Οδηγίες για τη ζωή (Παραλλαγή Α’, απ’ το Θιβέτ)

1. Υπολόγιζε ότι οι έρωτες και οι άθλοι εμπεριέχουν κίνδυνο ...

2. Όταν χάνεις, να παίρνεις το μάθημα.

3. Να έχεις:

- Αυτοσεβασμό,

- Σεβασμό των άλλων και

- Υπευθυνότητα για όλες σου τις πράξεις.

4. Το να μην κατακτάς ότι θες, κάποτε είναι χάδι της τύχης.

5. Μάθε τους κανόνες ώστε να ξέρεις πώς να τους παραβιάζεις.

6. Μην αφήνεις μικροδιενέξεις να αδικούν μεγάλες φιλίες.

7. Όταν συνειδητοποιείς το λάθος σου, διόρθωσέ το αμέσως.

8. Να απομονώνεσαι λίγο κάθε μέρα.

9. Άνοιξε στην αλλαγή αλλά κράτα τις αξίες σου.

10. Η σιωπή είναι κάποτε η καλύτερη απάντηση.

11. Ζήσε έντιμα. Όταν γεράσεις θα την απολαύσεις δεύτερη φορά.

12. Η ερωτική ατμόσφαιρα στο σπίτι είναι τα θεμέλια της ζωής.

13. Στις ερωτικές διενέξεις, μην αναμοχλεύεις το παρελθόν.

14. Μοιράσου τη γνώση. Είναι ένας δρόμος για την αθανασία.

15. Να είσαι ευγενής με τη γη.

16. Μια φορά το χρόνο, πήγαινε κάπου που δεν έχεις ξαναπάει.

17. Η καλύτερη σχέση είναι αυτή που ο έρωτας του άλλου ξεπερνά την ανάγκη για τον άλλο.

18. Μέτρα την επιτυχία με το τι έχεις να δώσεις ως προς το τι έχεις να πάρεις.

19. Προσέγγισε τον έρωτα και το μαγείρεμα με ριψοκίνδυνη εγκατάλειψη.

Η Γη σε αριθμούς

Εάν μειώναμε τον πληθυσμό της Γης στο μέγεθος μίας μικρής πόλης με 100 ανθρώπους, διατηρώντας τις αναλογίες θα ήταν ως εξής:

· 57 Ασιάτες. 21 Ευρωπαίοι. 14 Αμερικάνοι (Βορά και Νότου). 8 Αφρικανοί

· 52 Άντρες. 48 Γυναίκες

· 70 Έγχρωμοι. 30 Λευκοί

· 89 Ετεροφυλόφιλοι. 11 Ομοφυλόφιλοι

· 6 άνθρωποι θα κατέχουν το 59% του παγκόσμιου πλούτου και όλοι θα είναι Αμερικανοί. 80 θα έχουν κακές συνθήκες διαβίωσης. 70 θα είναι αγράμματοι. 50 θα είναι ανειδίκευτοι. 1 θα πεθάνει. 2 θα γεννηθούν. 1 θα έχει computer. 1 μόνο θα έχει ανώτατη εκπαίδευση.

Αν δεις τον κόσμο από αυτή την οπτική, θα δεις πόση ανάγκη από αλληλεγγύη, αλληλοκατανόηση, υπομονή και εκπαίδευση.

Σκέψου το:

· Εάν αυτό το πρωινό ξύπνησες υγιής, είσαι πιο χαρούμενος από 1.000.000 ανθρώπους που δεν θα επιζήσουνε μέχρι την άλλη εβδομάδα

· Εάν δεν έζησες πόλεμο, την μοναξιά ενός κελιού, την αγωνία του βασανιστηρίου ή την πείνα, είσαι πιο χαρούμενος από 500.000.000 ανθρώπους αυτού του κόσμου.

· Εάν μπορείς να μπεις σε μία εκκλησία χωρίς τον φόβο της φυλάκισης ή του θανάτου, είσαι πιο ευτυχισμένος από 3 δισεκατομμύρια ανθρώπους του πλανήτη.

· Εάν υπάρχει φαγητό στο ψυγείο σου, Εάν έχεις παπούτσια και ρούχα, Εάν έχεις κρεβάτι και στέγη, Είσαι πλουσιότερος από το 75% των ανθρώπων του πλανήτη

· Εάν έχεις τραπεζικό λογαριασμό, χρήματα στο πορτοφόλι σου και μερικά νομίσματα στον κουμπαρά σου, Ανήκεις στο 8% των ανθρώπων του πλανήτη που ζουν καλά

· Εάν διαβάζεις αυτό το κείμενο είσαι 2 φορές τυχερός διότι δεν ανήκεις στα δύο δισεκατομμύρια ανθρώπους του πλανήτη που δεν μπορούν να διαβάσουν. Και έχεις computer

Όπως είπε κάποιος κάποτε:

· Δούλεψε σαν να μην χρειάζεσαι λεφτά.

· Αγάπα σα να μη σε πλήγωσε κανείς.

· Χόρεψε σα να μη σε βλέπει κανείς.

· Τραγούδα σα να μη σ΄ακούει κανείς.

· Ζήσε σα να ήταν η γη ένας παράδεισος.

Το παράπονο του Κυρίου

Με ονομάζετε Κύριο, αλλά δεν με υπακούετε.

Με ονομάζετε Φως, αλλά δεν με βλέπετε.

Με ονομάζετε Οδό, αλλά δεν με ακολουθείτε.

Με ονομάζετε Ζωή, αλλά δεν με επιθυμείτε.

Με ονομάζετε Σοφία, αλλά δεν με συμβουλεύεστε.

Με ονομάζετε Αλήθεια, αλλά δεν με παραδέχεστε.

Με ονομάζετε Δάσκαλο, αλλά δεν με προσέχετε.

Με ονομάζετε Παντοδύναμο, αλλά δεν με εμπιστεύεστε.

Με ονομάζετε Δίκαιο, αλλά δεν με φοβάστε.

Με ονομάζετε Πατέρα, αλλά δεν θέλετε να είστε παιδιά μου.

Με ονομάζετε Σωτήρα, αλλά δεν θέλετε τη σωτηρία σας.

Με ονομάζετε Θεό, αλλά δεν με δοξολογείτε.

Κουτσομπολιό / Gossip

Απόσπασμα από την ταινία “Η αμφιβολία” (2008). O ηθοποιός Philip Seymour Hoffman (ως πατήρ Brendan Flynn, στην ταινία) λέει:

Μια γυναίκα κουτσομπόλευε με τη φίλη της έναν άνδρα που ελάχιστα ήξεραν (ξέρω ότι κανένας από σας δεν έχει κάνει κάτι τέτοιο!...). Εκείνη τη νύχτα, είχε ένα όνειρο: ένα μεγάλο χέρι εμφανίστηκε πάνω απ’ αυτήν και έδειχνε προς αυτήν. Αμέσως της γεννήθηκε μια συντριπτική αίσθηση ενοχής. Την επόμενη ημέρα, λοιπόν, πήγε για εξομολόγηση σε έναν ηλικιωμένο ιερέα, τον πατέρα O' Rourke, και του είπε τι είχε συμβεί. “Είναι αμαρτία το να κουτσομπολεύει κανείς;” ρώτησε τον ηλικιωμένο ιερά. “Ήταν εκείνο που είδα να με δείχνει, το χέρι του Θεού; Θα πρέπει να ζητήσω άφεση αμαρτιών, πάτερ; Έχω κάνει κάτι λάθος;”. “Ναι”, της απάντησε ο πατέρας O’Rourke. “Ναι, έχετε κατηγορήσει τον γείτονά σας. Θέσατε σε αμφιβολία και κίνδυνο την υπόληψή του και πρέπει να νιώθετε μεγάλη ντροπή γι’ αυτό”. H γυναίκα, τότε, δήλωσε ότι λυπάται και ζήτησε από τον ιερέα συγχώρεση. “¨Οχι τόσο γρήγορα”, απάντησε ο ιερέας. “Θέλω να πας στο σπίτι σου, να πάρεις ένα μαξιλάρι, να ανεβείς στη στέγη του σπιτιού, να το ανοίξεις με ένα μαχαίρι και μετά να επιστρέψεις εδώ, σε μένα”. Έτσι, η γυναίκα γύρισε, πράγματι, στο σπίτι της, πήρε ένα μαξιλάρι από το κρεβάτι της και ένα μαχαίρι από το συρτάρι, ανέβηκε στη στέγη της και έσκισε με το μαχαίρι το μαξιλάρι. Κατόπιν πήγε πίσω στον γέρο ιερέα, ο οποίος την ρώτησε: “Έσκισες το μαξιλάρι με το μαχαίρι;”. “Ναι, πάτερ” απάντησε εκείνη. “Και ποιο ήταν το αποτέλεσμα;”. “Φτερά, πάτερ”. “Φτερά, λοιπόν”, επανέλαβε εκείνος. “Και τώρα θέλω από σένα να γυρίσεις πάλι πίσω και να μαζέψεις όλα αυτά τα φτερά, μέχρι και το τελευταίο”. “Μα αυτό δεν γίνεται, πάτερ! Δεν ξέρω πού μπορεί να έχουν πάει. Ο αέρας τα πήρε και τα σκόρπισε εδώ κι εκεί”. “Αυτό”, σχολίασε ο πατέρας O' Rourke, “αυτό είναι το κουτσομπολιό!”…

Quote from the movie “The doubt” (2008). Actor Philip Seymour Hoffman (as Father Brendan Flynn) says:

A woman was gossiping with her friend about a man whom they hardly knew - I know none of you have ever done this. That night, she had a dream: a great hand appeared over her and pointed down on her. She was immediately seized with an overwhelming sense of guilt. The next day she went to confession. She got the old parish priest, Father O' Rourke, and she told him the whole thing. 'Is gossiping a sin?' she asked the old man. 'Was that God All Mighty's hand pointing down at me? Should I ask for your absolution? Father, have I done something wrong?' 'Yes,' Father O' Rourke answered her. 'Yes, you ignorant, badly-brought-up female. You have blamed false witness on your neighbor. You played fast and loose with his reputation, and you should be heartily ashamed.' So, the woman said she was sorry, and asked for forgiveness. 'Not so fast,' says O' Rourke. 'I want you to go home, take a pillow upon your roof, cut it open with a knife, and return here to me.' So, the woman went home: took a pillow off her bed, a knife from the drawer, went up the fire escape to her roof, and stabbed the pillow. Then she went back to the old parish priest as instructed. 'Did you cut the pillow with a knife?' he says. 'Yes, Father.' 'And what were the results?' 'Feathers,' she said. 'Feathers?' he repeated. 'Feathers; everywhere, Father.' 'Now I want you to go back and gather up every last feather that flew out onto the wind,' 'Well,' she said, 'it can't be done. I don't know where they went. The wind took them all over.' 'And that,' said Father O' Rourke, 'is gossip!'

ΠΗΓΗ: http://us.imdb.com/title/tt0918927/quotes

Μάσκες & Ανθρώπινες σχέσεις

[Το παρακάτω κείμενο το βρήκα, ξεχασμένο, σ’ ένα κιτρινισμένο πια, από τον χρόνο, χαρτί. Δεν μπορώ να θυμηθώ ποιος μου το είχε δώσει, ποια είναι η πηγή του, ποιος είναι ο συντάκτης του. Δεν είναι από τα κείμενα που “διδάσκουν”. Καταγραφή κάποιων σκέψεων και συναισθημάτων είναι. Που “κάτι” έχει, πιστεύω, να μας προσφέρει… Το ανέσυρα στη μνήμη μου και το αναρτώ, παράλληλα με ένα χθεσινό προσωπικό μου κείμενο για τις Μάσκες – Προσωπεία, για το Πρόσωπο και την Προσωπικότητα, που ανάρτησα στο βασικό μου ιστολόγιο, εδώ: http://seagullstefanos.blogspot.com/2009/02/blog-post_22.html]

Μάσκες & Ανθρώπινες σχέσεις

Σε παρακαλώ, άκου αυτά που δεν λέω. Μην αφήσεις να σε μπερδέψω. Μην αφήσεις να σε πλανέψει το ύφος που παίρνω, γιατί φοράω μάσκες, μάσκες που φοβάμαι να βγάλω. Και καμιά απ΄ αυτές δεν είμαι εγώ.

Η υποκρισία είναι τέχνη που μου ’γινε δεύτερη φύση. Αλλά μην αφήσεις να σε πλανέψει η εντύπωση που δίνω, πως είμαι κοινωνικός, πως όλα μέσα μου είναι όμορφα και πως δεν χρειάζομαι κανέναν. Αλλά μην με πιστέψεις. Το παρουσιαστικό μου μπορεί να φαίνεται σίγουρο, αλλά είναι η μάσκα μου. Κάτω απ’ αυτή είμαι εγώ, όπως αληθινά είμαι: Σαστισμένος, φοβισμένος και μονάχος, αλλά το κρύβω. Δεν θα ’θελα να τον δούνε. Στην απλή σκέψη για τις αδυναμίες μου με πιάνει πανικός και φοβάμαι γενικά να εκτεθώ σε άλλους. Γι’ αυτό ακριβώς εφευρίσκω στην απελπισία μου μάσκες, που πίσω τους μπορώ να κρύβομαι. Ανέμελο ύφος που με βοηθάει να προβάλλω κάτι απατηλά που μ’ ασφαλίζει από την κοφτερή ματιά που θα μ’ αναγνώριζε. Αλλά ακριβώς αυτή η ματιά θα ήταν η σωτηρία μου και το ξέρω. Να ήταν κάποιος να με παραδεχθεί, να μ’ αγαπήσει! Είναι το μόνο που θα μου ’δινε τη σιγουριά που δεν μπορώ να δώσω ο ίδιος στον εαυτό μου, πως πράγματι κάτι αξίζω. Αλλά δεν στο λέω, δεν τολμώ, φοβάμαι. Φοβάμαι πως η ματιά σου δεν θα συνοδεύεται από παραδοχή κι αγάπη. Φοβάμαι πως θα σκεφθείς μικρόψυχα για μένα και πως θα γελάσεις μαζί μου. Και το γέλιο σου θα με σκότωνε. Φοβάμαι πως βαθιά μέσα μου δεν είμαι τίποτα που ν’ αξίζει και πως θα το δεις και θα μ’ αποστραφείς. Έτσι παίζω το παιχνίδι μου, το παιχνίδι της απελπισίας. Έξω μια φάτσα σιγουριάς και μέσα το παιδί που τρέμει. Γι’ αυτό μιλάω και με το εξεζητημένο ύφος της επιφανειακής φλυαρίας. Σου λέω το κάθε τι που δεν είναι αληθινό και τίποτα για όλ’ αυτά που είναι αληθινά και μέσα μου κραυγάζουν. Γι’ αυτό μην αφήσεις να σε μπερδέψουν αυτά που σου λέω από συνήθεια.

Σε παρακαλώ, άκου με προσοχή και προσπάθησε ν’ ακούσεις αυτά που δεν λέω, αυτά που θα ’θελα να λέω, μα δεν μπορώ να πω. Σιχαίνομαι το κρυφτούλι που παίζω. Είναι ένα επιφανειακό κάλπικο παιχνίδι. Θα ’θελα να είμαι αληθινός, γνήσιος κι αυθόρμητος, απλώς εγώ ο ίδιος. Αλλά πρέπει να με βοηθήσεις, πρέπει ν’ απλώσεις το χέρι σου κι ακόμα φαίνεται καλά πως αυτό είναι το τελευταίο που θα ήθελα. Μόνο εσύ μπορείς να με καλέσεις στη ζωή. Κάθε φορά που είσαι ευγενικός και καλός και μου δίνεις θάρρος. Κάθε φορά που ζητάς να καταλάβεις γιατί νοιάζεσαι για μένα αληθινά, αποχτά η καρδιά μου φτερά, πολύ μικρά φτερά, αλλά φτερά. Η διαίσθησή σου και η δύναμη να με καταλάβεις μου δίνουν ζωή. Θα ’θελα να το ξέρεις. Θα ’θελα να ξέρεις πόσο πολύ μπορείς να φτιάξεις από μένα τον άνθρωπο που αληθινά είμαι, αν θέλεις. Σε παρακαλώ, θα ’θελα να θέλεις. Εσύ μονάχα μπορείς να μου βγάλεις τη μάσκα. Εσύ μονάχα μπορείς να μ’ ελευθερώσεις από τον φόβο και την ανασφάλεια, από τη μοναξιά μου. Μη με παραβλέψεις, σε παρακαλώ, μη με προσπεράσεις. Δεν θα σου είναι εύκολο.

Η μακρόχρονη πεποίθηση πως δεν αξίζεις χτίζει γύρω σου χοντρά ντουβάρια. Όσο πιο πολύ με πλησιάζεις, τόσο πιο πολύ οπισθοχωρώ χτυπώντας στα τυφλά. Αμύνομαι ενάντια σ’ αυτό που με κραυγές αποζητώ. Αλλά μου είπαν πως η αγάπη είναι πιο ισχυρή από κάθε έπαλξη, από κάθε ντουβάρι και σ’ αυτό ελπίζω.

Ποιος είμαι; Θέλεις να μάθεις; Είμαι κάποιος που τον ξέρεις καλά και που τον συναντάς κάθε μέρα…

Ο δωδεκάλογος της επιτυχίας

1. Κάθησε. Μόνος. Ηρέμησε. Σκέψου. Ξεκαθάρισε και αποκρυστάλλωσε τη σκέψη σου.

2. Σταμάτα να ζεις στο παρελθόν και προσπάθησε να ξεχάσεις τα όνειρα που είναι απραγματοποίητα.

3. Άφησε τη φαντασία σου ελεύθερη και οραματίσου τους ρεαλιστικούς στόχους σου, κι ας είναι μακροχρόνιοι.

4. Μοίρασε τους συγκεκριμένους στόχους σου σε εβδομαδιαίες εργασίες και γράψε τον προγραμματισμό σου και ημερομηνίες εκπλήρωσης των εβδομαδιαίων στόχων σου. Δώσε προτεραιότητες.

5. Ξύπνησε το μικρό γίγαντα και τη σιδερένια θέληση που κρύβεται μέσα σου, ανάπτυξε και συγκέντρωνε καθημερινά θηριώδη αποφασιστικότητα πραγματοποίησης των στόχων σου.

6. Τοιχοκόλλησε και διάβαζε καθημερινά θετικά ρητά – μηνύματα και επικαλέσου τη βοήθεια αγαπημένων σου προσώπων για την αναπτέρωση του ηθικού σου.

7. Να αποφεύγεις τους αρνητικούς και γκρινιάρηδες ανθρώπους. Αυτοί προσπαθούν να δικαιολογήσουν τις αποτυχίες τους. Δεν είναι μόνο αντιπαραγωγικοί, είναι και επιζήμιοι.

8. Να θυμάσαι: Είναι πολύ πιο ωφέλιμο για το πνεύμα και την ψυχή σου να προσπαθείς να μάθεις από τους συνανθρώπους σου, ανώτερους και κατώτερους, παρά να σχολιάζεις τις αδυναμίες τους. Κανένας δεν είναι τέλειος και όλοι κάτι έχουν να προσφέρουν.

9. Μην επιτρέψεις σε κανένα εμπόδιο, κριτική ή περιστάσεις να σε παρεκλίνουν από την πορεία σου. Ξέγραψε το τι θα πει ο κόσμος… Ο κόσμος ‘ούτως ή άλλως’ δεν κάνει ποτέ θετικά σχόλια.

10. Τράβα μπρος με κρίση πάντα το συμφέρον σου και την εκπλήρωση των στόχων σου… και ξεκίνησε την εφαρμογή του αριθμού 1 τώρα… και όχι αύριο το πρωί. Ν’ αξιολογείς την πορεία εφαρμογής του προγραμματισμού σου κάθε βδομάδα.

11. Μην εγκαταλείψεις τις προσπάθειές σου ποτέ. Αν σκέφτεσαι και είσαι έτοιμος να υποχωρήσεις, μη φοβηθείς. Είναι πολύ φυσιολογικό. Η ανασφάλεια που φέρνει τις προσωρινές υποχωρήσεις είναι ο ‘απαραίτητος δρόμος’ που πρέπει να περάσεις για να φθάσεις στην επιτυχία. Την επομένη μέρα το πρωί θα αισθανθείς πολύ καλύτερα. Να ξαναπροσπαθήσεις και να ξαναπροσπαθήσεις.

12. Να θυμάσαι: Καμιά επιτυχία δεν πραγματοποιείται με τις πρώτες προσπάθειες. Μάθε πρώτα να χάνεις, μετά μάθε να επιμένεις σταθερά και μόνιμα στην εκπλήρωση των στόχων σου. Είναι αδύνατο να μην πετύχεις. Οι πετυχημένοι συνάνθρωποί σου εγγυώνται την επιτυχία σου, γιατί πέρασαν από τον ίδιο δρόμο… άντεξαν και πέτυχαν.

Βρες χρόνο

Βρες χρόνο για δουλειά,

Αυτό είναι το τίμημα της ευτυχίας.

Βρες χρόνο για σκέψη,

Αυτό είναι η πηγή της δύναμης.

Βρες χρόνο για παιχνίδι,

Αυτό είναι το μυστικό της αιώνιας νιότης.

Βρες χρόνο για διάβασμα,

Αυτό είναι το θεμέλιο της γνώσης.

Βρες χρόνο για όνειρα,

Αυτά θα τραβήξουν το όχημά σου στ’ αστέρια.

Βρες χρόνο ν’ αγαπάς και ν’ αγαπιέσαι,

Αυτό είναι το προνόμιο των Θεών.

Βρες χρόνο να κοιτάς ολόγυρά σου,

Είναι πολύτιμη η μέρα για να είσαι εγωιστής.

Βρες χρόνο να γελάς

Αυτό είναι η μουσική της ψυχής.

Υ.Γ. Μια παραλλαγή του παραπάνω είχα αναρτήσει, στο παρελθόν, εδώ:

http://eaglestefanos.blogspot.com/2007/11/blog-post_19.html

«Το πολύτιμο πετράδι [Μια παραβολή για τη θλίψη στη ζωή μας]»

«Εις ένα κοσμηματοπωλείον βλέπω δύο πολύτιμα πετράδια, είναι τα ίδια, όμοια στο χρώμα, στο μέγεθος, καθαρά και ωραία. Αλλά το ένα ε΄ναι πολύ πιο λαμπερό και ακτινοβολεί, ενώ το άλλο είναι θαμπό. Ο κοσμηματοπώλης μου εξηγεί: “Είναι η ίδια πέτρα –μου λέγει- αλλ’ η μιά, αυτή που λάμπει, είναι πολύ δουλεμένη, έχει 80 πλευρές μικροσκοπικές, ενώ η άλλη, η θαμπή, έχει μόνον 8. Δεν είναι δουλεμένη, όπως η άλλη”.

Τότε εσκέφθην και είπα μέσα μου, “κύτταξε, κάθε πλευρά θα πη και μια κοψιά, με σκληρό εργαλείο, έπειτα λείανσις, κατεργασία στον τροχό, λουστράρισμα κ.λπ. Αν είχε στόμα τώρα η πέτρα αυτή θα μο έλεγε: ‘Να’ξερες τι υπέφερα για να φθάσω σ’αυτή τη θέση!! 80 κοψιές, τροχοί, βάσανα!!’. Ναι, αλλά τώρα όλα αυτά πέρασαν, θα της έλεγα και σου μένει αυτή η αναφαίρετη λάμψη και ωραιότης”.

Έτσι είναι και με τα βάσανα και τας δοκιμασίας των πιστών. Είναι “προς το συμφέρον, εις το μεταλαβείν τη αγιότητος Αυτού”, διά να λάμπωμεν αιωνίως εν τη δόξη του Πατρός»

[Από το βιβλίο του Κωνσταντίνου Κούρκουλα “500 πετράδια” Αθήναι]

Υ.Γ. (κοινό υστερόγραφο για όλες τις σημερινές αναρτήσεις μου στα 4 ιστολόγιά μου): Το θέμα “Πόνος, θλίψη κ.λπ.” απασχολεί σήμερα όλα μου τα ιστολόγια. Συγκεκριμένα:

α) Στο αρχικό - βασικό μου ιστολόγιο, το “Seagull”, ανάρτησα ένα σημερινό (“πουρνό –πουρνό”…) κείμενό μου, με τίτλο “Πόνος, μόχθος, κόπος… Δάκρυ και Ιδρώτας…”, εδώ: http://seagullstefanos.blogspot.com/2009/01/blog-post_29.html

β) Στο “Σπουργίτι” μου ανάρτησα ένα αρκετά παλιό κείμενό μου, για “τον Πόνο και το Κλάμα”, εδώ: http://spourgitistefanos.blogspot.com/2009/01/blog-post_29.html

γ) Στο “Eagle” μου ανάρτησα μια παραβολή για τη θλίψη στη ζωή μας, με τίτλο “Το πολύτιμο πετράδι”, από ένα παλαιό βιβλίο του Κωνσταντίνου Κούρκουλα με τίτλο “500 πετράδια”, εδώ: http://eaglestefanos.blogspot.com/2009/01/blog-post_29.html

δ) Και, τέλος, στην “Κλέφτρα Κίσσα”, σήμερα ανάρτησα το “Πόνος” από το blog “Aqua” [εδώ: http://kleftrakissa.blogspot.com/2009/01/blog-aqua.html] και χθες ένα άλλο κείμενο, με τίτλο “Κουβεντιάζοντας με τον πόνο” από το blog “Lockheart” του e-φίλου Σπύρου [εδώ: http://kleftrakissa.blogspot.com/2009/01/blog-lockheart_28.html]

Πλάτωνος “Πολιτεία” - Κεφάλαιο 7 : Ο μύθος της σπηλιάς και των σκιών

-Φαντάσου την ανθρώπινη φύση ως προς την παιδεία και την απαιδευσία, σαν μια εικόνα που παριστάνει μια τέτοια κατάσταση. Δες λοιπόν με τη φαντασία σου ανθρώπους που κατοικούν μέσα σε μια σπηλιά κάτω από τη γη, που να έχει την είσοδό της ψηλά στην οροφή, προς το φως, σε όλο το μήκος της σπηλιάς μέσα της να είναι άνθρωποι αλυσοδεμένοι από την παιδική ηλικία στα πόδια και στον αυχένα, έτσι ώστε να είναι καρφωμένοι στο ίδιο σημείο και να μπορούν να βλέπουν μόνο μπροστά τους και να μην είναι σε θέση, εξαιτίας των δεσμών, να στρέφουν τα κεφάλια τους ολόγυρα. Κι οι ανταύγειες της φωτιάς που καίει πίσω τους να είναι πάνω και μακριά από αυτούς. Και ανάμεσα στη φωτιά και στους δεσμώτες, προς τα πάνω, να υπάρχει ένας δρόμος που στο πλάι του να είναι χτισμένο ένα τοιχάκι, όπως τα παραπετάσματα που τοποθετούν οι θαυματοποιοί μπροστά από τους ανθρώπους, και πάνω απ' αυτά τους επιδεικνύουν τα ταχυδακτυλουργικά τους.

-Βλέπω, είπε.

-Φαντάσου λοιπόν κοντά σε τούτο το τοιχάκι, ανθρώπους να μεταφέρουν αντικείμενα κάθε είδους, που προεξέχουν από το τοιχάκι, καθώς και ανδριάντες και κάποια άλλα αγάλματα ζώων, πέτρινα και ξύλινα και κατασκευασμένα με κάθε είδους υλικό, και, όπως είναι φυσικό, από αυτούς που τα μεταφέρουν άλλοι μιλούν και άλλοι μένουν σιωπηλοί.

-Παράδοξη εικόνα περιγράφεις, και παράδοξους συνάμα δεσμώτες, είπε.

-Μα είναι όμοιοι με μας, είπα εγώ και πρώτα και κύρια, νομίζεις πως αυτοί έχουν δει κάτι άλλο από τους εαυτούς τους και τους υπόλοιπους που είναι μαζί, εκτός από τις σκιές που δημιουργεί η φωτιά, και που αντανακλούν ακριβώς απέναντί τους στον τοίχο της σπηλιάς;

-Μα πως είναι δυνατόν, είπε, αφού είναι αναγκασμένοι να κρατάνε ακίνητα τα κεφάλια τους εφ' όρου ζωής;

-Κι από αυτά που μεταφέρονται ; Δεν θα έχουν δει ακριβώς το ίδιο;

-Τι άλλο;

-Κι αν θα μπορούσαν να συνομιλούν μεταξύ τους, δεν νομίζεις πως σ' αυτά που βλέπουν θεωρούν πως αναφέρονται οι ονομασίες που δίνουν;

-Αναγκαστικά.

-Τι θα συνέβαινε, αν το δεσμωτήριο τους έστελνε αντίλαλο από τον απέναντι τοίχο, κάθε φορά που κάποιος από τους περαστικούς μιλούσε, νομίζεις πως θα θεωρούσαν πως αυτός που μιλάει είναι τίποτε άλλο από τη φευγαλέα σκιά;

-Μα το Δία, όχι βέβαια, είπε.

-Και σε κάθε περίπτωση, είπα εγώ, αυτοί δεν θα θεωρούν τίποτα άλλο σαν αληθινό, παρά τις σκιές των αντικειμένων.

-Απόλυτη ανάγκη, είπε.

-Σκέψου όμως, είπα εγώ, ποια θα μπορούσε να είναι η λύτρωσή τους και η θεραπεία τους και από τα δεσμά κι από την αφροσύνη, αν τους συνέβαιναν τα εξής: Αν κάθε φορά, δηλαδή, που θα λυνόταν κάποιος και θ' αναγκαζόταν ξαφνικά να σταθεί και να βαδίσει και να γυρίσει τον αυχένα του και να δει προς το φως, κι όλ' αυτά θα τα έκανε με μεγάλους πόνους και μέσα από τα λαμπυρίσματα δεν θα μπορούσε να διακρίνει εκείνα, που μέχρι τότε έβλεπε τις σκιές τους, τι νομίζεις πως θ' απαντούσε αυτός, αν κάποιος του έλεγε πως τότε έβλεπε φλυαρίες, ενώ τώρα είναι κάπως πιο κοντά στο ον και πως έχει στραφεί προς όντα που πραγματικά και βλέπει με σωστότερο τρόπο, και αν του έδειχνε το καθένα από αυτά που περνούσαν, ρωτώντας τον τι είναι και αναγκάζοντάς τον ν' αποκριθεί, δεν νομίζεις πως αυτός θ' απορούσε και θα νόμιζε πως αυτά που έβλεπε τότε ήταν πιο αληθινά από τα τωρινά που του δείχνουν;

-Και πολύ μάλιστα, είπε.

-Κι αν λοιπόν τον ανάγκαζε να βλέπει προς το ίδιο το φως, δεν θα πονούσαν τα μάτια του και δεν θα έφευγε για να ξαναγυρίσει σ' εκείνα που μπορεί να δει καλά, και δεν θα νόμιζε πως εκείνα στην πραγματικότητα είναι πιο ευκρινή από αυτά που του δείχνουν;

-Έτσι, είπε.

-Και αν, είπα εγώ, τον τραβούσε κανείς με τη βία από εκεί, μέσα από ένα δρόμο κακοτράχαλο κι ανηφορικό, και δεν τον άφηνε, πριν τον τραβήξει έξω στο φως του ήλιου, δεν θα υπέφερε τάχα και δεν θα αγανακτούσε όταν τον έπαιρναν, κι αφού θα έφτανε στο φως, δεν θα πλημμύριζαν τα μάτια του από τη λάμψη και δεν θα του ήταν αδύνατο να δει ακόμα κι ένα απ' αυτά που τώρα ονομάζονται αληθινά;

-Όχι βέβαια, δεν θα μπορούσε έτσι ξαφνικά, είπε.

-Έχω την εντύπωση πως θα χρειαζόταν να συνηθίσει, αν σκοπεύει να δει τα πράγματα που είναι πάνω. Και στην αρχή θα μπορούσε πολύ εύκολα να διακρίνει καλά τις σκιές, και μετά απ' αυτό, πάνω στην επιφάνεια του νερού τα είδωλα των ανθρώπων και των άλλων πραγμάτων, και κατόπιν αυτά τα ίδια. Και μετά από αυτά, τ' αντικείμενα που είναι στον ουρανό και τον ίδιο τον ουρανό θα μπορούσε να δει ευκολότερα τη νύχτα, βλέποντας το φως των άστρων και της σελήνης, παρά στη διάρκεια της μέρας, τον ήλιο και το ηλιόφως.

-Πως όχι;

-Τελευταίο θα μπορούσε νομίζω να δει τον ήλιο, όχι στην επιφάνεια του νερού ούτε σε κάποια διαφορετική θέση τα είδωλά του, αλλά θα μπορούσε να δει καλά τον ήλιο καθαυτό στο δικό του τόπο και να παρατηρήσει προσεκτικά τι είδους είναι.

-Κατ' ανάγκη, είπε.

-Και μετά θα συλλογιζόταν τότε για κείνον, πως αυτός είναι που ρυθμίζει τις εποχές και τους χρόνους και που κανονίζει τα πάντα στον ορατό κόσμο, καθώς και ο αίτιος, κατά κάποιο τρόπο, όλων εκείνων που έβλεπαν αυτοί.

-Είναι φανερό, είπε, πως αυτά θα συμπεράνει ύστερα από τα προηγούμενα.

-Τι λες λοιπόν; Όταν αναλογίζεται την πρώτη του κατοικία και την εκεί σοφία που είχε αυτός και οι τότε συνδεσμώτες του, δεν νομίζεις πως θα καλοτυχίζει τον εαυτό του για τούτη την αλλαγή και θα οικτίρει τους άλλους;

-Και πολύ μάλιστα.

-Κι αν υπήρχαν μεταξύ τους τότε κάποιες τιμές και έπαινοι και βραβεία γι' αυτόν που θα μπορούσε να διακρίνει πιο καθαρά αυτά που περνούσαν μπροστά από τα μάτια του και γι' αυτόν που θα μπορούσε να θυμηθεί περισσότερο ποια συνήθως περνούσαν πρώτα, ποια μετά και ποια ταυτόχρονα, και έτσι θα μπορεί να προβλέπει τι θα έρθει στο μέλλον, νομίζεις πως αυτός θα κατεχόταν από σφοδρή επιθυμία και θα ζήλευε τους τιμημένους από κείνους και τους μεταξύ εκείνων κυρίαρχους ή θα είχε πάθει αυτό που λέει ο Όμηρος, και πολύ θα επιθυμούσε "να ήταν ζωντανός στη γη κι ας δούλευε για άλλον, που είναι ο φτωχότερος" και θα προτιμούσε να έχει πάθει τα πάντα, παρά να νομίζει εκείνα που νόμιζε και να ζει έτσι εκεί;

-Έτσι νομίζω τουλάχιστον, είπε, πως θα προτιμούσε να πάθει οτιδήποτε παρά να ζει έτσι.

-Και τώρα βάλε στο μυαλό σου το εξής, είπα εγώ. Αν κατέβει αυτός πάλι και καθίσει στον ίδιο θρόνο, δεν θα ξαναγεμίσουν τάχα τα μάτια του σκοτάδι, αφού ήρθε ξαφνικά από τον ήλιο;

-Και πολύ μάλιστα, είπε.

-Αν χρειαζόταν ν' ανταγωνιστεί αυτός με κείνους τους παντοτινούς δεσμώτες, λέγοντας την άποψή του σχετικά με τις σκιές, καθόσον χρόνο η όρασή του είναι αμβλεία, πριν προσαρμοστούν τα μάτια του, και για να συνηθίσουν δεν θα χρειαζόταν και τόσο μικρός χρόνος, άραγε δεν θα προκαλούσε περιπαιχτικά γέλια και δεν θα έλεγαν γι' αυτόν πως με το ν' ανεβεί επάνω, γύρισε με καταστραμμένα τα μάτια του και πως δεν αξίζει ούτε να προσπαθήσουν καν να πάνε επάνω; Και αυτόν που θα επιχειρήσει να τους λύσει και να τους ανεβάσει, αν τους δινόταν κάπως η ευκαιρία να τον πιάσουν και να τον σκοτώσουν, δεν θα τον σκότωναν;

-Αναμφίβολα, είπε.

-Αυτή την εικόνα λοιπόν, φίλε μου Γλαύκωνα, είπα εγώ, πρέπει να την προσαρμόσεις σε όλα όσα είπαμε πρωτύτερα και να παρομοιάσεις τον ορατό κόσμο με την κατοικία του δεσμωτηρίου, και τη φωτιά που αντιφέγγιζε μέσα σ' αυτή με τη δύναμη του ηλιακού φωτός. Αν όμως παρομοιάσεις την ανάβαση και τη θέα των αντικειμένων, που βρίσκονται στον επάνω κόσμο, με την άνοδο της ψυχής στον νοητό κόσμο, δεν θα σφάλεις ως προς τη δική μου άποψη, αφού επιθυμείς να την ακούσεις. Κι ο θεός τουλάχιστον ξέρει αν τυχαίνει να είναι αληθινή. Εμένα λοιπόν έτσι μου φαίνεται. Πως στην περιοχή του γνωστού η ιδέα του αγαθού είναι τελευταία και μετά βίας διακρίνεται, όταν όμως τη διακρίνει κανείς δεν μπορεί να μην συλλογιστεί πως αυτή είναι η αιτία για όλα γενικά τα σωστά και καλά πράγματα, γεννώντας μέσα στον ορατό κόσμο το φως και τον κύριο του φωτός, και γιατί μέσα στον νοητό κόσμο αυτή είναι που διευθύνει και παρέχει την αλήθεια και τον νου και πως πρέπει να την ατενίσει οπωσδήποτε αυτός που εννοεί να ενεργήσει φρόνιμα και στην ιδιωτική και στη δημόσια ζωή.

-Συμφωνώ κι εγώ, είπε, με όποιον τρόπο βέβαια μπορώ.

-Εμπρός λοιπόν, είπα εγώ, συμφώνησε και με αυτό εδώ και μην απορήσεις που όσοι ήρθαν εδώ δεν θέλουν ν' ασχολούνται με τις ανθρώπινες ασχολίες, αλλά οι ψυχές τους επιθυμούν σφοδρά να διαμένουν πάντα στον επάνω κόσμο. Γιατί είναι φυσικό βέβαια να γίνεται έτσι, αφού κι αυτό επίσης να είναι σύμφωνο με την εικόνα που περιγράψαμε πριν.

-Είναι φυσικό βέβαια, είπε.

-Τι λες; Θεωρείς παράξενο κάτι σαν αυτό εδώ, είπα εγώ, αν κάποιος που από τα θεϊκά θεάματα πέφτει στα ανθρώπινα κακά και κάνει απρέπειες και φαίνεται υπερβολικά γελοίος, καθώς ακόμα δεν καλοβλέπει, πριν συνηθίσει στο σκοτάδι του παρόντος, αναγκάζεται ν' αγωνίζεται στα δικαστήρια ή κάπου αλλού σχετικά με τις σκιές του δικαίου ή με τα είδωλα από τα οποία προέρχονται οι σκιές, και να διαγωνίζεται για τις ιδέες που έχουν για τη δικαιοσύνη αυτοί που ουδέποτε την είδαν;

-Δεν είναι καθόλου παράξενο, είπε.

-Αλλά, αν έχει κανείς μυαλό, είπα εγώ, θα μπορούσε να θυμηθεί πως στα μάτια συμβαίνουν δυο ειδών ανωμαλίες και από δύο αφορμές, όταν πηγαίνει κανείς από το φως στο σκοτάδι και όταν πηγαίνει από το σκοτάδι στο φως. Αφού θεωρήσει πως τα ίδια ακριβώς γίνονται και στην ψυχή, όταν δει κάποια ν' ανησυχεί και να μην μπορεί να διακρίνει κάτι καθαρά, δεν θα πρέπει να γελάει αλόγιστα, αλλά να εξετάζει καλά τι από τα δύο συμβαίνει, δεν βλέπει καλά στο σκοτάδι από τη συνήθεια, επειδή έχει έρθει από φωτεινότερη ζωή, ή από την περισσότερη αμάθεια ήρθε στο φωτεινότερο και έχει πλημμυρίσει από το φωτεινό λαμπύρισμα, και έτσι τη μια θα τη μακαρίσει για το βίωμά της και για τη ζωή της, ενώ την άλλη θα την οικτίρει. Κι αν θέλει να γελάει μαζί της, το γέλιο του θα ήταν λιγότερο καταγέλαστο απ' ό,τι το γέλιο εις βάρος της ψυχής που έφτασε από πάνω, από το φως.

-Και μάλιστα τα λες πολύ σωστά, είπε.

-Πρέπει λοιπόν εμείς, είπα, αν αυτά είναι αληθινά, να πιστέψουμε το εξής: Ότι η παιδεία δεν είναι τέτοια που ισχυρίζονται μερικοί που την έχουν για επάγγελμα. Ισχυρίζονται γενικά πως δεν υπάρχει επιστήμη μέσα στην ψυχή, αλλά την βάζουν αυτοί, σαν να βάζουν όραση στα μάτια των τυφλών.

-Πραγματικά το ισχυρίζονται, είπε.

-Ο δικός μας λόγος τώρα, είπα, εννοεί πως αυτή τη δύναμη που υπάρχει μέσα στην ψυχή του καθενός και το όργανο με το οποίο μαθαίνει ο καθένας, σαν ένα μάτι που δεν μπορεί με άλλο τρόπο, παρά μαζί με ολόκληρο το σώμα, να στραφεί από το σκοτεινό στο φωτεινό, έτσι πρέπει να την στρέφει μαζί με όλη την ψυχή από το γιγνόμενο, ώσπου να μπορεί να υπομένει τη θέαση προς το ον και προς το φωτεινότατο μέρος του όντος. Αυτό το μέρος ισχυριστήκαμε πως είναι το αγαθό, έτσι δεν είναι;

-Ναι.

-Επομένως η παιδεία, είπα εγώ, θα είναι η τέχνη της περιστροφής αυτού του οργάνου, για να επινοήσει με ποιο τρόπο θα στραφεί ευκολότατα και ωφελιμότατα, όχι για να δημιουργήσει σ' αυτό το όργανο την όραση, αφού την κατέχει, αλλά για να επινοήσει το πώς θα στραφεί, επειδή δεν έχει τη σωστή κατεύθυνση και δεν βλέπει όπου πρέπει.

κ.λπ.

Πηγή της συγκεκριμένης μετάφρασης:

http://www.geocities.com/athens_5th_century/POLITEIA7.htm

Ήρθε η στιγμή

Μου στάλθηκε πρόσφατα το παρακάτω κείμενο, που σαφέστατα θυμίζει και μάλλον είναι επηρεασμένο από το “Αργός Χορός” που είχα αναρτήσει παλαιότερα, το οποίο θα το βρείτε εδώ: http://eaglestefanos.blogspot.com/2009/01/blog-post_05.html

Ήρθε η στιγμή

Ήρθε η στιγμή.

Έγινε η αλλαγή.

Θα φορτώσεις στο χρόνο τα ατέλειωτα όνειρά σου,

Θα στοιβάξεις τα συναισθήματα να χωρέσουν στη δράση σου,

Κοντοστάσου.

Παρατήρησε τα παιδιά που παίζουν “γύρω – γύρω όλοι”.

Άκουσε τη βροχή που χτυπά στο έδαφος.

Παρακολούθησε το ζωηρό πέταγμα της πεταλούδας.

Κοίτα τον ήλιο που χάνεται στον ορίζοντα.

Κοντοστάσου.

Ο χρόνος είναι λίγος και είναι πολύτιμος.

Η μουσική δεν θα κρατήσει για πάντα.

Χόρευε πιο αργά.

Περίμενε την απάντηση όταν ρωτάς κάποιον τι κάνει.

Μείνε ξαπλωμένος το βράδυ στο κρεβάτι σου κι ονειροπόλησε.

Χόρευε πιο αργά.

Η μουσική δεν θα κρατήσει για πάντα.

Κοντοστάσου.

Μην αφήνεις μια φιλία να πεθάνει γιατί δεν έχεις χρόνο να τηλεφωνήσεις.

Παίξε τώρα με το παιδί σου.

Όχι αύριο! Αύριο θα έχει μεγαλώσει…

Δώσε λίγη χαρά σε αυτούς πουδεν έχουν πια να δώσουν.

Χάνεις τη μισή ευχαρίστηση όταν τρέχεις τόσο γρήγορα τη μέρα σου να φτάσεις.

Είναι σαν ένα δώρο που δεν ανοίγεις και το πετάς μακριά.

Η ζωή δενείναι αγώνας.

Κόψε ταχύτητα.

Άκουσε τη μουσική πριν τελειώσει το τραγούδι…