«10 τρόποι για να κάνετε τα παιδιά σας να νιώσουν ξεχωριστά»

Ένα από τα μεγαλύτερα δώρα που μπορούμε να κάνουμε στα παιδιά μας είναι να τα βοηθήσουμε να αποκτήσουν μια θετική εικόνα για τον εαυτό τους. Αυτό δε θα συμβεί μέσα σε μία μέρα – είναι μία διαδικασία που παίρνει καιρό. Ωστόσο με μικρές, απλές, καθημερινές πράξεις, μπορούμε να κάνουμε τα παιδιά να νιώσουν ξεχωριστά και να αποκτήσουν θετικά συναισθήματα για τον εαυτό τους. Να κάποιοι από τους τρόπους για να το πετύχουμε αυτό:

1. Υποδεχόμαστε τα παιδιά με χαμόγελο όταν επιστρέφουν στο σπίτι από το σχολείο. Ή αν βρίσκονται ήδη στο σπίτι την ώρα που επιστρέφουμε από τη δουλειά, ανοίγουμε την πόρτα με θετική διάθεση. Δεν αρκεί απλά να χαιρόμαστε που τα βλέπουμε, πρέπει να τους το δείχνουμε. Φωτίζεται το πρόσωπό μας όταν τα αντικρίζουμε; Λάμπουν τα μάτια μας; Η απάντηση ας είναι ένα τεράστιο ΝΑΙ! 

2. Τα παιδιά έχουν ανάγκη από το χρόνο μας. Δεν έχουμε πολύ ελεύθερο χρόνο και η έλλειψή του μας γεμίζει τύψεις, αλλά οι τύψεις δε βοηθούν σε τίποτα. Ακόμα κι αν ο χρόνος που μπορούμε να διαθέσουμε είναι λιγοστός, ας φροντίσουμε τουλάχιστον να είμαστε παρόντες με σώμα και πνεύμα. Ο χρόνος που περνάμε με τα παιδιά δεν είναι ανάγκη να αφιερώνεται μόνο σε παιχνίδι. Μπορούμε να περνάμε καλά χορεύοντας με δυνατή μουσική, κάνοντας πικνίκ στο πάτωμα του σαλονιού ή διαβάζοντας ένα βιβλίο αγκαλιά στον καναπέ.

3. Αν έχουμε παραπάνω από ένα παιδιά, είναι σημαντικό να προγραμματίζουμε προσωπικό χρόνο με το καθένα ξεχωριστά. Είτε πρόκειται για μια έξοδο για παγωτό είτε για μια βόλτα μέχρι το περίπτερο είτε για την προετοιμασία ενός κέικ στην κουζίνα, τα παιδιά θα νιώσουν όμορφα που θα έχουν την αποκλειστικότητά μας. Και οι αναμνήσεις αυτές θα τα συντροφεύουν σε όλη τους τη ζωή.

4. Κρύβουμε σημειωματάκια στο τσαντάκι του φαγητού τους για το σχολείο ή στο δωμάτιό τους. Μπορεί να είναι απλά ένα «καλημέρα» ή μια αστεία φράση ή ένα χαμογελάκι. Μπορεί να είναι ένα αυτοκόλλητο πάνω στο φρούτο τους. Μπορεί να είναι και κάτι πιο προσωπικό… Εξαρτάται από το χαρακτήρα των παιδιών και την ηλικία τους. Ας είναι κάτι που θα τα κάνει να χαμογελάσουν και να νιώσουν ότι τα σκεφτόμαστε.

5. Τα παιδιά λατρεύουν να ακούν ιστορίες από τα χρόνια που «ήταν μικρά»! Ας τους διηγούμαστε παλαιότερες ιστορίες συχνά, ας δούμε μαζί παλιές φωτογραφίες, ας μοιραστούμε τις σκέψεις μας από εκείνη την εποχή και θα τα δούμε να πλημμυρίζουν με όμορφα συναισθήματα.

6. Ζητάμε τη γνώμη τους. Είτε πρόκειται για κάτι που αφορά εμάς είτε για κάτι που αφορά εκείνα, το γεγονός ότι τα ρωτάμε και λαμβάνουμε υπ’ όψη μας τη γνώμη τους, τα κάνει να αισθάνονται σημαντικά.

7. Όταν μιλούν, σταματάμε για λίγο αυτό που κάνουμε και τα κοιτάζουμε στα μάτια. Όταν δουν ότι έχουν την αμέριστη προσοχή μας, όχι απλά θα αισθανθούν ότι είναι ξεχωριστά, αλλά θα σταματήσουν να νιώθουν την ανάγκη να επινοούν νέες δικαιολογίες προκειμένου για να κερδίσουν το χρόνο μας.

8. Μία ήρεμη πρωινή προετοιμασία χωρίς πίεση και καυγάδες και μία ευχάριστη βραδινή μπορεί να μοιάζουν με όνειρα θερινής νυκτός αλλά είναι εφικτό να πραγματοποιηθούν. Η πρωινή προετοιμασία καθορίζει τον τόνο της ημέρας, ενώ η βραδινή δίνει την ευκαιρία για σύντομες ουσιαστικές κουβέντες με τα παιδιά για το πώς πήγε η μέρα τους. Για να μειώσουμε τις εντάσεις, χρειάζεται να έχουμε προκαθορισμένες ρουτίνες με τα πράγματα που πρέπει να γίνουν. Φροντίζουμε επίσης να υπενθυμίζουμε στον εαυτό μας ότι εμείς είμαστε οι ενήλικες επομένως πέφτει σε εμάς το βάρος να βρούμε τρόπους να ελαχιστοποιούμε τις εντάσεις. Αν τα παιδιά διαισθανθούν ότι βιαζόμαστε να τα διώξουμε το πρωί για το σχολείο ή ανυπομονούμε να τους κλείσουμε το φως το βράδυ για να κοιμηθούν, κάθε άλλο παρά ξεχωριστά θα νιώσουν.

9. «Υπάρχουν τέσσερις πολύ δυνατές λέξεις που μπορείς να πεις στο παιδί σου: ‘Εγώ πιστεύω σε εσένα’». Λόγια του Kevin Heath. Όταν τα παιδιά ξέρουν ότι πιστεύουμε σε αυτά, νιώθουν έτοιμα να ανοίξουν τα φτερά τους και να κατακτήσουν τον κόσμο.

10. Λέμε ακούραστα «Σ’ αγαπώ!» Τα παιδιά έχουν ανάγκη να το ακούν, όχι μόνο να το νιώθουν. Ο Alvin Price είπε: «Οι γονείς χρειάζεται να γεμίσουν τον κουβά της αυτοεκτίμησης των παιδιών τόσο πολύ, που όλος ο υπόλοιπος κόσμος να μην μπορεί να κάνει αρκετές τρύπες ώστε τον στραγγίξει.» Τα «Σ’ αγαπώ» χωρίς όρους, τα τρυφερά λόγια και οι αγκαλιές ξεχειλίζουν τον κουβά και κάνουν τα παιδιά να νιώσουν πραγματικά ξεχωριστά.

ΠΗΓΗ:

http://www.aspaonline.gr/2012/11/22/10-tropoi-gia-na-kanete-ta-paidia-sas-na-niosoun-xexorista/

Τι είναι αυτό; / What is this ? / Qué es eso?

Τι είναι αυτό; / What is this ? / Qué es eso?

http://www.youtube.com/watch?v=mNK6h1dfy2o

or

http://www.youtube.com/watch?v=kckeoENihKM&feature=related

Συμπεριφορά / Behavior / Modo de Actuar

Γονείς και Παιδιά / Parents and Children / Padres y Ninos

«Τραγούδια για τα παιδιά και την παιδικότητα»

1.- Κάποτε θα’ρθουν (Στίχοι: Λ. Παπαδόπουλος, Μουσική: Μ. Θεοδωράκης)

2.-Τα μικρά παιδιά (Στίχοι – Μουσική: Αρλέτα)

3.- Μικρό παιδί σαν ήμουνα (Στίχοι: Αργ. Βεργόπουλος, Μουσική: Λ.Κόκκοτος)

4.- Τον εαυτό του παιδί ((Στίχοι: Παρ. Καρασούλος, Μουσική: Μ.Φραγκούλης)

5.- Ο ταχυδρόμος πέθανε (Στίχοι – Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις)

6.- Παιδί του χάους (Στίχοι - Μουσική: Ιωάννα Αντωνοπούλου)

7.- Το όνειρο δεν έχει ηλικία (Στίχοι: ΧΠαπαδόπουλος, Μουσική: Β. Βέττας)

Τους στίχους αυτών των τραγουδιών μπορείτε να τους βρείτε παρακάτω. Για να τα ακούσετε, αναζητήστε τα στο “You Tube”, όπως για παράδειγμα το πρώτο, με τον Παύλο Σιδηρόπουλο, εδώ: http://www.youtube.com/watch?v=qlwuTYBWbcE

Θα μπορούσα να θυμίσω – προτείνω ακόμα τα “Παιδικά παιχνίδια” που τραγουδά η Άλκηστις Πρωτοψάλτη και “Το τραγούδι της ελπίδας”, το “Χάρτινο καράβι”, τον “Παλιάτσο” και το “Λούνα Παρκ” με την παιδική χορωδία Τυπάλδου και πολλά πολλά άλλα….

Και, βεβαίως, να ακούσετε, το “The inner child” του Mike Oldfield, εδώ: http://www.youtube.com/watch?v=T_7lMyP2UpM

1.- Κάποτε θα’ρθουν

(Στίχοι: Λευτέρης Παπαδόπουλος, Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης)

Κάποτε θα 'ρθουν να σου πουν

πως σε πιστεύουν, σ' αγαπούν

και πώς σε θένε

Έχε το νου σου στο παιδί,

κλείσε την πόρτα με κλειδί

ψέματα λένε

Κάποτε θα 'ρθουν γνωστικοί,

λογάδες και γραμματικοί

για να σε πείσουν

Έχε το νου σου στο παιδί

κλείσε την πόρτα με κλειδί,

θα σε πουλήσουν

Και όταν θα 'ρθουν οι καιροί

που θα 'χει σβήσει το κερί

στην καταιγίδα

Υπερασπίσου το παιδί

γιατί αν γλιτώσει το παιδί

υπάρχει ελπίδα

2.- Τα μικρά παιδιά

(Στίχοι – Μουσική: Αρλέτα)

Τα μικρά παιδιά, τα μικρά παιδιά

που κρατούνε στο χέρι τους

σαν το μύλο το χάρτινο

τις ελπίδες μας

Τα μικρά παιδιά, τα μικρά παιδιά

που μπερδεύουν τα λόγια τους

που μιλούν με νοήματα

στα παιχνίδια τους

Μες σε κήπους και χώματα

με λουλούδια ή λάσπη

έναν κόσμο ζουν τα μικρά

τον πιο όμορφο

Τα μικρά παιδιά τα μικρά παιδιά

που κρατούνε στο χέρι τους

σαν το μύλο το χάρτινο

τις ελπίδες μας

Ένα φύλλο ή μια μέλισσα

ένα τόπι ή μια βέργα

γίνουνται αυτοκίνητα χαρά

κόσμου ζωή

Τα μικρά παιδιά τα μικρά παιδιά

που κρατούνε στο χέρι τους

σαν το μύλο το χάρτινο

τις ελπίδες μας

Δυο κουτιά σπίρτα γίνηκαν

ο σταθμός και τα τρένα

που μπορούνε να φτάσουνε

ως την άκρη της γης

Τα μικρά παιδιά, τα μικρά παιδιά

που κρατούνε στο χέρι τους

σαν το μύλο το χάρτινο

τις ελπίδες μας

3.- Μικρό παιδί σαν ήμουνα

(Στίχοι: Αργύρης Βεργόπουλος, Μουσική: Λίνος Κόκκοτος, Πρώτη εκτέλεση: Γιώργος Ζωγράφος)

Μικρό παιδί σαν ήμουνα

και πήγαινα σχολείο, μικρό παιδί

στα μάτια είχα τη χαρά

στα χέρια το βιβλίο, μικρό παιδί

Κι όταν η βαρυχειμωνιά

μου πάγωνε τα χέρια

στον ουρανό τα σήκωνα

να ζεσταθούν στ' αστέρια

Παιδί στα δεκατέσσερα

κλέψανε τη χαρά μου, μικρό παιδί

στα μάτια είχα τη φωτιά

τον ήλιο στη καρδιά μου μικρό παιδί

Μικρό παιδί σαν ήμουνα

και πήγαινα σχολείο μικρό παιδί

το γέλιο είχα συντροφιά

στα χέρια το βιβλίο, μικρό παιδί

4.- Τον εαυτό του παιδί

(Στίχοι: Παρασκευάς Καρασούλος, Μουσική – Πρώτη ερμηνεία: Μάριος Φραγκούλης)

Τον εαυτό του παιδί απ' το χέρι κρατάει

στα ίδια μέρη κι απόψε η ζωή θα τους πάει.

θα περάσουν ξανά απ' της μνήμης τα σπίτια

από θάλασσες άδειες, απ' του φόβου τα δίχτυα.

Θα σταθούνε μαζί και θα δουν να περνάνε

σαν καράβια οι στιγμές που ποτέ δε γερνάνε

και τα πρόσωπα που έγιναν δρόμοι κι αιώνες

και τα όνειρα που έσκαψαν μες στα χρόνια κρυψώνες.

Όταν ήμουν παιδί είχα βρει έναν κήπο

για να κρύβομαι εκεί απ' τη ζωή όταν λείπω

όταν ήμουν παιδί είχα κρύψει έναν ήλιο

να 'χει ο δρόμος μου φως κι η σιωπή μου έναν φίλο.

Τον εαυτό του παιδί απ' το χέρι θα πιάσει

σαν γυαλί μια στιγμή θα ραγίσει, θα σπάσει

θα χωρίσουν μετά κι ο καθένας θα πάει

σ' έναν κόσμο μισό που τους δυο δεν χωράει.

5.- Ο ταχυδρόμος πέθανε

(Στίχοι – Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις)

...ήταν παιδί στα δεκαεφτά

που τώρα έχει πετάξει

ποιος θα σου φέρει αγάπη μου

το γράμμα που 'χα τάξει

και σαν πουλί που πέταξε

η πικραμένη του ζωή,

πέταξε πάει και τού 'φυγε

η δροσερή πνοή

Ποιος θα σου δώσει αγάπη μου

το τελευταίο φιλί μου

Ο ταχυδρόμος πέθανε στα δεκαεφτά του χρόνια

κι ήταν αυτός η αγάπη μου,

η κουρασμένη του σκιά τώρα πετά στα κλώνια,

φέρνει δροσιά στ' αηδόνια

Ποιος θα σου δείξει αγάπη μου

πού 'ναι του ονείρου ο δρόμος

αφού πεθάναμε μαζί εγώ κι ο ταχυδρόμος

6.- Παιδί του χάους

(Στίχοι - Μουσική: Ιωάννα Αντωνοπούλου, Πρώτη ερμηνεία: Καλλιόπη Βέτα)

Παιδί του χάους σε σημαδεύουν

Κι έχουνε φτιάξει για σένα κελί

Θα σε ποτίσουν κρασί της λήθης,

Δε θέλει άλλο αλάτι αυτή η γη

Εκεί που θα σαι , τις νύχτες μόνο

Κρυφά θα μπαίνει του φεγγαριού το φως

Ο κόσμος ήταν μικρός για σένα

Κι όταν θα φύγεις , θα γίνει πιο φτωχός

Μεγάλος δρόμος περνάει τώρα

Εκεί που πρώτα υψώνονταν βουνά

Φωνές πνιγμένες σ' αποτελειώνουν

Κανείς δε θέλει μαζί σου να πονά

Και εγώ θ' ανέβω στο φεγγαράκι

Και θα γλιστρήσω επάνω σου γλυκά

Φιλί θα γίνω στα βλέφαρά σου

Χάδι που βρίσκει σημάδια μυστικά

7.- Το όνειρο δεν έχει ηλικία

(Στίχοι: Χρίστος Γ. Παπαδόπουλος, Μουσική: Βαγγέλης Βέττας, Πρώτη ερμηνεία: Καλλιόπη Βέτα)

Ταξίδεψα και ήρθα ως εδώ

Στα σύρματα εγώ , πουλί του Νότου

Μια νότα σε πεντάγραμμο κενό

Να γίνω το τραγούδι του ανθρώπου

Μεγάλωσα και μίκρυνε η γη

Κι απόψε η καρδιά στην εφηβεία

Μα όσο μεγαλώνουμε μαζί

Τ' όνειρο δεν θα χει ηλικία

Ταξίδεψα και είπα ως εδώ

Θα χτίσω μια φωλιά για το χειμώνα

Μια ξέμπαρκη του χρόνου κιβωτό

Για κείνους που χάθηκαν στον αιώνα

«Επιστολή γονέα προς το παιδί του»

Μου το είχαν στείλει, παλαιότερα, σε μορφή Powerpoint file

«Επιστολή γονέα προς το παιδί του»

Αγαπημένο μου παιδί…

Την ημέρα που θα προσέξεις ότι γέρασα, κι’ αυτό φοβάμαι ότι δεν θα αργήσει να γίνει, κάνε υπομονή και προσπάθησε να καταλάβεις… Μπορεί, τα χρόνια μου να πέρασαν… Μπορεί, οι ρυτίδες να χάραξαν το πρόσωπο μου... Όμως, ούτε η καρδιά μου έχασε την τρυφερότητα της, ούτε τα μάτια μου την καλοσύνη τους! Από την πρώτη στιγμή ήμουν δίπλα σου, και με ανείπωτη λαχτάρα περίμενα τον ερχομό σου! Και όταν το θαύμα έγινε, από την ευτυχία μου άνοιξαν οι ουρανοί και η χαρά μου ήταν απερίγραπτη! Στα χρόνια που πέρασαν, ήμουν δίπλα σου με την αγάπη που σου άξιζε και την τρυφερότητα που χρειαζόσουν! Όμως, ο χρόνος είναι αδυσώπητος, και οι αλλαγές επάνω μας είναι ορατές! Γι’ αυτό, αν κάποια φορά λερωθώ την ώρα που τρώω, ή εάν δυσκολεύομαι να ντυθώ, δείξε κατανόηση… Θυμήσου, με πόση υπομονή, ξόδευα ώρες ατελείωτες, να σε βοηθώ! Όταν μιλάμε, εάν επαναλαμβάνω τα ίδια πράγματα δύο και τρεις φορές, μη με παρεξηγείς… Άκουσε με… Όταν ήσουν μικρό παιδί, έπρεπε να σου λέω πολλές φορές την ίδια ιστορία, μέχρι να σε πάρει ο ύπνος! Όταν δεν θέλω να κάνω ντους, μη θυμώνεις… Θυμήσου τις χιλιάδες δικαιολογίες που έβρισκες, προκειμένου να με πείσεις, να μη σε λούσω... Όταν διαπιστώνεις την άγνοιά μου πάνω στη νέα τεχνολογία, δώσε μου τον απαραίτητο χρόνο να προσαρμοστώ και μην με κοιτάς με ένα περιπαιχτικό χαμόγελο… Όταν συζητάμε και ξεχνάω κάτι, δώσε μου χρόνο να το θυμηθώ. Και εάν δεν μπορώ, μην εκνευρίζεσαι... Το πιο σημαντικό δεν είναι η ίδια η συζήτηση, αλλά η χαρά, να είμαστε μαζί και να συζητάμε! Σου δίδαξα τόσα πολλά πράγματα! Να τρως σωστά… να ντύνεσαι σωστά… να αντιμετωπίζεις τη ζωή με θάρρος... Όταν δεν θέλω να φάω, μη με πιέζεις… Ξέρω πολύ καλά πότε πρέπει και πότε όχι. Και όταν τα κουρασμένα πόδια μου, δεν μου επιτρέπουν να περπατώ, μη στενοχωριέσαι. Φυσικό είναι! Εσύ, δώστε μου το χέρι σου να κρατηθώ. Το ίδιο έκανα κι’ εγώ, όταν έκανες τα πρώτα σου βήματα… Το ξέρω ότι η ηλικία μου δεν μου επιτρέπει να είμαι τόσο δραστήριος όσο θα ήθελα. Ως τόσο, τα καταφέρνω να επιβιώνω. Κάποια μέρα θα καταλάβεις τι εννοώ... Κάποια μέρα θα καταλάβεις, ότι παρά τα λάθη μου, πάντα ήθελα το καλύτερο για σένα. Και προσπάθησα, με όλες μου τις δυνάμεις, να ετοιμάσω το δρόμο σου! Δεν πρέπει να αισθάνεσαι λυπημένο, επειδή είσαι αναγκασμένο να με βλέπεις δίπλα σου. ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΜΑΙ ΔΙΠΛΑ ΣΟΥ. Η σοφία μου, σου είναι απαραίτητη.

Δώσε μου το χέρι σου και βοήθησε με να τελειώσω τον δρόμο μου, με υπομονή, αγάπη και ειρήνη. Κι’ εγώ, θα σου το ξεπληρώσω με ένα χαμόγελο και με την απέραντη αγάπη που έχω μέσα μου για σένα…

«Η ιστορία ενός παιδιού και του αγγέλου του»

Μου το είχαν στείλει, παλαιότερα, σε μορφή Powerpoint file

«Η ιστορία ενός παιδιού και του αγγέλου του»

Μια φορά και ένα καιρό, ένα παιδί ήταν η σειρά του να γεννηθεί και να έρθει στην γη. Μια μέρα το παιδί ρώτησε τον Θεό:

«Μου λένε ότι θα με στείλεις στην γη αύριο…”

“… αλλά πώς να ζήσω εκεί τόσο μικρό και αβοήθητο;"

Ο Θεός απάντησε,

«Μέσα στους τόσους αγγέλους, έχω διαλέξει έναν και για εσένα.»

«Θα σε περιμένει και θα σε φροντίζει στην γη.»

«Αλλά…” είπε το παιδί, «εδώ στον Παράδεισο δεν κάνω τίποτε άλλο από το να τραγουδώ και να γελώ.”

«Μόνο αυτά χρειάζομαι για να είμαι ευτυχισμένο»

Ο Θεός είπε,

«Ο άγγελος θα σου τραγουδά κάθε μέρα. Θα νιώθεις την αγάπη του αγγέλου σου και θα είσαι ευτυχισμένο.»

«Όμως…» είπε το παιδί,

«… πώς θα μπορώ να καταλαβαίνω όταν οι άνθρωποι μου μιλούν, αφού δεν ξέρω την γλώσσα τους;»

Αυτό είναι εύκολο", είπε ο Θεός

“Ο άγγελος σου θα σου λέει τις πιο όμορφες και γλυκές λέξεις που άκουσες ποτέ σου, και έτσι με πολλή υπομονή και φροντίδα, ο άγγελος σου θα σου διδάξει πώς να μιλάς".

Το παιδί κοίταξε ψηλά στον Θεό και είπε,

”Και τι θα κάνω όταν θέλω να μιλήσω σε Εσένα;"

Ο Θεός χαμογέλασε στο παιδί και του είπε,

«ο άγγελος σου, θα σου βάλει τα χέρια μαζί και θα σου δείξει πώς να κάνεις την προσευχή σου».

Το παιδί τότε είπε,

«Έχω ακούσει ότι στην γη υπάρχουν κακοί άνθρωποι. Ποιος θα με προστατεύσει;»

Ο Θεός έβαλε το παιδί στην αγκαλιά του λέγοντας:

«ο άγγελος σου θα σε προστατεύει – ακόμα και αν σημαίνει το δικό του κακό!»

Το παιδί ήταν λυπημένο και είπε στον Θεό:

«Αλλά θα είμαι πάντα λυπημένο επειδή δεν θα μπορώ να σε βλέπω πλέον»

Ο Θεός αγκάλιασε το παιδί

«Ο άγγελος σου θα σου μιλά πάντα για εμένα και θα σου δείξει τον δρόμο να έρθεις πίσω σε εμένα, παρόλο που εγώ θα είμαι πάντα δίπλα σου».

Εκείνη την στιγμή ήταν απόλυτη γαλήνη στον Παράδεισο, αλλά φωνές από την γη μπορούσαν ήδη να ακουστούν.

Το παιδί αμέσως, ρώτησε απαλά,

«Ω Θεέ μου, αν είναι να φύγω τώρα, πες μου σε παρακαλώ το όνομα του αγγέλου μου!»

Ο Θεός απάντησε,

«Το όνομα του αγγέλου σου δεν είναι σημαντικό…

...εσύ απλά θα την φωνάζεις “Μαμά!”

Το τέλος… της ιστορίας

Η αρχή… της δημιουργίας

«Χρόνος αξίας 50 ευρώ»

Ένας πολυάσχολος και επαγγελματικά - οικονομικά επιτυχημένος πατέρας γυρίζει στο σπίτι του, από την εργασία, αργά το βράδυ, κουρασμένος και εκνευρισμένος, και βρίσκει πεντάχρονο γιό του να τον περιμένει στην πόρτα.

Γιός: «Μπαμπά, μπορώ να σε ρωτήσω κάτι;»

Πατέρας: «Και βέβαια! Τι θέλεις;»

Γιός: «Μπαμπά, πόσα χρήματα κερδίζεις απ’ τη δουλειά σου μέσα σε μία ώρα;»

Πατέρας (θυμωμένα): «Αυτό δεν είναι δική σου δουλειά. Γιατί ρωτάς ένα τέτοιο πράγμα;»

Γιός: «Θέλω ακριβώς να ξέρω. Σε παρακαλώ πες μου: πόσα χρήματα κερδίζεις μέσα σε μια ώρα;»

Πατέρας: «Εάν πρέπει να ξέρεις, κερδίζω 50€ την ώρα.»

Γιός: «Ωχ!» (και μετά από λίγη σκέψη…) «Μπαμπά σε παρακαλώ μπορείς να μου δανείσεις 25€;»

Πατέρας (εξαγριωμένος): «Εάν ο μόνος λόγος που εσύ ρώτησες είναι ώστε να δανειστείς κάποια χρήματα για να αγοράσεις ένα ανόητο παιχνίδι ή κάποιες άλλες αηδίες, τότε να πας κατ' ευθείαν στο δωμάτιό σου και στο κρεβάτι σου. Σκέψου γιατί είσαι τόσο εγωιστής. Δεν εργάζομαι σκληρά καθημερινά για τέτοιες παιδαριώδεις επιπολαιότητες».

Το μικρό παιδί πήγε ήσυχα στο δωμάτιό του και έκλεισε την πόρτα. Ο πατέρας κάθισε σκεπτόμενος την ερώτηση του παιδιού και, όσο το σκεπτόταν, τόσο νευρίαζε περισσότερο: «Πώς τόλμησε να υποβάλει τέτοια ερώτηση μόνο και μόνο για να μου ζητήσει κάποια χρήματα;!...». Μετά από αρκετή ώρα, όμως, κι αφού στο μεταξύ είχε ηρεμήσει, άρχισε να σκέφτεται πιο ψύχραιμα: «Ίσως να υπάρχει κάτι που θα πρέπει πραγματικά να αγοράσει ο γιός μου με τα 25€ που μου ζήτησε. Άλλωστε δεν μου ζητάει χρήματα πολύ συχνά!...». Πηγαίνει, λοιπόν, στο δωμάτιο του παιδιού, ανοίγει την πόρτα και τον ρωτάει:

Πατέρας: «Κοιμάσαι γιε μου;»

Γιός: «Όχι, μπαμπά, δεν κοιμάμαι!»

Πατέρας: «Σκέφτηκα πως ίσως ήμουν πολύ σκληρός και απότομος μαζί σου νωρίτερα. Ήταν μια δύσκολη ημέρα και έβγαλα όλη την κούραση και το άγχος μου σε σένα. Ορίστε τα 25€ που μου ζήτησες!»

Το παιδί έτρεξε κατ' ευθείαν επάνω του χαμογελώντας, τον αγκάλιασε και του είπε: «Σε ευχαριστώ μπαμπά!». Κατόπιν επιστρέφει στο κρεβάτι του, σηκώνει το μαξιλάρι του, βγάζει από κάτω κάποια τσαλακωμένα χρήματα κι αρχίζει να τα μετράει. Ο πατέρας, βλέποντας πως το παιδί του είχε ήδη αρκετά χρήματα, νευριάζει και πάλι:

Πατέρας: «Γιατί θέλεις περισσότερα χρήματα εφόσον έχεις ήδη αρκετά;», του λέει επιτιμητικά.

Γιός: «Επειδή δεν είχα αρκετά! Τώρα, όμως, έχω!»

Και πριν προλάβει ο πατέρας να ξεσπάσει, πάλι, επιτιμώντας τον γιό του για την πλεονεξία του, τον ακούει να του λέει:

«Μπαμπά, τώρα έχω 50€! Δηλαδή μπορώ να αγοράσω μια ώρα από τον χρόνο σου!... Μπορείς, σε παρακαλώ, να έρθεις νωρίς στο σπίτι, αύριο το βράδυ; Θα ήθελα πολύ να φάμε μαζί!»

Ο πατέρας, αγκάλιασε τον μικρό γιο του και του ζήτησε συγγνώμη…

[Η ιστορία αυτή, είναι μια σύντομη υπενθύμιση σε όλους μας, που εργαζόμαστε τόσο σκληρά στη ζωή μας, κάθε μέρα! Δεν πρέπει να αφήσουμε το χρόνο να περνάει, χωρίς να αφιερώνουμε χρόνο σε εκείνους που πραγματικά σημαίνουν κάτι για εμάς, σ’ εκείνους που είναι κοντά στις καρδιές μας. Θυμηθείτε να μοιράζεστε χρόνο αξίας τουλάχιστον 50€ κάθε μέρα με κάποιους που αγαπάτε. Εάν πεθάνουμε αύριο, η εταιρεία ή η επιχείρηση για την οποία εργαζόμαστε θα μπορέσει εύκολα να μας αντικαταστήσει μέσα σε λίγες ώρες . Αλλά η οικογένεια και οι φίλοι που αφήνουμε πίσω θα αισθανθούν την απώλεια για το υπόλοιπο των ζωών τους…]

[Ανάρτηση αφιερωμένη στην Roadartist, στη συμβολή της οποίας οφείλεται!...]

Αγγλικό αντίστοιχο κείμενο, εδώ:

http://eaglestefanos.blogspot.com/2008/11/20-dollars-worth-of-time.html

Η ιδέα των παιδιών για τους γονείς

10 ετών: Οι γονείς τα ξέρουν όλα.
15 ετών: Οι γονείς κάτι ξέρουν.
20 ετών: Οι γονείς δεν ξέρουν τίποτα.
25 ετών: Οι γονείς ξέρουν αρκετά.
30 ετών: Οι γονείς ήξεραν πολλά.
35 ετών: Οι γονείς ήξεραν πάρα πολλά.
40 ετών: Οι γονείς είχαν δίκιο.
50 ετών: Να είχαμε τους γονείς μας!