Τύχη ή Ατυχία; Χαρά ή Λύπη; Η απάντηση: Ψυχραιμία και “Απάθεια”

Την παρακάτω ιστορία την είχα διαβάσει προ ετών σε κάποιο βιβλίο που, όμως, δεν θυμάμαι ποιο ήταν… Εδώ και καιρό ήθελα να την αναρτήσω και για τον λόγο αυτό την αναζητούσα “απεγνωσμένα”, ώστε να την αντιγράψω επακριβώς, πλην όμως ανεπιτυχώς (τουλάχιστον ως στιγμής…). Αποφάσισα, λοιπόν, να την καταγράψω έτσι όπως την θυμάμαι. Και αν (κάποια στιγμή!...) την βρω, θα την παρουσιάσω στην αυθεντική της μορφή.

Τύχη ή Ατυχία; Χαρά ή Λύπη; Η απάντηση: Ψυχραιμία και “Απάθεια”

Μια ιστορία των Σούφι.

Ένας χωρικός διαπίστωσε κάποιο πρωί ότι το άλογό του, το μόνο αξιόλογο περιουσιακό στοιχείο του και, παράλληλα, απαραίτητος βοηθός του στην εργασία, είχε χαθεί.

-Μεγάλη ατυχία! σχολίασαν όλοι οι συγχωριανοί του. Τι θ’ απογίνεις τώρα;

Ο χωρικός αντιμετώπισε την κατάσταση με ηρεμία και ψυχραιμία. “Έχει ο Θεός!...” είπε στη γυναίκα του και στους συγχωριανούς του.

Το επόμενο πρωί το άλογο ξαναγύρισε, φέρνοντας μάλιστα μαζί του κι ένα άλλο άλογο, ιδιαίτερα όμορφο και δυνατό, που κανείς δεν το είχε ξαναδεί στην περιοχή και το οποίο προφανώς ήταν η αιτία της προσωρινής εξαφάνισης του πρώτου.

-Μεγάλη τύχη! σχολίασαν, τώρα, οι συγχωριανοί του.

Ο χωρικός αντιμετώπισε, και πάλι, την κατάσταση με ψυχραιμία. “Αυτό ήταν το θέλημα του Θεού…” ήταν τώρα η απάντησή του.

Μερικές μέρες αργότερα, το νεοφερμένο άλογο, που δεν είχε συνηθίσει ακόμα τα νέα του αφεντικά έδωσε μια γερή κλωτσιά στον έφηβο γιό του χωρικού και του έσπασε το πόδι.

-Μεγάλη ατυχία! ξανασχολίασαν οι συγχωριανοί.

Ο χωρικός μας παρέμεινε και πάλι το ίδιο ψύχραιμος και “απαθής”. “Ήταν κι αυτό θέλημα του Θεού να συμβεί” είπε τώρα στη γυναίκα του.

Δυό – τρεις μέρες αργότερα, κι ενώ ο γιός του παρέμενε, φυσικά, κλινήρης, ήρθαν στο χωριό απεσταλμένοι του βασιλιά και στρατολόγησαν βίαια όλους τους νέους του χωριού, με εξαίρεση, φυσικά, τον τραυματισμένο και προσωρινά ανήμπορο γιό του χωρικού.

-Μεγάλη τύχη! σχολίασαν και πάλι οι συγχωριανοί.

Αλλά και πάλι ο χωρικός – πρωταγωνιστής της ιστορίας μας, παρέμεινε ψύχραιμος: “Θέλημα Θεού”, ήταν και πάλι το δικό του σχόλιο.

[Και ίσως η ιστορία να έχει συνέχεια…

Σε κάθε περίπτωση, πάντως, έχει μήνυμα!...]

Το δίδαγμα μιας πεταλούδας

Μου το έστειλαν προσφάτως, υπό μορφή αρχείου παρουσίασης:

Το δίδαγμα μιας πεταλούδας

Μια ημέρα, ένα μικρό άνοιγμα εμφανίστηκε σε ένα κουκούλι. Ένας άντρας κάθισε και παρακολουθούσε την πεταλούδα για ώρες καθώς πάλευε για να περάσει το σώμα της μέσα από την μικρή οπή. Τότε, φάνηκε σαν να είχε σταματήσει κάθε προσπάθεια. Έμοιαζε σαν να είχε προχωρήσει όσο μπορούσε και να μην μπορούσε να πάει παραπέρα. Τότε ο άντρας αποφάσισε να βοηθήσει την πεταλούδα, πήρε ένα ψαλίδι και άνοιξε το κουκούλι. Η πεταλούδα τότε ξεπρόβαλε εύκολα. Αλλά είχε ένα μαραμένο σώμα και ζαρωμένα φτερά. Ο άντρας συνέχισε να παρακολουθεί γιατί περίμενε, από στιγμή σε στιγμή, ότι τα φτερά θα άνοιγαν, θα μεγάλωναν και θα επεκτείνονταν, ότι θα ήταν ικανά να στηρίξουν το σώμα της πεταλούδας και ότι θα γίνονταν γερά. Η πεταλούδα πέρασε την υπόλοιπη ζωή της περιφερόμενη αργά και δύσκολα με το σώμα της μαραμένο και τα φτερά της ζαρωμένα. Ποτέ δεν μπόρεσε να πετάξει. Αυτό που ο άντρας, με την ευγένεια και την καλή του θέληση δεν μπόρεσε να κατανοήσει ήταν ότι ο περιορισμός του κουκουλιού και ο αγώνας που απαιτήθηκε από την πεταλούδα ήταν ο μόνος τρόπος για να αναγκάσει τα υγρά να κινηθούν από το σώμα της πεταλούδας προς τα φτερά της, έτσι ώστε να είναι έτοιμη να πετάξει μόλις κατάφερνε να απελευθερωθεί από το κουκούλι. Μερικές φορές ο αγώνας είναι ακριβώς αυτό που έχει ανάγκη η ζωή μας. Αν ο Θεός επιτρέψει να περάσουμε την ζωή μας χωρίς δυσκολίες, αυτό θα έχει παραλυτική επίδραση πάνω μας. Δεν θα γινόμασταν τόσο δυνατοί όσο θα μπορούσαμε να γίνουμε. Ποτέ δεν θα γινόμασταν ικανοί να “πετάξουμε”.

Ζήτησα δύναμη…

…Και ο Θεός μου έδωσε δυσκολίες για να με κάνει δυνατό.

Ζήτησα σοφία…

…Και ο Θεός μου έδωσε προβλήματα για να λύσω.

Ζήτησα ευημερία…

…Και ο Θεός μου έδωσε μυαλό και υγεία για να δουλέψω

Ζήτησα κουράγιο…

…Και ο Θεός μου έδωσε εμπόδια για να τα ξεπεράσω.

Ζήτησα αγάπη…

…Και ο Θεός μου έδωσε πονεμένους ανθρώπους για να τους βοηθήσω.

Ζήτησα χάρες…

…και ο Θεός μου έδωσε ευκαιρίες.

Δεν έλαβα τίποτε από ότι ζήτησα…

…Όμως έλαβα όλα όσα χρειαζόμουν.

Ανθρώπινες σχέσεις (Αγάπη, Φιλία, Συγγνώμη)

Ήταν μια φορά ένας νεαρός, ο οποίος συμπεριφερόταν μερικές φορές βίαια. Ο πατέρας του, του έδωσε ένα σακουλάκι με καρφιά και του είπε να καρφώνει ένα καρφί στο πεζοδρόμιο μπροστά από τον κήπο κάθε φορά που θα έχανε την υπομονή του και θα μάλωνε με κάποιον. Την πρώτη μέρα έφτασε στο σημείο να καρφώσει 37 καρφιά στο πεζοδρόμιο. Κατά τις εβδομάδες που ακολούθησαν έμαθε να ελέγχει τον εαυτό του και ο αριθμός των καρφιών που κάρφωνε στο πεζοδρόμιο λιγόστευε συνεχώς μέρα με τη μέρα: είχε ανακαλύψει ότι ήταν πιο εύκολο να συγκρατείται από το να καρφώνει καρφιά. Τελικά, έφτασε η μέρα κατά την οποίa ο νεαρός δεν έβαλε ούτε ένα καρφί στο πεζοδρόμιο. Τότε πήγε στον πατέρα του και του είπε ότι εκείνη την ημέρα δεν χρειάστηκε να βάλει ούτε ένα καρφί. Τότε ο πατέρας του, του είπε να βγάζει ένα καρφί για κάθε μέρα που θα περνούσε χωρίς να χάσει την υπομονή του. Οι μέρες πέρασαν και ο νεαρός τελικά μπόρεσε να πει στον πατέρα του ότι είχε βγάλει όλα τα καρφιά απ το πεζοδρόμιο. Ο πατέρας τότε, οδήγησε τον υιό του στο πεζοδρόμιο μπροστά από τον κήπο και του είπε: «Παιδί μου, συμπεριφέρθηκες καλά, αλλά κοίτα πόσες τρύπες έχει το πεζοδρόμιο. Αυτό δεν θα είναι πια όπως πριν. Όταν μαλώνεις με κάποιον και του λες κάτι προσβλητικό, του αφήνεις μια πληγή όπως αυτή. Μπορείς να μαχαιρώσεις έναν άνθρωπο και μετά να του βγάλεις το μαχαίρι, ωστόσο όμως θα του μείνει πάντα μια πληγή. Λίγη σημασία έχει πόσες φορές θα ζητήσεις συγνώμη, η πληγή που γίνεται με τα λόγια κάνει τόση ζημιά όσο και μία πληγή στο σώμα σου. Οι φίλοι είναι σπάνιοι, σε κάνουν να γελάς και σου φτιάχνουν το κέφι. Πάντα είναι διαθέσιμοι να σε ακούσουν όταν το χρειάζεσαι, σε αγαπάν και σε δέχονται στο σπίτι τους».

Για να τελειώσουμε: «Μία από τις χαρές τις φιλίας είναι να ξέρεις ποιόν να εμπιστευτείς» (Alejandro Manzoni)

«Η… τύφλα μας!»

Μου το έστειλε, σχετικά πρόσφατα, μια καλή e-φίλη, που προφανώς θέλει να το δει και αναρτημένο!...

«Η… τύφλα μας!»

Ζούσε κάποτε μια κοπέλα τυφλή. Μισούσε τον εαυτό της, επειδή ήταν τυφλή, μισούσε τον καθένα, εκτός από τον αγαπημένο της. Αυτός ήταν εκεί γι’ αυτήν. Την αγαπούσε πολύ και ήταν πάντα δίπλα της. Του είχε πει ότι αν μπορούσε να δει τον κόσμο, τότε θα τον παντρευόταν. Μια μέρα κάποιος της δώρισε δυο μάτια και τότε μπόρεσε να δει τον κόσμο που τόσο πολύ ήθελε. Είδε και τον αγαπημένο της. Εκείνος τη ρώτησε γεμάτος χαρά: Τώρα που μπορείς να δεις τον κόσμο, θα με παντρευτείς; Η κοπέλα όμως έκπληκτη είδε ότι ο αγαπημένος της ήταν κι’ αυτός τυφλός και σοκαρισμένη από αυτό αρνήθηκε να τον παντρευτεί. Το αγόρι έφυγε λυπημένο και με πόνο αργότερα της έστειλε ένα γράμμα: “Να είσαι πάντα καλά!... Aπλά σε παρακαλώ να προσέχεις τα μάτια μου...”

«Dilemma - Decision»

The story given here is quite interesting and really gives us an insight into Decision Making.

A group of children were playing near two railway tracks, one still in use while the other disused. Only one child played on the disused track, the rest on the operational track. The train came, and you were just beside the track interchange. You could make the train change its course to the disused track and saved most of the kids. However, that would also mean the lone child playing by the disused track would be sacrificed. Or would you rather let the train go its way? Let's take a pause to think what kind of decision we could make… Analyse the situation… Think and reflect…

Decided your answer! Now… go ahead!

Most people might choose to divert the course of the train, and sacrifice only one child. To save most of the children at the expense of only one child was rational decision most people would make, morally and emotionally. But, have you ever thought that the child choosing to play on the disused track had in fact made the right decision to play at a safe place? Nevertheless, he had to be sacrificed because of his ignorant friends who chose to play where the danger was.

This kind of dilemma happens around us everyday. In the office, community, in politics and especially in a democratic society, the minority is often sacrificed for the interest of the majority, no matter how foolish or ignorant the majority are, and how farsighted and knowledgeable the minority are.

The child who chose not to play with the rest on the operational track was sidelined. And in the case he was sacrificed, no one would shed a tear for him.

To make the proper decision is not try to change the course of the train because the kids playing on the operational track should have known very well that track was still in use, and that they should have run away if they heard the train's sirens. If the train was diverted, that lone child would definitely die because he never thought the train could come over to that track! Moreover, that track was not in use probably because it was not safe. If the train was diverted to the track, we could put the lives of all passengers on board at stake! And in your attempt to save a few kids by sacrificing one child, you might end up sacrificing hundreds of people to save these few kids.

While we are all aware that life is full of tough decisions that need to be made, we may not realize that hasty decisions may not always be the right one.

"Remember that what's right isn't always popular... and what's popular isn't always right"!

Everybody makes mistakes; that's why they put erasers on pencils.

Greek translation here:

http://eaglestefanos.blogspot.com/2009/05/blog-post_19.html

«Δίλημμα - Απόφαση»

Μετάφραση κειμένου που μου είχαν στείλει, παλαιότερα, υπό μορφή Powerpoint file

Δίλημμα - Απόφαση

Η παρακάτω ιστορία είναι πολύ ενδιαφέρουσα και πραγματικά μας δίνει μια εικόνα για τη Λήψη Αποφάσεων.

Μια ομάδα παιδιών παίζει κοντά στις ράγες δύο σιδηροδρομικών γραμμών, εκ των οποίων η μία ακόμη σε χρήση ενώ η άλλη παροπλισμένη. Μόνο ένα από τα παιδιά παίζει στην εγκαταλελειμμένη ράγια, ενώ τα υπόλοιπα παίζουν πάνω στη ράγια που ακόμα χρησιμοποιείται. Το τραίνο πλησιάζει κι εσείς είστε ακριβώς δίπλα στο σημείο που οι δύο γραμμές χωρίζονται. Μπορείτε (μετακινώντας το σχετικό μοχλό) να αλλάξετε την πορεία του τραίνου, ώστε αυτό να κινηθεί στην παροπλισμένη γραμμή και να σώσετε, έτσι, τα περισσότερα παιδιά. Ωστόσο, με την ενέργειά σας αυτή, θα σήμαινε ότι θα θυσιάζατε το παιδί που παίζει μόνο του σε αυτή την παροπλισμένη γραμμή. Ή μπορείτε να αφήσετε το τραίνο να ακολουθήσει την πορεία του!...

Κάνετε ένα διάλειμμα και σκεφθείτε τι είδους απόφαση θα μπορούσατε να πάρετε!... Αναλύστε την κατάσταση ... Σκεφθείτε! Αποφασίστε τι απάντηση θα δώσετε! Και μετά… προχωρήστε (στην ανάγνωση της συνέχειας του κειμένου αυτού)…

Οι περισσότεροι άνθρωποι θα επιλέξουν, μάλλον, το να αλλάξουν την πορεία του τραίνου και να θυσιάσουν μόνο ένα παιδί. Το να σωθούν τα περισσότερα παιδιά, με “κόστος” τη θυσία ενός μόνο παιδιού είναι, για τους περισσότερους ανθρώπους, ηθικά και συναισθηματικά, η ορθή απόφαση. Όμως, σκεφθήκατε ότι και το παιδί που είχε επιλέξει να παίζει πάνω στην εγκαταλελειμμένη γραμμή, είχε πάρει, στην πραγματικότητα, την ορθή απόφαση, να παίζει δηλαδή σε ένα ασφαλές σημείο; Ωστόσο (σύμφωνα με την απόφαση των περισσοτέρων) θυσιάζεται εξαιτίας του ότι οι αδαείς φίλοι του επέλεξαν να παίζουν εκεί όπου υπήρχε κίνδυνος!....

Αυτό το είδος διλήμματος συμβαίνει γύρω μας και αντιμετωπίζουμε καθημερινά. Στο γραφείο, στην κοινότητα, στην πολιτική, και ιδιαίτερα σε μια δημοκρατική κοινωνία, η μειονότητα συχνά θυσιάζεται για την πλειοψηφία, χωρίς να λαμβάνεται υπ’ όψη η ανοησία ή η άγνοια της πλειοψηφίας και η διορατικότητα ή η γνώση της μειονότητας.

Το παιδί που επέλεξε να μην παίζει με τα υπόλοιπα πάνω στην χρησιμοποιούμενη ράγια του τραίνου αγνοείται! Και στην περίπτωση που αυτό θα θυσιαστεί, κανείς δεν θα χύσει δάκρυα γι’ αυτό.

Η σωστή απόφαση δεν είναι να προσπαθήσουμε να αλλάξουμε την πορεία του τραίνου, διότι τα παιδιά που παίζουν πάνω στην εν λειτουργία γραμμή, θα έπρεπε να γνωρίζουν πολύ καλά ότι αυτή είναι σε λειτουργία και πρέπει να φύγουν μακριά μόλις ακούσουν τη σειρήνα του τραίνου. Εάν εκτρέψουμε το τραίνο, το μοναχικό παιδί θα σκοτωθεί σίγουρα, εξαιτίας του ότι ποτέ δεν σκέφθηκε – υπέθεσε ότι το τρένο θα μπορούσε να ακολουθήσει αυτή την αχρηστεμένη ράγια! Επιπλέον, αυτή η ράγια δεν ήταν σε χρήση πιθανώς επειδή δεν ήταν ασφαλής. Εκτρέποντας την πορεία του τραίνου σ’ αυτή την αχρηστεμένη (και πιθανόν μη ασφαλή) ράγια, θα διακυβεύαμε τις ζωές όλων των επιβατών του τραίνου. Και η προσπάθειά μας να σώσουμε μερικά παιδιά θυσιάζοντας ένα παιδί, θα μπορούσε να καταλήξει στη θυσία εκατοντάδων ανθρώπων για να σωθούν αυτά τα λίγα παιδιά.

Ενώ όλοι γνωρίζουμε ότι η ζωή είναι γεμάτη από σκληρές αποφάσεις που πρέπει να παρθούν, δεν συνειδητοποιούμε ότι οι βιαστικές αποφάσεις δεν μπορούν πάντα να είναι οι σωστές.

"Να θυμάσαι ότι αυτό που είναι σωστό δεν είναι πάντα δημοφιλές… και ότι αυτό που είναι δημοφιλές δεν είναι μα πάντα το σωστό!".

Όλος ο κόσμος κάνει λάθη. Αυτός είναι ο λόγος που βάζουν γομολάστιχες στα μολύβια.

Αγγλικό πρωτότυπο κείμενο, εδώ:

http://eaglestefanos.blogspot.com/2009/05/dilemma-decision.html

«Οι άνθρωποι γύρω μας»

Μου το είχαν στείλει, παλαιότερα, σε μορφή Powerpoint file

ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΓΥΡΩ ΜΑΣ

(αντιμετωπίζοντας τις κρίσεις που δημιουργούνται στο χώρο μας)

Το ακόλουθο γεγονός είναι πραγματικό. Συνέβη κατά τη διάρκεια ενός υπερατλαντικού ταξιδιού. Μία κυρία έτυχε να καθίσει δίπλα σε ένα μελαψό κύριο. Η κυρία, φανερά εκνευρισμένη, ζήτησε από την αεροσυνοδό να της βρει άλλη θέση επειδή δεν ήθελε να κάθεται δίπλα σε κάποιον μη «ευχάριστο» τύπο. Η αεροσυνοδός της είπε ότι η πτήση ήταν γεμάτη, αλλά θα ερευνούσε εάν υπήρχε χώρος ελεύθερος, ακόμη και στη πρώτη θέση, ώστε να καλύψει το αίτημα της. Oι υπόλοιποι επιβάτες βλέποντας τη σκηνή, απογοητεύτηκαν πάρα πολύ, τόσο από την κυρία με την αντικοινωνική της στάση, αλλά και με το γεγονός ότι μια τέτοια παράλογη απαίτηση θα την οδηγούσε ακόμη και στην πρώτη θέση. Ο δυστυχής επιβάτης, φανερά ενοχλημένος και συγχρόνως λυπημένος για την ατμόσφαιρα που δημιουργήθηκε, προτίμησε να σιωπήσει. Το κλίμα μέσα στο αεροπλάνο ήταν πολύ ψυχρό και η ατμόσφαιρα πολύ ηλεκτρισμένη, αλλά η συγκεκριμένη κυρία έδειχνε ευτυχισμένη και χαρούμενη που θα μετακόμιζε στην πρώτη θέση , μακριά από «εκείνο» το άτομο! Λίγα λεπτά αργότερα η αεροσυνοδός επέστρεψε και είπε στην κυρία: “Συγνώμη κυρία, η πτήση είναι γεμάτη και δεν υπάρχει κενή θέση... Ευτυχώς όμως βρήκα μία ελεύθερη στην πρώτη θέση! Moυ πήρε αρκετή ώρα, διότι έπρεπε να πάρω πρώτα την άδεια του captain για να γίνει αυτή η αλλαγή. Συγκεκριμένα μου είπε ότι «με κανέναν τρόπο δεν μπορούμε να πιέσουμε κάποιον να καθίσει δίπλα σε ένα τόσο μη ευχάριστο άτομο» και ενέκρινε αμέσως την αλλαγή. Οι υπόλοιποι επιβάτες δεν μπορούσαν να πιστέψουν ό,τι άκουγαν εκείνη τη στιγμή… και η κυρία, με φανερή ικανοποίηση στο πρόσωπο, ετοιμάστηκε να σηκωθεί από τη θέση της... Τότε η αεροσυνοδός γύρισε δίπλα στον μελαψό κύριο και του είπε: -Κύριε αν θέλετε ακολουθείστε με στην πρώτη θέση! Εκ μέρους της αεροπορικής μας εταιρίας, ο captain ζητά συγνώμη για το γεγονός πού έτυχε σε σας , να καθίσετε δίπλα σε ένα τόσο μη ευχάριστο άτομο. Όλοι οι επιβάτες χειροκρότησαν και έδωσαν συγχαρητήρια στο πλήρωμα, γιατί χειρίστηκαν την υπόθεση τόσο αποτελεσματικά.

Εκείνη τη χρονιά ο captain και το πλήρωμα βραβεύτηκαν για την αντίδρασή τους σε εκείνη την πτήση.

ΠΑΝΤΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΙΑ ΙΔΕΑ ΝΑ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΟΥΜΕ ΜΙΑ ΚΡΙΣΗ, ΑΠΛΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΗ ΒΡΟΥΜΕ!

Ας γίνει βίωμά μας το εξής μήνυμα, για τους Πελάτες μας, για τους Συναδέλφους μας, για τους Συνεργάτες μας, για τους Δικούς μας:

«Οι άνθρωποι μπορούν να ξεχάσουν ό,τι τους έχεις πει.

Μπορούν να ξεχάσουν ό,τι έχεις κάνει σε εκείνους,

Αλλά δεν ξεχνούν ποτέ το πώς τους έκανες να αισθανθούν».

«Επιστολή γονέα προς το παιδί του»

Μου το είχαν στείλει, παλαιότερα, σε μορφή Powerpoint file

«Επιστολή γονέα προς το παιδί του»

Αγαπημένο μου παιδί…

Την ημέρα που θα προσέξεις ότι γέρασα, κι’ αυτό φοβάμαι ότι δεν θα αργήσει να γίνει, κάνε υπομονή και προσπάθησε να καταλάβεις… Μπορεί, τα χρόνια μου να πέρασαν… Μπορεί, οι ρυτίδες να χάραξαν το πρόσωπο μου... Όμως, ούτε η καρδιά μου έχασε την τρυφερότητα της, ούτε τα μάτια μου την καλοσύνη τους! Από την πρώτη στιγμή ήμουν δίπλα σου, και με ανείπωτη λαχτάρα περίμενα τον ερχομό σου! Και όταν το θαύμα έγινε, από την ευτυχία μου άνοιξαν οι ουρανοί και η χαρά μου ήταν απερίγραπτη! Στα χρόνια που πέρασαν, ήμουν δίπλα σου με την αγάπη που σου άξιζε και την τρυφερότητα που χρειαζόσουν! Όμως, ο χρόνος είναι αδυσώπητος, και οι αλλαγές επάνω μας είναι ορατές! Γι’ αυτό, αν κάποια φορά λερωθώ την ώρα που τρώω, ή εάν δυσκολεύομαι να ντυθώ, δείξε κατανόηση… Θυμήσου, με πόση υπομονή, ξόδευα ώρες ατελείωτες, να σε βοηθώ! Όταν μιλάμε, εάν επαναλαμβάνω τα ίδια πράγματα δύο και τρεις φορές, μη με παρεξηγείς… Άκουσε με… Όταν ήσουν μικρό παιδί, έπρεπε να σου λέω πολλές φορές την ίδια ιστορία, μέχρι να σε πάρει ο ύπνος! Όταν δεν θέλω να κάνω ντους, μη θυμώνεις… Θυμήσου τις χιλιάδες δικαιολογίες που έβρισκες, προκειμένου να με πείσεις, να μη σε λούσω... Όταν διαπιστώνεις την άγνοιά μου πάνω στη νέα τεχνολογία, δώσε μου τον απαραίτητο χρόνο να προσαρμοστώ και μην με κοιτάς με ένα περιπαιχτικό χαμόγελο… Όταν συζητάμε και ξεχνάω κάτι, δώσε μου χρόνο να το θυμηθώ. Και εάν δεν μπορώ, μην εκνευρίζεσαι... Το πιο σημαντικό δεν είναι η ίδια η συζήτηση, αλλά η χαρά, να είμαστε μαζί και να συζητάμε! Σου δίδαξα τόσα πολλά πράγματα! Να τρως σωστά… να ντύνεσαι σωστά… να αντιμετωπίζεις τη ζωή με θάρρος... Όταν δεν θέλω να φάω, μη με πιέζεις… Ξέρω πολύ καλά πότε πρέπει και πότε όχι. Και όταν τα κουρασμένα πόδια μου, δεν μου επιτρέπουν να περπατώ, μη στενοχωριέσαι. Φυσικό είναι! Εσύ, δώστε μου το χέρι σου να κρατηθώ. Το ίδιο έκανα κι’ εγώ, όταν έκανες τα πρώτα σου βήματα… Το ξέρω ότι η ηλικία μου δεν μου επιτρέπει να είμαι τόσο δραστήριος όσο θα ήθελα. Ως τόσο, τα καταφέρνω να επιβιώνω. Κάποια μέρα θα καταλάβεις τι εννοώ... Κάποια μέρα θα καταλάβεις, ότι παρά τα λάθη μου, πάντα ήθελα το καλύτερο για σένα. Και προσπάθησα, με όλες μου τις δυνάμεις, να ετοιμάσω το δρόμο σου! Δεν πρέπει να αισθάνεσαι λυπημένο, επειδή είσαι αναγκασμένο να με βλέπεις δίπλα σου. ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΜΑΙ ΔΙΠΛΑ ΣΟΥ. Η σοφία μου, σου είναι απαραίτητη.

Δώσε μου το χέρι σου και βοήθησε με να τελειώσω τον δρόμο μου, με υπομονή, αγάπη και ειρήνη. Κι’ εγώ, θα σου το ξεπληρώσω με ένα χαμόγελο και με την απέραντη αγάπη που έχω μέσα μου για σένα…

«Η ιστορία ενός παιδιού και του αγγέλου του»

Μου το είχαν στείλει, παλαιότερα, σε μορφή Powerpoint file

«Η ιστορία ενός παιδιού και του αγγέλου του»

Μια φορά και ένα καιρό, ένα παιδί ήταν η σειρά του να γεννηθεί και να έρθει στην γη. Μια μέρα το παιδί ρώτησε τον Θεό:

«Μου λένε ότι θα με στείλεις στην γη αύριο…”

“… αλλά πώς να ζήσω εκεί τόσο μικρό και αβοήθητο;"

Ο Θεός απάντησε,

«Μέσα στους τόσους αγγέλους, έχω διαλέξει έναν και για εσένα.»

«Θα σε περιμένει και θα σε φροντίζει στην γη.»

«Αλλά…” είπε το παιδί, «εδώ στον Παράδεισο δεν κάνω τίποτε άλλο από το να τραγουδώ και να γελώ.”

«Μόνο αυτά χρειάζομαι για να είμαι ευτυχισμένο»

Ο Θεός είπε,

«Ο άγγελος θα σου τραγουδά κάθε μέρα. Θα νιώθεις την αγάπη του αγγέλου σου και θα είσαι ευτυχισμένο.»

«Όμως…» είπε το παιδί,

«… πώς θα μπορώ να καταλαβαίνω όταν οι άνθρωποι μου μιλούν, αφού δεν ξέρω την γλώσσα τους;»

Αυτό είναι εύκολο", είπε ο Θεός

“Ο άγγελος σου θα σου λέει τις πιο όμορφες και γλυκές λέξεις που άκουσες ποτέ σου, και έτσι με πολλή υπομονή και φροντίδα, ο άγγελος σου θα σου διδάξει πώς να μιλάς".

Το παιδί κοίταξε ψηλά στον Θεό και είπε,

”Και τι θα κάνω όταν θέλω να μιλήσω σε Εσένα;"

Ο Θεός χαμογέλασε στο παιδί και του είπε,

«ο άγγελος σου, θα σου βάλει τα χέρια μαζί και θα σου δείξει πώς να κάνεις την προσευχή σου».

Το παιδί τότε είπε,

«Έχω ακούσει ότι στην γη υπάρχουν κακοί άνθρωποι. Ποιος θα με προστατεύσει;»

Ο Θεός έβαλε το παιδί στην αγκαλιά του λέγοντας:

«ο άγγελος σου θα σε προστατεύει – ακόμα και αν σημαίνει το δικό του κακό!»

Το παιδί ήταν λυπημένο και είπε στον Θεό:

«Αλλά θα είμαι πάντα λυπημένο επειδή δεν θα μπορώ να σε βλέπω πλέον»

Ο Θεός αγκάλιασε το παιδί

«Ο άγγελος σου θα σου μιλά πάντα για εμένα και θα σου δείξει τον δρόμο να έρθεις πίσω σε εμένα, παρόλο που εγώ θα είμαι πάντα δίπλα σου».

Εκείνη την στιγμή ήταν απόλυτη γαλήνη στον Παράδεισο, αλλά φωνές από την γη μπορούσαν ήδη να ακουστούν.

Το παιδί αμέσως, ρώτησε απαλά,

«Ω Θεέ μου, αν είναι να φύγω τώρα, πες μου σε παρακαλώ το όνομα του αγγέλου μου!»

Ο Θεός απάντησε,

«Το όνομα του αγγέλου σου δεν είναι σημαντικό…

...εσύ απλά θα την φωνάζεις “Μαμά!”

Το τέλος… της ιστορίας

Η αρχή… της δημιουργίας

«Και όμως δεν είναι αντίθετα» (ή) «Πρέπει»

Το δημοσίευσαν, προσφάτως, δύο e-φίλες που παρακολουθώ. Το αναδημοσιεύω κι εγώ…

«Και όμως δεν είναι αντίθετα» (ή) «Πρέπει»

• Πρέπει να δίνεις, αν θέλεις να έχεις.

• Πρέπει να θυσιάζεις, αν θέλεις να αποκτήσεις.

• Πρέπει να σιωπάς, αν θέλεις να ακούγεσαι.

• Πρέπει να ταπεινώνεσαι, αν θέλεις να υψωθείς.

• Πρέπει να χάσεις, για να κερδίσεις.

• Πρέπει να αδειάσεις, αν θέλεις να γεμίσεις.

• Πρέπει να υποχωρείς, αν θέλεις να προχωρήσεις.

• Πρέπει να μάθεις να ακούς, αν θέλεις να σε υπολογίζουν.

• Πρέπει να πεθάνεις, αν θέλεις να ζήσεις.

• Πρέπει να μάθεις να πεινάς, αν θέλεις να απολαμβάνεις.

• Πρέπει να πονάς, αν θέλεις να γιατρευτείς.

• Πρέπει να μάθεις να χάνεις, αν θέλεις να νικάς.

• Πρέπει να μπορείς να κλαις, αν θέλεις να μπορείς να παρηγορήσεις.