηλαδή να ξαναρχίσουν να χορηγούνται δάνεια σε επιχειρήσεις και καταναλωτές» [John Lanchester, Ουπς!  σελ. 55 αρχή]

            «Τα ζόμπι στις ταινίες τρόμου είναι σχετικά εύκολο να αντιμετωπιστούν: δεν έχουν επενδυτές από πίσω τους, δεν προσλαμβάνουν λομπίστες, δεν κάνουν δωρεές σε πολιτικά κόμματα, δεν μπορούν να σηκώσουν το τηλέφωνο και να φοβερίσουν υψηλά ιστάμενους πολιτικούς. Οι τράπεζες – ζόμπι δεν υπόκεινται σε κανέναν από τους περιορισμούς αυτούς και αποτελούν ένα πολύ μεγαλύτερο πρόβλημα: ένα τρομερά μεγάλο πρόβλημα. Και, αντίθετα με τα ζόμπι, υπάρχουν στην πραγματικότητα» [John Lanchester, Ουπς!  σελ. 58 β’μισό]

            «Ήταν ένα χάος. Η όλη ιδέα των δανείων “δηλωνόμενου εισοδήματος”, όπου ο δανειολήπτης απλά έλεγε πόσα έβγαζε και ο δανειστής εμπιστευόταν το λόγο του, αποτελεί μια ανοιχτή πρόσκληση για απάτη. Είναι γνωστά εξάλλου ως “δάνεια του ψεύτη”. Η ύπαρξή τους πολύ γρήγορα οδήγησε στη δημιουργία του λεγόμενου δανείου NINJA: No Income, No Job or Assets (Νίντζα: Όχι εισόδημα, όχι δουλειά ούτε περιουσιακά στοιχεία). Άραγε για ποιο λόγο κάποιος που έχει σώας τας φρένας να θέλει να δανείσει λεφτά σε κάποιον που δεν έχει ούτε εισόδημα ούτε δουλειά ούτε περιουσιακά στοιχεία; Απάντηση: επειδή πουλούσε το δάνειο σε κάποιον τρίτο, άρα ποσώς τον ένοιαζε» [John Lanchester, Ουπς!  σελ. 149 τέλος]

            «Ναι, οι ρυθμιστικές αρχές ήταν άχρηστες, αλλά η αποτυχία τους δεν έμοιαζε με αυτήν ενός ναυαγοσώστη ο οποίος δεν αντιλαμβάνεται ότι κάποιοι κολυμβητές έχουν πρόβλημα. Έμοιαζε, απεναντίας, με εκείνη ενός ναυαγοσώστη που στη βάρδια του κάποιοι κολυμβητές αδειάζουν στα κρυφά φιάλες αίματος γιατί βρίσκουν συναρπαστική την ιδέα να αποκτήσει το μέρος λίγη ζωντάνια με κάνα δυο καρχαρίες. Η απορρύθμιση είναι υπαίτια για μεγάλο μέρος των εξελίξεων και θα πρέπει να έχουμε κατά νου ότι μία προς μία όλες οι αλλαγές των κανόνων που έστρωσαν το δρόμο προς το κραχ ήταν το αποτέλεσμα δραστικών πιέσεων από τα λόμπι των τραπεζών. Όταν οι τραπεζίτες – γκάγκστερ δεν έπαιρναν την απορρύθμιση που ήθελαν, σε κάθε περίπτωση θα έβρισκαν τον τρόπο να ξεφύγουν απ’ τους κανόνες. “Ανευθυνότητα”: μια λέξη που ο πρόεδρος Obama χρησιμοποίησε αρκετές φορές για τις πράξεις των τραπεζιτών. Είναι μια καλή λέξη» [John Lanchester, Ουπς!  σελ. 235-236]

            «Η πιστωτική συρρίκνωση δημιούργησε ακόμη καλύτερες συνθήκες στην αγορά –και εννοούμε υπέρ των τραπεζών. Η Goldman Sachs είναι το πιο θεαματικό παράδειγμα. Αυτή η τράπεζα αναγκάστηκε το Σεπτέμβριο του 2008 να αποχαρακτηριστεί ως επενδυτική προκειμένου να μπορεί να λάβει την κρατική βοήθεια, μόνο και μόνο για να δηλώσει τον Ιούλιο του 2009 κέρδη ρεκόρ όλων των εποχών –και αντίστοιχα μπόνους. Η τράπεζα, που θα είχε βουλιάξει χωρίς την κρατική βοήθεια και βρέθηκε στην ανάγκη να δανειστεί απ’ τους φορολογούμενους $10 δις., μόλις οκτώ μήνες μετά είχε επιφυλάξει $11,8 δις. σε μερίσματα, μπόνους και επιδόματα προς τον εαυτό της» [John Lanchester, Ουπς!  σελ. 261-262]

            «Χάρη στα ειδικά μέτρα που έχουν επιβληθεί σήμερα, οι τράπεζες μπορούν να δανειστούν από τις κυβερνήσεις τους κατ’ ουσίαν με μηδενικά επιτόκια. Μπορούν στη συνέχεια να επενδύσουν τα χρήματα με υψηλότερα επιτόκια, π.χ. 5%. Πρόκειται για μια άμεση μεταφορά πλούτου από τους φορολογούμενους στις τράπεζες» [John Lanchester, Ουπς! σελ. 274 αρχή]

            «Τα σούπερ μάρκετ και οι φαρμακευτικές εταιρείες και οι αεροπορικές εταιρείες έχουν εσωτερικεύσει την ανάγκη για ασφάλεια. Δεν είναι τιτάνες της ηθικής, αλλά το έχουν αντιληφθεί: τα ατυχήματα είναι κακά, γιατί μπορούν να τους εξαφανίσουν απ’ το χάρτη. Οι τράπεζες δεν το έχουν αντιληφθεί: έπαθαν ένα καταστροφικό ατύχημα και την έβγαλε μέλι, γάλα, άρα ποιο το κίνητρο να αλλάξουν;» [John Lanchester, Ουπς! (#04471), σελ. 279 παρ.1]

Αποσπάσματα από το βιβλίο του Γιάννη Βαρουφάκη “Παγκόσμιος Μινώταυρος” (εκδ. Λιβάνης)

            «Τα CDO λειτούργησαν ως μια ανοιχτή πρόκληση για να τυπώνει χρήμα κάθε τυχάρπαστος τραπεζίτης! Δεν πρέπει, λοιπόν, να απορεί κανείς που ο Warren Buffett είχε χαρακτηρίσει τα CDO Όπλα Μαζικής Καταστροφής» [Γιάννης Βαρουφάκης, Παγκόσμιος Μινώταυρος, σελ. 38 τέλος]

            «Η παγκόσμια οικονομία εθίστηκε σε αυτό το τοξικό ιδιωτικό χρήμα, το οποίο, από τη φύση του, αβγάτιζε αενάως. Κάποια στιγμή το ιδιωτικό αυτό χρήμα εξαφανίστηκε από προσώπου γης. Και τότε ήρθε η κατάρρευση, το Κραχ. Ο μόνος λόγος που το Κραχ του 2008 δεν είχε τα εμφανή αποτελέσματα του Κραχ του 1929 (εκατοντάδων χιλιάδων λιμοκτονούντων αστέγων στις Hooberville- παραγκουπόλεις) ήταν ότι οι αρχές, και δη οι Κεντρικές Τράπεζες, είχαν μάθει κάτι από τα διδάγματα του Κραχ του 1929. Έτσι, έσπευσαν να αντικαταστήσουν το κατεστραμμένο ιδιωτικό χρήμα με νέο, φρεσκοτυπωμένο δημόσιο χρήμα. Έτσι, οι ζημίες των άφρονων τραπεζιτών μετατράπηκαν σε βουνά νέου δημόσιου χρέους. Το καλό των γρήγορων αντανακλαστικών των Κεντρικών Τραπεζών ήταν ότι το τραπεζικό σύστημα κρατήθηκε σχεδόν ζωντανό, νεκροζώντανο μεν, σε λειτουργία δε (και δεν είχαμε τα χιλιάδες λουκέτα των τραπεζών της δεκαετίας του ’30). Το κακό  ήταν ότι έτσι γεννήθηκε η Κρίση Δημόσιου Χρέους και, παράλληλα, ένα νέο τρισάθλιο, καταπιεστικό καθεστώς: η Πτωχοτραπεζοκρατία» [Γιάννης Βαρουφάκης, Παγκόσμιος Μινώταυρος, σελ. 298-299]

            «Τα ποσά που θυσιάζονταν στο βωμό της διάσωσης των τραπεζιτών αυξάνονταν εκθετικά. Την ίδια ακριβώς εποχή ο μέσος Αμερικανός έβλεπε το βιος του να διαλύεται χωρίς κανείς να τον βοηθά. Σας θυμίζει κάτι αυτό; Τα διάφορα πακέτα διάσωσης (είτε της Wall Street είτε του ελληνικού δημοσίου) είχαν αποδέκτες μόνο  εκείνους που ευθύνονται για την καταστροφή της μετά το 2008 Κρίσης (τους τραπεζίτες) την ώρα που  δίνονται δήθεν για να εξυπηρετηθεί το κοινό καλό. Πρόκειται, πράγματι, για μια πολύ περίεργη ερμηνεία του “κοινού καλού”» [Γιάννης Βαρουφάκης, Παγκόσμιος Μινώταυρος, σελ. 322-323]

            «Δυστυχώς σήμερα, τέσσερα χρόνια μετά το δικό μας 1929, η ζυγαριά της ισχύος γέρνει προς την ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση: δεν πέρασαν παρά ένα ή το πολύ δύο χρόνια μετά το κραχ του 2008 για να αποδυναμωθεί η πολιτική εξουσία. Ιδίως η κυβέρνηση Obama σπατάλησε όλο το πολιτικό κεφάλαιό της ια να στηρίξει άνευ όρων τον ημιθανή χρηματοπιστωτικό τομέα της Wall Street. Όπως στις ταινίες με ζόμπι, π.χ. στο Night of the Living Dead [Η Νύχτα των Ζωντανών Νεκρών], οι νεκροζώντανες τράπεζες άντλησαν αστείρευτες ζωτικές δυνάμεις από τα κράτη και στη συνέχεια στράφηκαν εναντίον  τους! Τόσο στην Αμερική όσο και στην Ευρώπη οι πολιτικοί τρέμουν από το φόβο τους μπροστά στις τράπεζες που μόλις χτες είχαν διασώσει [Στην Ευρώπη οι πολιτικοί φοβούνται ακόμα και εκείνους τους τραπεζίτες τους οποίους εξακολουθούν να διασώζουν καθημερινά δίνοντάς τους δισεκατομμύρια!] . Επομένως, ο χρηματοπιστωτικός τομέας, που βρισκόταν στην καρδιά του προβλήματος, προκαλεί δέος στους πολιτικούς, με συνέπεια όχι μόνο να καθίσταται αδύνατον να εφαρμοστούν πολιτικές αντιμετώπισης της συνεχιζόμενης Κρίσης, αλλά και να απαγορεύεται κάθε ορθολογικός δημόσιος διάλογος για το τι πραγματικά συνέβη» [Γιάννης Βαρουφάκης, Παγκόσμιος Μινώταυρος, σελ. 329 παρ.2]

            «Ενώ η Ελλάδα είχε όντως μεγάλο έλλειμμα, πριν από το Κραχ του 2008, η Ιρλανδία ήταν υπόδειγμα δημοσιονομικής αρετής, η Ισπανία είχε πλεόνασμα στο ισοζύγιο των εμπορικών της συναλλαγών και η Πορτογαλία δεν βρισκόταν σε χειρότερη θέση από τη Γερμανία σε ό,τι αφορούσε το έλλειμμα και το χρέος της. Ποιος, όμως, ενδιαφέρεται για την αλήθεια, όταν τα ψέματα είναι πολύ πιο ευχάριστα αλλά και χρήσιμα για εκείνους που προσπαθούν απεγνωσμένα να μετατοπίσουν τα φώτα της δημοσιότητας από την πραγματική εστία της Κρίσης, τον τραπεζικό τομέα;» [Γιάννης Βαρουφάκης, Παγκόσμιος Μινώταυρος, σελ. 331-332]

            «Η ιστορία θα πει ότι το 2009 οι δυτικές κυβερνήσεις παραδόθηκαν άνευ όρων στις χρεοκοπημένες τράπεζες. Και όπως συμβαίνει συνήθως όταν συνθηκολογεί κανείς απέναντι σε αδίστακτους αντιπάλους, δεν υπήρξε κανένα έλεος για τους ηττημένους. Πράγματι, τόσο το Σχέδιο Geither – Summers όσο και η δημιουργία του EFSF αύξησαν την εκβιαστική ισχύ των τραπεζών έναντι των πολιτικών που έσπευσαν να τις ευνοήσουν» [Γιάννης Βαρουφάκης, Παγκόσμιος Μινώταυρος, σελ. 356-357]

            «Σε αντίθεση με τις ιαπωνικές τράπεζες – ζόμπι, που παρέμεναν πολιτικά ανίσχυρες, οι αμερικανικές και ευρωπαϊκές τράπεζες – ζόμπι, εξουσιάζουν τα πάντα στο νέο κοινωνικοοικονομικό πλαίσιο το οποίο αποκαλώ Πτωχοτραπεζοκρατία» [Γιάννης Βαρουφάκης, Παγκόσμιος Μινώταυρος, σελ. 379 παρ.1 τέλος]

            «Τα hedge funds, αλλά και οι διευθύνοντες των “κανονικών” τραπεζών (ιδίως όσων διέθεταν παρατράπεζες στις οποίες καταχώνιαζαν τις πιο “ιδιαίτερες” συναλλαγές τους) είχαν μια επιφοίτηση: “Γιατί να μη χρησιμοποιήσουμε”, σκέφτηκαν, “το δημόσιο χρήμα που μας δόθηκε από τα κράτη και την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα για να στοιχηματίσουμε ότι, αργά ή γρήγορα, οι δημοσιονομικές πιέσεις (οι οποίες οφείλονταν τόσο στην ύφεση που μείωνε τα φορολογικά έσοδα των κυβερνήσεων, όσο και στη σημαντική αύξηση του δημόσιου χρέους για την οποία ευθύνονταν οι ίδιες οι τράπεζες) θα προκαλέσουν τη χρεοκοπία ενός ή περισσότερων κρατών της ευρωζώνης;”» [Γιάννης Βαρουφάκης, Παγκόσμιος Μινώταυρος, σελ. 411 παρ.2]

Αποσπάσματα από το βιβλίο του Σταύρου Λυγερού “Από την κλεπτοκρατία στη χρεοκοπία ” (εκδ. Πατάκη)

            «Εάν η επιβίωση των τραπεζών είναι εγγυημένη από το κράτος, σημαίνει ότι δεν υφίστανται τη δοκιμασία των Αγορών. Η δοκιμασία της αγοράς δεν είναι μόνο ο μεταξύ τους ανταγωνισμός σε περιόδους θετικής ανάπτυξης, είναι και ο αγώνας επιβίωσης σε συνθήκες κρίσης. Με άλλα λόγια, είναι βαθιά ανήθικο και πολιτικά απαράδεκτο σε συνθήκες κρίσης οι τράπεζες (και οι συναφείς επιχειρήσεις) να χρηματοδοτούνται πλουσιοπάροχα από τους φορολογουμένους και στις περιόδους παχιών αγελάδων να αποκομίζουν υπερκέρδη, τα οποία, βεβαίως, δεν μοιράζονται με το κράτος» [Σταύρος Λυγερός, Από την κλεπτοκρατία στη χρεοκοπία, σελ. 289-290]

            «Η κρίση έφερε με καταλυτικό τρόπο στην επιφάνεια τη δομική ανισορροπία του συστήματος. Όπως συμβαίνει σε τέτοιες περιπτώσεις, απομυθοποίησε ιδεολογήματα που μέχρι πρότινος είχαν ισχύ αναμφισβήτητης αλήθειας. Κατέστησε εξόφθαλμο ότι το σύστημα είναι κομμένο και ραμμένο στα μέτρα μιας ολιγαρχίας του χρήματος και όλα τα άλλα είναι αφόρητη υποκρισία. Όταν τα πράγματα πήγαιναν καλά, εθεωρείτο έγκλημα καθοσιώσεως ακόμα και η παραμικρή κρατική παρέμβαση. Όταν ενέσκηψε η καταιγίδα που προκάλεσαν οι ίδιες οι τράπεζες, οι ιεροφάντες της ανεξαρτησίας των Αγορών, που θεωρούσαν ιερή και απαραβίαστη αρχή τον ανταγωνισμό, τον κατακρεούργησαν. Ζητούσαν την παρέμβαση του κράτους και το χειροκρότησαν όταν έσπευσε με χρήμα των φορολογουμένων να ξελασπώσει τους πρωταγωνιστές του τζόγου, κοινωνικοποιώντας τις ζημιές τους» [Σταύρος Λυγερός, Από την κλεπτοκρατία στη χρεοκοπία, σελ. 290-291]

            «Οι Έλληνες τραπεζίτες δεν θέλουν το “κούρεμα”, επειδή φοβούνται ότι με την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών το κράτος θα βάλει βαθιά το πόδι του στα μαγαζιά τους. Τα παπαγαλάκια τους στα ΜΜΕ μιλούν για το “έγκλημα” της κρατικοποίησης των τραπεζών! Ας σημειωθεί ότι αυτό το “έγκλημα” διαπράχθηκε στη Βρετανία από τον Γκόρντον Μπράουν. Εάν οι μεγαλομέτοχοι των τραπεζών δεν θέλουν την ανάμειξη του κράτους, μπορούν να την αποφύγουν καλύπτοντας τις απώλειες με δικά τους κεφάλαια. Στην πραγματικότητα, θέλουν το κράτος να διασώσει τις τράπεζες, αλλά το κουμάντο να συνεχίσουν να το κάνουν χωρίς κανέναν έλεγχο οι ίδιοι. Οι τράπεζες υποστηρίζουν ότι τις συμπαρασύρει η κρίση δημοσίου χρέους. Αυτό είναι αλήθεια, αλλά η αλήθεια αυτή έχει και άλλη όψη. Για χρόνια οι ελληνικές τράπεζες δανείζονταν από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα με πολύ χαμηλό επιτόκιο και δάνειζαν το ελληνικό δημόσιο με πολλαπλάσιο» [Σταύρος Λυγερός, Από την κλεπτοκρατία στη χρεοκοπία, σελ. 392-393παρ.2]

Βλέπετε σχετικώς και τις εξής προηγούμενες αναρήσεις:

·         Αποσπάσματα από το βιβλίο “Εξομολογήσεις ενός διεφθαρμένου τραπεζίτη”

http://eaglestefanos.blogspot.gr/2010/05/blog-post_13.html

·         Money as Debt / Το Χρήμα ως Χρέος

http://eaglestefanos.blogspot.gr/2011/06/money-as-debt.html