Φυλαχθείτε

«Μην εμπιστεύεσθε τους σκοταδιστές

που σβήνουν τους πολυελαίους των ονείρων,

που σφραγίζουν τους φεγγίτες τ’ ουρανού,

για να μην μας καλημερίσει ο ήλιος.

Υπερασπιστείτε την αθέατη παρουσία της Σιωπής

εξορκίζοντας τις επελάσεις των βέβηλων ερτζιανών.

Κρατηθείτε μακρυά από τις νυχτερίδες

με τα σουβλερά δόντια της αμφιβολίας,

που φαρμακώνουν τον όρθρο των λογισμών.

Αμπαρώστε τις πόρτες, ξεκλειδώστε τις καρδιές,

φέρτε ξύλα από το δάσος της προγονικής κληρονομιάς

και κρατείστε αναμμένο το τζάκι της τόλμης.

Φυλαχτείτε. Θαρσείτε. Ο τυφώνας θα περάσει!

Εμείς πρέπει να παραμείνουμε ζωντανοί!

Γιάννης Ανδρικόπουλος

Πηγή: Περιοδικό «Ο κόσμος της Ελληνίδος» τ.542 (Σεπτ.-Οκτ. 2007)

Ρίσκο!

Είσαι για ένα ταξίδι στ' ανοιχτά;

Είσαι για ένα ρίσκο;

Θέλω να μου υποσχεθείς

πως δε θα πάρεις

μετεωρολογικό δελτίο.

Πως δε θα’ χεις μαζί σου

προμήθειες και αποσκευές.

Πως δε θα γεμίσεις

το πλεούμενο με σωσίβια.

Θα δέσουμε την άγκυρά μας

στα φτερά των γλάρων.

Και θα ορίσουμε τιμονιέρη μας

το πιο τρελό δελφίνι.

Θα σου χαρίσω

όλο το γαλάζιο του πελάγου.

Όλο το χρυσάφι του ήλιου.

Όλο το ροζ του δειλινού.

Να χεις χρώματα πολλά

να βάφεις τους πόθους και τις σκέψεις σου.

Θα γεμίσω τ' αμπάρι μας με όνειρα.

Να χεις πολλά.

Να μη φοβάσαι πως θα σου τελειώσουν.

Αν έχει λιακάδα θα απλώσουμε

τα δίχτυα της ζωής μας στην κουβέρτα

και θα μπαλώσουμε τις τρύπες

που μας άνοιξαν τα σκυλόψαρα.

Αν έχει βροχή θα βγάλουμε τη ψυχή μας

στ΄ άλμπουρο να ξεπλυθεί.

Είσαι επιτέλους, για ένα ταξίδι στ ανοιχτά;

Για ένα ρίσκο;

(Αλκυόνη Παπαδάκη)

ΠΗΓΗ:

http://truthseeker-vasiliki.blogspot.com/2009/08/blog-post_13.html

Το ταξίδι μου…

Θα κρατήσει πολύ το ταξίδι μου

και είναι μακρύς ο δρόμος που θα διανύσω.

Με το πρώτο χάραμα της μέρας,

ξεκίνησα με τ' αμάξι μου

και συνέχισα το ταξίδι

μες απ' του κόσμου τις ερήμους,

αφήνοντας τα ίχνη μου

πάνω σε τόσα άστρα και πλανήτες.

Οι πιο απομακρυσμένοι δρόμοι είναι αυτοί

που σε φέρνουν πιο κοντά στον εαυτό σου,

με την πιο επίπονη μελέτη κατακτιέται

η απλότητα μιας μελωδίας.

Ο ταξιδιώτης πρέπει να χτυπήσει

πολλές ξένες πόρτες

για να φτάσει στην δική του,

και πρέπει να ταξιδεύσει

σε όλους τους έξω κόσμους

για να φτάσει τελικά στο ιερό

το πιο μυστικό στο εσωτερικό της καρδιάς.

(Rabindranath Tagore)

ΠΗΓΗ:

http://truthseeker-vasiliki.blogspot.com/2009/08/blog-post_13.html

Εκλογικά επίκαιρο… Πάντα επίκαιρο…

Μια μέρα σκοτώθηκε μια γυναίκα που ήταν μεγάλη πολιτικός και μεγαλοστέλεχος στο κόμμα της, με υπουργεία και πολλές περγαμηνές. Όταν έφτασε στον άλλο κόσμο, την υποδέχτηκε ο Άγιος Πέτρος και της λέει:

- "Που θα ήθελες να περάσεις την αιωνιότητα σου, στην Κόλαση ή στον Παράδεισο;"

Εκείνη το σκέφτεται λίγο και λέει:

- "Δεν είμαι σίγουρη."

- "Τότε", λέει ο Άγιος Πέτρος, "θα κάνουμε το εξής, θα περάσεις 24 ώρες στην Κόλαση και 24 ώρες στον Παράδεισο και μετά αποφασίζεις."

Η πολιτικός συμφωνεί. Πάνε λοιπόν, στην Κόλαση. Εκεί η πολιτικός βλέπει όλους τους πολιτικούς φίλους της που είχαν πεθάνει να παίζουν γκολφ, να ποντάρουν στο καζίνο, να πίνουν σαμπάνια, να φλερτάρουν με ωραίους άντρες και πανέμορφες γυναίκες και γενικά να διασκεδάζουν πολύ. Ακόμα και ο Διάβολος ήταν μαζί τους και κάνανε παρέα, λέγοντάς τους τα καλύτερα πρόστυχα και πικάντικα ανέκδοτα. Όλα πολύ ωραία και η πολιτικός περνούσε υπέροχα. Πριν όμως να το καταλάβει, πέρασαν οι 24 ώρες και ήρθε ο Άγιος Πέτρος να την πάρει να πάνε στον Παράδεισο. Ο Παράδεισος ήταν ένα πολύ ήσυχο μέρος με ήρεμη ατμόσφαιρα, οι άγγελοι έπαιζαν γαλήνια μουσική με τις άρπες και τις λύρες τους, οι φιλόσοφοι μιλάγαν για τη ζωή και το θάνατο και όλοι μαζί συζητούσαν με τον Θεό που ήταν πολύ γλυκός κι ευχάριστος τύπος. Η πολιτικός αισθανόταν πολύ όμορφα και πριν να το καταλάβει, πέρασαν και αυτές οι 24 ώρες, ώσπου ήρθε ο Άγιος Πέτρος να τι ρωτήσει τι αποφάσισε τώρα που είδε και τα δύο μέρη. Η πολιτικός το σκέφτεται λίγο και του λέει:

- "Ο Παράδεισος ήταν πολύ ωραίος και γαλήνιος, αλλά στην Κόλαση ήταν όλοι οι φίλοι μου και διασκέδαζαν πιο πολύ, οπότε θα προτιμήσω την Κόλαση."

Ο Άγιος Πέτρος σέβεται την επιθυμία της και την στέλνει στην Κόλαση. Όμως, η Κόλαση ήταν λίγο διαφορετική τώρα, ένα διαλυμένο μέρος με αποπνικτική ατμόσφαιρα και όλοι οι φίλοι της πολιτικού δούλευαν στα κάτεργα και κουβαλούσαν τεράστιες πέτρες, ενώ και ο Διάβολος ήταν πάνω από τα κεφάλια τους και τους διέταζε συνεχώς. Η πολιτικός δυσαρεστημένη πάει και ρωτά τον Διάβολο:

- "Τι έγινε εδώ; Προχθές όλα ήταν τόσο ωραία και όλοι διασκέδαζαν."

Και ο Διάβολος της απαντά:

-Ναι. αλλά τότε είχαμε προεκλογική εκστρατεία, σήμερα μας έχεις πλέον ψηφίσει!!!"

ΠΗΓΗ:

http://skount.blogspot.com/2009/09/blog-post_10.html

Ν’ αγαπάς …

Ν' αγαπάς τα βουνά και τα πέλαγα,

τους γνωστούς και τους άγνωρους τόπους,

τα πουλιά, τα λουλούδια, τα σύννεφα,

και πολύ ν' αγαπάς τους ανθρώπους.

Τα θεριά ν' αγαπάς και τ' ανήμερα,

τα νησιά, τα ποτάμια, τ' αστέρια.

Κι αν ποτέ σε πληγώσουν κατάστηθα

φίλοι, αγρίμια, λευκά περιστέρια,

ν' αγαπάς, να ξεχνάς και να χαίρεσαι

τη δική σου γαλήνη και κείνα

που μ' αγάπη το νου μας φωτίζουνε,

και βλασταίνουν αμάραντα κρίνα.

[Τραγούδι του Παντελή Θαλασσινού]

http://www.youtube.com/watch?v=hCTiw2XeKCY&feature=player_embedded

Από αγάπη …

Από αγάπη…

. Αν σιωπάς, Να σιωπάς από αγάπη.

. Αν μιλάς, Να μιλάς από αγάπη.

. Αν διορθώνεις κάποιον, Να τον διορθώνεις από αγάπη.

. Αν συγχωρείς, Να συγχωρείς από αγάπη.

. Στο βάθος της καρδιάς σου, Να έχεις τη ρίζα της αγάπης.

. Από μια τέτοια ρίζα, Μόνο καλό μπορεί να προέλθει.

. Αγάπα και κάνε ό,τι θέλεις,

(Ιερός Αυγουστίνος)

Πηγή:

http://georgekaraviotis.blogspot.com/

Ένα χαμόγελο…

Δεν κοστίζει τίποτε.

Πλουτίζει αυτόν που το δέχεται χωρίς να φτωχαίνει αυτόν που το δίνει.

Διαρκεί μόνο μια στιγμή, αλλά το αποτέλεσμα μένει για πάντα.

Κανείς δεν είναι τόσο πλούσιος ώστε να μη το χρειάζεται.

Κανείς δεν είναι τόσο φτωχός ώστε να μη μπορεί να το δώσει στον καθένα.

Φέρνει ευτυχία σ' όλους παντού.

Είναι το σύμβολο της φιλίας, Της καλής θέλησης, Είναι ενθάρρυνση για τους απελπισμένους.

Ξεκούραση για τον κουρασμένο, Αχτίδα ήλιου για τον λυπημένο, Ανάσταση για τον ξωφλημένο.

Δεν μπορεί ούτε ν' αγοραστεί ούτε να νοικιαστεί.

Όλο το χρήμα του κόσμου δεν μπορεί να πληρώσει την αξία του.

Δεν υπάρχει κανείς που να χρειάζεται το χαμόγελο τόσο πολύ όσο αυτός που δεν μπορεί πια να χαμογελάσει.

Όταν γεννηθήκαμε, όλοι χαμογελούσαν και είμασταν οι μόνοι που κλαίγαμε.

Η ζωή είναι τέτοια ώστε, όταν θα πεθαίνουμε, όλοι θα κλαίνε κι εμείς θα είμαστε οι μόνοι που θα γελάμε.

Πηγή:

http://odevontas.blogspot.com/2009/02/blog-post_15.html

«Πώς λειτουργεί ο παραδειγματισμός και πώς η δύναμη της κουλτούρας, της συνήθειας και του μιμητισμού»

Πώς λειτουργεί ο Παραδειγματισμός

Μια ομάδα επιστημόνων τοποθέτησε πέντε πιθήκους σε ένα κλουβί και στη μέση έβαλαν μια σκάλα με μερικές μπανάνες στην κορυφή.

Κάθε φορά που ένας πίθηκος ανέβαινε στη σκάλα , οι επιστήμονες κατέβρεχαν τους υπόλοιπους πιθήκους με παγωμένο νερό.

Μετά από λίγο, κάθε φορά που κάποιος πίθηκος ανέβαινε στη σκάλα, οι υπόλοιποι ορμούσαν και τον ξυλοκοπούσαν.

Σε σύντομο χρονικό διάστημα κανένας πίθηκος δεν ανέβαινε πια στη σκάλα, παρά τον έντονο πειρασμό.

Τότε οι επιστήμονες αποφάσισαν να αντικαταστήσουν τον ένα από τους πιθήκους. Το πρώτο πράγμα που έκανε αυτός ο νέος πίθηκος ήταν να ανεβεί στη σκάλα. Αμέσως οι υπόλοιποι τον ξυλοκόπησαν.

Μετά από μερικά ξυλοκοπήματα, ο νεοφερμένος έμαθε να μην ανεβαίνει στη σκάλα, παρότι δεν ήξερε γιατί.

Στη συνέχεια αντικαταστάθηκε και δεύτερος πίθηκος και συνέβη το ίδιο, με τον πρώτο πίθηκο να συμμετέχει στο ξυλοκόπημα του δεύτερου.

Άλλαξε και τρίτος πίθηκος και συνέβη το ίδιο. Ήρθε και τέταρτος και το ξυλοκόπημα συνεχίστηκε και τέλος αντικαταστάθηκε και ο πέμπτος.

Αυτό που είχε απομείνει ήταν μια ομάδα πιθήκων που παρότι δεν είχαν δεχτεί ποτέ παγωμένο νερό, συνέχισε να ξυλοκοπά όποιον πίθηκο επιχειρούσε να ανεβεί στη σκάλα.

Αν μπορούσε κάποιος να ρωτήσει τους πιθήκους γιατί ξυλοκοπούσαν όποιον προσπαθούσε να ανεβεί, βάζω στοίχημα ότι θα απαντούσε “Δεν ξέρω, αλλά έτσι γίνονται τα πράγματα εδώ”.

Σας ακούγεται γνωστό;

Μοιραστείτε αυτό με τους φίλους σας καθώς σίγουρα θα έχετε αναρωτηθεί μερικές φορές γιατί συνεχίζουμε να κάνουμε τα πράγματα με τον τρόπο που τα κάνουμε, αν υπάρχει και άλλος τρόπος.

“Μόνο δυό πράγματα είναι άπειρα: το σύμπαν και η ανθρώπινη ηλιθιότητα. Και δεν είμαι σίγουρος για το σύμπαν” (Albert Einstein)

Πηγή:

http://www.youtube.com/watch?v=Dd_KEtaMH5k&eurl=http%3A%2F%2Fgeorgekaraviotis.blogspot.com%2F2009%2F02%2Fblog-post_5020.html&feature=player_embedded

Θρησκεία με “θ” μικρό & Θρησκεία με “Θ” κεφαλαίο

«Επειδή, κατά μία παλαιά και μεγάλη αλήθεια “ο ορισμός περιορίζει”, όταν η Θρησκεία με Θ κεφαλαίο πάει να πάρει διατύπωση, ορισμένη μυθολογική συγκρότηση και λατρευτική οργάνωση, γίνεται θρησκεία με θ μικρό. Και ενώ η θρησκεία με θ μικρό είναι μέρος της Θρησκείας με Θ κεφαλαίο, εμφανίζεται με την αποκλειστική, την αδιάλλακτη και φανατικήν απαίτηση να καλύψει όλην εκείνη τη Θρησκεία με Θ κεφαλαίο. Τότε εχθρός θανάσιμος της κρατούσης θρησκείας μπορεί να γίνει ο πιο θρησκευτικός άνθρωπος. Εκείνος ίσα – ίσα που βρίσκεται πιο κοντά στο Θεό από τους άλλους»

Ευάγγελος Παπανούτσος

[Από το βιβλίο του “Ο νόμος και η αρετή”, εκδ. Δωδώνη, 1974]

Τύχη ή Ατυχία; Χαρά ή Λύπη; Η απάντηση: Ψυχραιμία και “Απάθεια”

Την παρακάτω ιστορία την είχα διαβάσει προ ετών σε κάποιο βιβλίο που, όμως, δεν θυμάμαι ποιο ήταν… Εδώ και καιρό ήθελα να την αναρτήσω και για τον λόγο αυτό την αναζητούσα “απεγνωσμένα”, ώστε να την αντιγράψω επακριβώς, πλην όμως ανεπιτυχώς (τουλάχιστον ως στιγμής…). Αποφάσισα, λοιπόν, να την καταγράψω έτσι όπως την θυμάμαι. Και αν (κάποια στιγμή!...) την βρω, θα την παρουσιάσω στην αυθεντική της μορφή.

Τύχη ή Ατυχία; Χαρά ή Λύπη; Η απάντηση: Ψυχραιμία και “Απάθεια”

Μια ιστορία των Σούφι.

Ένας χωρικός διαπίστωσε κάποιο πρωί ότι το άλογό του, το μόνο αξιόλογο περιουσιακό στοιχείο του και, παράλληλα, απαραίτητος βοηθός του στην εργασία, είχε χαθεί.

-Μεγάλη ατυχία! σχολίασαν όλοι οι συγχωριανοί του. Τι θ’ απογίνεις τώρα;

Ο χωρικός αντιμετώπισε την κατάσταση με ηρεμία και ψυχραιμία. “Έχει ο Θεός!...” είπε στη γυναίκα του και στους συγχωριανούς του.

Το επόμενο πρωί το άλογο ξαναγύρισε, φέρνοντας μάλιστα μαζί του κι ένα άλλο άλογο, ιδιαίτερα όμορφο και δυνατό, που κανείς δεν το είχε ξαναδεί στην περιοχή και το οποίο προφανώς ήταν η αιτία της προσωρινής εξαφάνισης του πρώτου.

-Μεγάλη τύχη! σχολίασαν, τώρα, οι συγχωριανοί του.

Ο χωρικός αντιμετώπισε, και πάλι, την κατάσταση με ψυχραιμία. “Αυτό ήταν το θέλημα του Θεού…” ήταν τώρα η απάντησή του.

Μερικές μέρες αργότερα, το νεοφερμένο άλογο, που δεν είχε συνηθίσει ακόμα τα νέα του αφεντικά έδωσε μια γερή κλωτσιά στον έφηβο γιό του χωρικού και του έσπασε το πόδι.

-Μεγάλη ατυχία! ξανασχολίασαν οι συγχωριανοί.

Ο χωρικός μας παρέμεινε και πάλι το ίδιο ψύχραιμος και “απαθής”. “Ήταν κι αυτό θέλημα του Θεού να συμβεί” είπε τώρα στη γυναίκα του.

Δυό – τρεις μέρες αργότερα, κι ενώ ο γιός του παρέμενε, φυσικά, κλινήρης, ήρθαν στο χωριό απεσταλμένοι του βασιλιά και στρατολόγησαν βίαια όλους τους νέους του χωριού, με εξαίρεση, φυσικά, τον τραυματισμένο και προσωρινά ανήμπορο γιό του χωρικού.

-Μεγάλη τύχη! σχολίασαν και πάλι οι συγχωριανοί.

Αλλά και πάλι ο χωρικός – πρωταγωνιστής της ιστορίας μας, παρέμεινε ψύχραιμος: “Θέλημα Θεού”, ήταν και πάλι το δικό του σχόλιο.

[Και ίσως η ιστορία να έχει συνέχεια…

Σε κάθε περίπτωση, πάντως, έχει μήνυμα!...]