170 χρόνια από τον θάνατο του Θοδωρή Κολοκοτρώνη

Σαν σήμερα, πριν από 170 χρόνια, 4.2.1843, πέθανε σε ένα μικρό σπίτι, στη γωνία των σημερινών οδών Λέκκα και Κολοκοτρώνη 25, ο Θοδωρής Κολοκοτρώνης, ο γνωστός “Γέρος του Μωριά”. Με την ευκαιρία της επετείου αυτής, ας θυμηθούμε τον λόγο που απηύθυνε στις αρχές Οκτωβρίου 1838 στους νέους του Α’ Γυμνασίου της Αθήνας, που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα “Αιών” στις 13 Νοεμβρίου του έτους εκείνου με το ακόλουθο χρονικό:

«Κατά την 7 Οκτωβρίου ο στρατηγός Θ. Κολοκοτρώνης, σύμβουλος εν ενεργεία, επισκεφθείς το Ελληνικόν Γυμνάσιον της καθέδρας ηκροάσθη μίαν και ημίσειαν ώραν τον πεπαιδευμένον γυμνασιάρχην κ. Γεννάδιον παραδίδοντα. Ενθουσιασθείς και από την παράδοσιν και από την θέαν τοσούτων μαθητών είπε προς τον Γεννάδιον, την οποίαν συνέλαβεν επιθυμίαν του να ομιλήση, ει δυνατόν, και ο ίδιος προς τους νέους μαθητάς. Την πρότασίν του αυτήν απεδέχθη ο κ. Γυμνασιάρχης με την μεγαλυτέραν ευχαρίστησαν και προσδιόρισε την 10ην ώραν της επιούσης ως ημέρας εορτασίμου. Αλλά το πλήθος των μαθητών και η στενότης του Γυμνασίου παρεκίνησε τους διδασκάλους να εξέλθωσιν εις την Πνύκα, ως μέρος ευρύχωρον και μεμακρυσμένον οπωσούν. Την επαύριον, δυο απεσταλμένοι μαθηταί επροσκάλεσαν από της οικίας του τον στρατηγόν Κολοκοτρώνην εις την Πνύκα. Οι κάτοικοι των Αθηνών ηγνόουν μέχρις εκείνης της στιγμής την περίστασιν ταύτην. Μα ή φήμη διεδόθη, συνέρρευσε πλήθος διαφόρων επαγγελμάτων και τάξεων άνθρωποι. Ο δε στρατηγός Κολοκοτρώνης, περιτριγυρισμένος και από τους μαθητάς και από τούτους επί του βήματος της Πνυκός ομίλησε τον ακόλουθον λόγον, του οποίου εγγυώμεθα το ακριβές, καθ' όσον δυνάμεθα να ενθυμηθώμεν».

Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης απηύθυνε στην Πνύκα, τον πιο κάτω λόγο προς τους νέους του Α΄ Γυμνασίου της Αθήνας:

Παιδιά μου!

Εις τον τόπο τούτο, οπού εγώ πατώ σήμερα, επατούσαν και εδημηγορούσαν τον παλαιό καιρό άνδρες σοφοί, και άνδρες με τους οποίους δεν είμαι άξιος να συγκριθώ και ούτε να φθάσω τα ίχνη των. Εγώ επιθυμούσα να σας ιδώ, παιδιά μου, εις την μεγάλη δόξα των προπατόρων μας, και έρχομαι να σας ειπώ, όσα εις τον καιρό του αγώνος και προ αυτού και ύστερα απ' αυτόν ο ίδιος επαρατήρησα, και απ' αυτά να κάμωμε συμπερασμούς και δια την μέλλουσαν ευτυχίαν σας, μολονότι ο Θεός μόνος ηξεύρει τα μέλλοντα. Και δια τους παλαιούς Έλληνας, οποίας γνώσεις είχαν και ποία δόξα και τιμήν έχαιραν κοντά εις τα άλλα έθνη του καιρού των, οποίους ήρωας, στρατηγούς, πολιτικούς είχαν, δια ταύτα σας λέγουν καθ' ημέραν οι διδάσκαλοί σας και οι πεπαιδευμένοι μας. Εγώ δεν είμαι αρκετός. Σας λέγω μόνον πως ήταν σοφοί, και από εδώ επήραν και εδανείσθησαν τα άλλα έθνη την σοφίαν των.

Εις τον τόπον, τον οποίον κατοικούμε, εκατοικούσαν οι παλαιοί Έλληνες, από τους οποίους και ημείς καταγόμεθα και ελάβαμε το όνομα τούτο. Αυτοί διέφεραν από ημάς εις την θρησκείαν, διότι επροσκυνούσαν τες πέτρες και τα ξύλα. Αφού ύστερα ήλθε στον κόσμο ο Χριστός, οι λαοί όλοι επίστευσαν εις το Ευαγγέλιό του, και έπαυσαν να λατρεύουν τα είδωλα. Δεν επήρε μαζί του ούτε σοφούς ούτε προκομμένους, αλλ' απλούς ανθρώπους, χωρικούς καί ψαράδες, και με τη βοήθεια του Αγίου Πνεύματος έμαθαν όλες τες γλώσσες του κόσμου, οι οποίοι, μολονότι όπου και αν έβρισκαν εναντιότητες και οι βασιλείς και οι τύραννοι τους κατέτρεχαν, δεν ημπόρεσε κανένας να τους κάμη τίποτα. Αυτοί εστερέωσαν την πίστιν.

Οι παλαιοί Έλληνες, οι πρόγονοί μας, έπεσαν εις την διχόνοια και ετρώγονταν μεταξύ τους, και έτσι έλαβαν καιρό πρώτα οι Ρωμαίοι, έπειτα άλλοι βάρβαροι καί τους υπόταξαν. Ύστερα ήλθαν οι Μουσουλμάνοι και έκαμαν ό,τι ημπορούσαν, δια να αλλάξη ο λαός την πίστιν του. Έκοψαν γλώσσες εις πολλούς ανθρώπους, αλλ' εστάθη αδύνατο να το κατορθώσουν. Τον ένα έκοπταν, ο άλλος το σταυρό του έκαμε. Σαν είδε τούτο ο σουλτάνος, διόρισε ένα βιτσερέ [αντιβασιλέα], έναν πατριάρχη, καί του έδωσε την εξουσία της εκκλησίας. Αυτός και ο λοιπός κλήρος έκαμαν ό,τι τους έλεγε ο σουλτάνος. Ύστερον έγιναν οι κοτζαμπάσηδες [προεστοί] εις όλα τα μέρη. Η τρίτη τάξη, οι έμποροι και οι προκομμένοι, το καλύτερο μέρος των πολιτών, μην υποφέρνοντες τον ζυγό έφευγαν, και οι γραμματισμένοι επήραν και έφευγαν από την Ελλάδα, την πατρίδα των, και έτσι ο λαός, όστις στερημένος από τα μέσα της προκοπής, εκατήντησεν εις αθλίαν κατάσταση, και αυτή αύξαινε κάθε ήμερα χειρότερα· διότι, αν ευρίσκετο μεταξύ του λαού κανείς με ολίγην μάθηση, τον ελάμβανε ο κλήρος, όστις έχαιρε προνόμια, ή εσύρετο από τον έμπορο της Ευρώπης ως βοηθός του ή εγίνετο γραμματικός του προεστού. Και μερικοί μην υποφέροντες την τυραννίαν του Τούρκου και βλέποντας τες δόξες και τες ηδονές οπού ανελάμβαναν αυτοί, άφηναν την πίστη τους και εγίνοντο Μουσουλμάνοι. Καί τοιουτοτρόπως κάθε ήμερα ο λαός ελίγνευε καί επτώχαινε.

Εις αυτήν την δυστυχισμένη κατάσταση μερικοί από τους φυγάδες γραμματισμένους εμετάφραζαν και έστελναν εις την Ελλάδα βιβλία, και εις αυτούς πρέπει να χρωστούμε ευγνωμοσύνη, διότι ευθύς οπού κανένας άνθρωπος από το λαό εμάνθανε τα κοινά γράμματα, εδιάβαζεν αυτά τα βιβλία και έβλεπε ποίους είχαμε προγόνους, τι έκαμεν ο Θεμιστοκλής, ο Αριστείδης και άλλοι πολλοί παλαιοί μας, και εβλέπαμε και εις ποίαν κατάσταση ευρισκόμεθα τότε. Όθεν μας ήλθεν εις το νου να τους μιμηθούμε και να γίνουμε ευτυχέστεροι. Και έτσι έγινε και επροόδευσεν η Εταιρεία.

Όταν αποφασίσαμε να κάμωμε την Επανάσταση, δεν εσυλλογισθήκαμε ούτε πόσοι είμεθα ούτε πως δεν έχομε άρματα ούτε ότι οι Τούρκοι εβαστούσαν τα κάστρα και τας πόλεις ούτε κανένας φρόνιμος μας είπε «πού πάτε εδώ να πολεμήσετε με σιταροκάραβα βατσέλα», αλλά ως μία βροχή έπεσε εις όλους μας η επιθυμία της ελευθερίας μας, και όλοι, και ο κλήρος μας και οι προεστοί και οι καπεταναίοι και οι πεπαιδευμένοι και οι έμποροι, μικροί και μεγάλοι, όλοι εσυμφωνήσαμε εις αυτό το σκοπό και εκάμαμε την Επανάσταση.

Εις τον πρώτο χρόνο της Επαναστάσεως είχαμε μεγάλη ομόνοια και όλοι ετρέχαμε σύμφωνοι. Ο ένας επήγεν εις τον πόλεμο, ο αδελφός του έφερνε ξύλα, η γυναίκα του εζύμωνε, το παιδί του εκουβαλούσε ψωμί και μπαρουτόβολα εις το στρατόπεδον και εάν αυτή η ομόνοια εβαστούσε ακόμη δύο χρόνους, ηθέλαμε κυριεύσει και την Θεσσαλία και την Μακεδονία, και ίσως εφθάναμε και έως την Κωνσταντινούπολη. Τόσον τρομάξαμε τους Τούρκους, οπού άκουγαν Έλληνα και έφευγαν χίλια μίλια μακρά. Εκατόν Έλληνες έβαζαν πέντε χιλιάδες εμπρός, και ένα καράβι μιαν άρμάδα. Άλλά δεν εβάσταξε!.

Ήλθαν μερικοί και ηθέλησαν να γένουν μπαρμπέρηδες εις του κασίδη το κεφάλι. Μας πονούσε το μπαρμπέρισμά τους. Μα τι να κάμομε; Είχαμε και αυτουνών την ανάγκη. Από τότε ήρχισεν η διχόνοια και εχάθη η πρώτη προθυμία και ομόνοια. Και όταν έλεγες τον Κώστα να δώσει χρήματα διά τας ανάγκας του έθνους ή να υπάγει εις τον πόλεμο, τούτος επρόβαλλε τον Γιάννη. Και μ' αυτόν τον τρόπο κανείς δεν ήθελε ούτε να συνδράμει ούτε να πολεμήσει. Και τούτο εγίνετο, επειδή δεν είχαμε ένα αρχηγό και μίαν κεφαλή. Άλλά ένας έμπαινε πρόεδρος έξι μήνες, εσηκώνετο ο άλλος και τον έριχνε και εκάθετο αυτός άλλους τόσους, και έτσι ο ένας ήθελε τούτο και ο άλλος το άλλο. Ισως όλοι ηθέλαμε το καλό, πλην καθένας κατά την γνώμη του. Όταν προστάζουνε πολλοί, ποτέ το σπίτι δεν χτίζεται ούτε τελειώνει. Ο ένας λέγει ότι η πόρτα πρέπει να βλέπει εις το ανατολικό μέρος, ο άλλος εις το αντικρινό και ο άλλος εις τον Βορέα, σαν να ήτον το σπίτι εις τον αραμπά και να γυρίζει, καθώς λέγει ο καθένας. Με τούτο τον τρόπο δεν κτίζεται ποτέ το σπίτι, αλλά πρέπει να είναι ένας αρχιτέκτων, οπού να προστάζει πως θα γενεί. Παρομοίως και ημείς εχρειαζόμεθα έναν αρχηγό και έναν αρχιτέκτονα, όστις να προστάζει και οι άλλοι να υπακούουν και να ακολουθούν. Αλλ' επειδή είμεθα εις τέτοια κατάσταση, εξ αιτίας της διχόνοιας, μας έπεσε η Τουρκιά επάνω μας και κοντέψαμε να χαθούμε, και εις τους στερνούς επτά χρόνους δεν κατορθώσαμε μεγάλα πράγματα.

Εις αυτή την κατάσταση έρχεται ο βασιλεύς, τα πράγματα ησυχάζουν και το εμπόριο και ή γεωργία και οι τέχνες αρχίζουν να προοδεύουν και μάλιστα ή παιδεία. Αυτή η μάθησις θα μας αυξήσει και θα μας ευτυχήσει. Αλλά διά να αυξήσομεν, χρειάζεται και η στερέωσις της πολιτείας μας, η όποία γίνεται με την καλλιέργεια και με την υποστήριξη του Θρόνου. Ο βασιλεύς μας είναι νέος και συμμορφώνεται με τον τόπο μας, δεν είναι προσωρινός, αλλ' η βασιλεία του είναι διαδοχική και θα περάσει εις τα παιδιά των παιδιών του, και με αυτόν κι εσείς και τα παιδιά σας θα ζήσετε. Πρέπει να φυλάξετε την πίστη σας και να την στερεώσετε, διότι, όταν επιάσαμε τα άρματα είπαμε πρώτα υπέρ πίστεως και έπειτα υπέρ πατρίδος. Όλα τα έθνη του κόσμου έχουν και φυλάττουν μια Θρησκεία. Και αυτοί, οι Εβραίοι, οι όποίοι κατατρέχοντο και μισούντο και από όλα τα έθνη, μένουν σταθεροί εις την πίστη τους.

Εγώ, παιδιά μου, κατά κακή μου τύχη, εξ αιτίας των περιστάσεων, έμεινα αγράμματος και δια τούτο σας ζητώ συγχώρηση, διότι δεν ομιλώ καθώς οι δάσκαλοι σας. Σας είπα όσα ο ίδιος είδα, ήκουσα και εγνώρισα, δια να ωφεληθήτε από τα απερασμένα και από τα κακά αποτελέσματα της διχονοίας, την οποίαν να αποστρέφεσθε, και να έχετε ομόνοια. Εμάς μη μας τηράτε πλέον. Το έργο μας και ο καιρός μας επέρασε. Και αι ημέραι της γενεάς, η οποία σας άνοιξε το δρόμο, θέλουν μετ' ολίγον περάσει. Την ημέρα της ζωής μας θέλει διαδεχθή η νύκτα του θανάτου μας, καθώς την ημέραν των Αγίων Ασωμάτων θέλει διαδεχθή η νύκτα και η αυριανή ήμερα. Εις εσάς μένει να ισάσετε και να στολίσετε τον τόπο, οπού ημείς ελευθερώσαμε· και, δια να γίνη τούτο, πρέπει να έχετε ως θεμέλια της πολιτείας την ομόνοια, την θρησκεία, την καλλιέργεια του Θρόνου και την φρόνιμον ελευθερία.

Τελειώνω το λόγο μου.

Ζήτω ο Βασιλεύς μας Όθων! Ζήτω οι σοφοί διδάσκαλοι! Ζήτω η Ελληνική Νεολαία!

ΠΗΓΗ:

http://el.wikisource.org/wiki/Ομιλία_του_Θεόδωρου_Κολοκοτρώνη_στην_Πνύκα

«50 μαθήματα ζωής που δεν διδάσκονται τα παιδιά στα σχολεία»

Ένα από τα βιβλία που μου είχε αρέσει ιδιαίτερα όταν το διάβασα είναι αυτό του Robert Fulghum με τίτλο “Όσα πραγματικά πρέπει να ξέρω, τα έμαθα στο νηπιαγωγείο”, που σε μετάφραση Μαρίας Καββαδία κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Λύχνος. Μάλιστα ένα μικρό απόσπασμα από το βιβλίο αυτό είχα παραθέσει σε μια ανάρτηση στο άλλο μου ιστολόγιο, το Seagull, εδώ: «Περί Παιδείας Γ’» (http://seagullstefanos.blogspot.com/2007/10/blog-post_8746.html).

Ένα συναφές, τρόπον τινά, βιβλίο, από τα πολλά της βιβλιοθήκης μου που περιμένουν να πάρουν σειρά για να διαβαστούν, είναι και αυτό του Charles J. Sykes, “50 μαθήματα ζωής που δεν διδάσκονται τα παιδιά στα σχολεία”, που σε μετάφραση Ουρανίας Τουτουντζή κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Διόπτρα. Από το βιβλίο αυτό αντιγράφω τους τίτλους των 50 αυτών μαθημάτων – κεφαλαίων του βιβλίου, με την υπόσχεση να εκθέσω την άποψή μου για το βιβλίο, όταν με το καλό το διαβάσω. Με έντονα γράμματα έχω επισημάνει τα μαθήματα που από τον τίτλο τους μου φάνηκαν ιδιαίτερα ενδιαφέροντα και σημαντικά…

1.- Η ζωή δεν είναι δίκαιη. Πάρτε το απόφαση.

2.- Ο αληθινός κόσμος δεν νοιάζεται τόσο πολύ όσο το σχολείο σας για την αυτοεκτίμησή σας. Περιμένει από εσάς να αποδείξετε την αξία σας πρώτα και μετά να νιώσετε καλά με τον εαυτό σας.

3.- Συγγνώμη αλλά δεν πρόκειται να κερδίσετε εξήντα χιλιάδες ευρώ το χρόνο αμέσως μόλις αποφοιτήσετε από το λύκειο. Και δεν σας περιμένει μία θέση αντιπροέδρου ή το αμάξι της εταιρείας. Μπορεί ακόμη και να χρειαστεί να φορέσετε μία στολή που δεν θα έχει καμία επώνυμη υπογραφή.

4.- “Δεν δικαιούστε εκ των προτέρων…”

5.- Άσχετα με το τι λέει ο μπαμπάς σας, δεν είστε πριγκίπισσα…

6.- Όχι, δεν μπορείτε να γίνετε όλα όσα ονειρεύεστε…

7.- Αν πιστεύετε ότι ο δάσκαλός σας είναι ζόρικος, περιμένετε μέχρι να αποκτήσετε έναν εργοδότη. Δεν θα διαθέτει μεγάλη υπομονή κι έτσι θα τείνει να είναι λίγο πιο ευέξαπτος. Όταν θα τα θαλασσώσετε, δεν πρόκειται να σας ρωτήσει πώς νιώθετε γι’ αυτό.

8.- Ο αφαλός σας δεν παρουσιάζει και τόσο μεγάλο ενδιαφέρον. Μην περνάτε ολόκληρη τη ζωή σας ομφαλοσκοπώντας.

9.- Το σχολείο σας μπορεί να έχει ξεμπερδέψει με νικητές και χαμένους. Η ζωή όμως όχι.

10.- Στην πραγματικότητα η ζωή μοιάζει με ένα παιχνίδι “μήλα” πολύ περισσότερο από όσο νομίζει ο δάσκαλος της γυμναστικής.

11.- Μετά από την αποφοίτησή σας, δεν θα έχετε να ανταγωνιστείτε με αντιπάλους που ανατράφηκαν σαν τα μαμμόθρεφτα της παιδικής χαράς.

12.- Η ταπείνωση είναι μέρος της ζωής. Πάρτε το απόφαση.

13.- Δεν πρόκειται να πάτε στο NBA, γι’ αυτό μη στήνεστε στο παράθυρο και μην παίρνετε πόζα.

14.- Το να κυκλοφορείτε ημίγυμνη δεν σας δίνει καμία δύναμη.

15.- Η εργασία σε φαστφουντάδικο, με χαμηλό μισθό, δεν είναι προσβλητική για την αξιοπρέπειά σας. Οι παππούδες σας είχαν μια διαφορετική λέξη για την εργασία αυτού του είδους. Την ονόμαζαν “ευκαιρία”.

16.- Οι γονείς σας και ο μικρός σας αδερφός δεν σας ρεζιλεύουν όσο νομίζετε. Αυτό που πραγματικά σας κάνει ρεζίλι είναι η αχαριστία, η αγένεια και η κατήφεια.

17.- Οι γονείς σας δεν ήταν και πριν γεννηθείτε τόσο βαρετοί όσο είναι τώρα. Έγιναν έτσι πασχίζοντας να πληρώσουν τους λογαριασμούς σας, να σας πηγαίνουν από το ένα μέρος στο άλλο, να αποταμιεύουν για τις σπουδές σας, να καθαρίζουν το δωμάτιό σας και να σας ακούν προσεκτικά όταν τους αναλύετε πόσο πολύ ιδεαλιστές είστε.

18.- Η αληθινή ζωή δεν χωρίζεται σε φοιτητικά εξάμηνα. Και δεν θα έχετε όλη την περίοδο των καλοκαιρινών διακοπών στη διάθεσή σας.

19.- Δεν φταίνε οι γονείς σας. Αν τα θαλασσώσατε, η ευθύνη είναι όλη δική σας.

20.- Το κάπνισμα δεν σας κάνει να δείχνετε άνετοι… Σας κάνει περισσότερο να μοιάζετε αποβλακωμένοι.

20.Β.- Ακόμη κι αν έχετε μια άνετη μάνα, έναν άτολμο διευθυντή στο σχολείο σας και ένα άβουλο συμβούλιο καθηγητών, ο κόσμος δεν γυρίζει γύρω από εσάς ούτε χρειάζεται να εξωτερικεύετε τα συναισθήματά σας φορώντας σκουλαρίκι στη μύτη.

21.- Σας πρόσβαλαν; Και λοιπόν; Όχι, αλήθεια, και λοιπόν;

22.- Δεν ανήκετε στα θύματα. Γι’ αυτό πάψτε να κλαψουρίζετε.

23.- Κάποια μέρα θα πρέπει να ωριμάσετε και τελικά να φύγετε από το σπίτι των γονιών σας.

24.- Η κοπέλα του Μπάτμαν έχει δίκιο: “Δεν έχει σημασία με τι ικανότητες είσαι προικισμένος, αν αυτές δεν βγουν ποτέ στην επιφάνεια”.

25.- Ο αριθμός π δεν ενδιαφέρεται για το τι πιστεύετε.

26.- Η πυξίδα της ηθικής δεν προσαρμόζεται στις επιθυμίες σας.

(Bonus).- Η φράση “μην τρώτε σκουπίδια” δεν αναφέρεται μόνο στο φαγητό αλλά και στην πνευματική τροφή, σε όσα παρακολουθείτε και ακούτε.

27.- Τα γεννητικά σας όργανα δεν φτιάχτηκαν για να αναλάβουν τη λειτουργία της σκέψης και της λήψης αποφάσεων στη θέση του μυαλού σας.

28.- Κάποιος μπορεί να παρακολουθεί…

29.- Μάθετε να τα βγάζετε πέρα με την υποκρισία.

30.- Μηδέν ανοχή = Μηδέν κοινή λογική.

31.- Οι γυμνοί άνθρωποι δείχνουν διαφορετικοί στην αληθινή ζωή.

32.- Η τηλεόραση δεν είναι η πραγματική ζωή.

33.- Να είστε ευγενικοί με τους σπασίκλες. Μπορεί να καταλήξετε να δουλεύετε γι’ αυτούς. Όλοι θα μπορούσαμε.

34.- Οι νικητές έχουν μια φιλοσοφία ζωής. Το ίδιο και οι χαμένοι.

35.- Αν η κοιλιά σας μοιάζει με φουσκωμένο μπαλόνι, δεν είναι επειδή ο McDonald σας ανάγκασε να φάτε όλα εκείνα τα χάμπουργκερ. Αν καπνίζετε, δεν φταίει ο Joe Camel.

36.- Δεν είστε αθάνατος.

37.- Το ότι είστε “συνδεδεμένοι” δεν σημαίνει και πως δεν έχετε άγνοια.

38.- Όταν έρχεστε σε επαφή με τους ανθρώπους, να τους κοιτάτε στα μάτια…

39.- Οι ήρωες των ασπρόμαυρων ταινιών δεν ήταν ασπρόμαυροι στην πραγματική ζωή. Και όχι, ο κόσμος δεν άρχισε όταν γεννηθήκατε.

40.- Αγνοήστε την πανάκριβη καμπάνια του συστήματος που στοχεύει στο να κάνει το μυαλό σας… πουρέ και μάθετε να σκέφτεστε καθαρά και λογικά.

41.- Δεν είστε ούτε ο πρώτος ούτε ο μόνος που περνά όλα αυτά που τώρα περνάτε.

42.- Αλλάξτε τα λάδια.

43.- Μην επιτρέπετε στον εαυτό σας να θλίβεται από την επιτυχία των άλλων.

44.- Οι συνάδερφοί σας δεν είναι απαραιτήτως και φίλοι σας, και οι φίλοι σας δεν είναι η οικογένειά σας.

45.- Οι μεγάλοι ξεχνούν πόσο τρομακτικό είναι να βρίσκεται κάποιος στην ηλικία σας. Θυμηθείτε απλώς: είναι κι αυτό κάτι που θα περάσει.

46.- Μην ξεχνάτε το ινδικό χοιρίδιο στο υπόγειο.

47.- Δεν είστε τέλειος κι ούτε έχετε την υποχρέωση να είστε.

48.- Αφηγηθείτε στον εαυτό σας την ιστορία της ζωής σας. Δώστε στη ζωή σας το νόημα που εσείς θέλετε.

49.- Μην ξεχνάτε να λέτε “ευχαριστώ”.

50.- Απολαύστε το όσο ακόμη μπορείτε.

Συνθήματα από τους τοίχους της Αθήνας του 2010»

Μερικά “αναρχικά” συνθήματα από τους τοίχους της Αθήνας του 2010

• Άδειες ζωές, τίγκα στις πιστωτικές
• Αν θες να ονειρεύεσαι… ξύπνα!
• Απόλαυση με δανεικά… ζωή υπό κατάσχεση
• Αφού δουλεύεις για να ζεις, γιατί “σκοτώνεσαι” στη δουλειά;
• Εγώ ψηφίζω, εσύ ψηφίζεις, αυτός ψηφίζει… αυτοί εξουσιάζουν
• Η φλυαρία των ΜΜΕ είναι η υπεραξία της σιωπής μας
• Μέσα από τις πράξεις μας ζυμώνονται οι υπάρξεις μας
• Μόνο τα ψόφια ψάρια πάνε με το ρεύμα
• Οι διακοπές είναι το άλλοθι στον 11μηνο βιασμό
• Πέτυχαν, λέξεις με νόημα, να ακούγονται ανόητες!
• Πρέζες υπάρχουν πολλές. Απλώς η ηρωίνη σκοτώνει
• Προσδοκώ ανάσταση ζωντανών
• Ρόδα, τσόντα και καριέρα, τη ζωή σου κάνουν πέρα!
• Στο τίποτα του κόσμου σας δε χωρά τίποτα δικό μας
• Το Life Style είναι μαγικό, γιατί μετατρέπει τα μηδενικά σε νούμερα
• Το νου σας! Μας κλέβουν τις ζωές!

Συνθήματα του Μάη του ’68

Ο Μάιος του 2010 τελειώνει. Τί λέτε; Καλό δεν θα ήταν να θυμηθούμε τα συνθήματα που, 42 χρόνια πριν, τον Μάη του’68, συνέπαιρναν την (τότε) νέα γενιά;!... Τα αντιγράψαμε από μια σχετική ανάρτηση φίλης ιστολόγου. Παρατίθενται δε αλφαβητικά και χωρίς καμιά διαβάθμιση αξιολόγησης.

«Ακόμη κι αν κόψουν όλα τα λουλούδια η Άνοιξη θα έλθει»

«Αλλάξτε τη ζωή»

«Απολαύστε τη ζωή εδώ και τώρα»

«Ας είμαστε ρεαλιστές, ας ζητούμε το αδύνατο»

«Αν έχουμε ελπίδα, τη χρωστάμε σ’ αυτούς που δεν έχουν καμία»

«Απαγορεύεται το απαγορεύειν»

«Απολαύστε χωρίς φρένο»

«Αυτοί που δουλεύουν πλήττουν, όταν δεν δουλεύουν. Αυτοί που δεν δουλεύουν, δεν πλήττουν ποτέ»

«Αφήστε το φόβο του κόκκινου στα κερασφόρα ζώα»

«Άντρες, το σιδέρωμα είναι μια καλή άσκηση»

«Βιάστε την alma mater σας»

«Γράψτε παντού! Πριν γράψετε, μάθετε να σκέφτεστε»

«Γονείς , μην κάνετε τα παιδιά σας σαν τα μούτρα σας»

«Δέκα χρόνια αρκεί» (για την εξουσία του Ντε Γκωλ)

«Δεν θέλουμε έναν κόσμο όπου η βεβαιότητα ότι δεν θα πεθάνουμε από ασιτία, ανταλλάσσεται με τη βεβαιότητα ότι θα πεθάνουμε από πλήξη»

«Δεν είναι παρά μόνο μια αρχή, ας συνεχίσουμε»

«Δεν θέλουμε να γίνουμε σαν εσάς»

«Δεν υπάρχουν επαναστατικές σκέψεις, μόνο πράξεις»

«Είμαστε όλοι Γερμανοεβραίοι» (: αντίδραση στην αφαίρεση της γαλλικής ιθαγένειας από το Γαλλογερμανό Ντανιέλ Κον – Μπεντίτ, ηγέτη της εξέγερσης των φοιτητών)

«Εργαζόμενοι όλων των χωρών, απολαύστε»

«Είμαστε όλοι ανεπιθύμητοι»

«Έσω νέος και σιώπησε»

«Έχω κάτι να πω, αλλά δεν ξέρω τι»

«Εκατομμυριούχοι όλων των λαών ενωθείτε, ο άνεμος γυρνάει»

«Ζωή χωρίς νεκρούς χρόνους, ηδονή χωρίς εμπόδια»

«Ζωή όχι επιβίωση»

«Ζήστε το παρόν»

«Η φαντασία στην εξουσία»

«Η εξουσία βρίσκεται στην κάννη του τουφεκιού»

«Η ποίηση είναι στους δρόμους»

«Η οικονομία είναι τραυματισμένη, άφησέ τη να ψοφήσει»

«Η μικρή υποχώρηση είναι μεγάλη συνθηκολόγηση»

«Η μπουρζουαζία δεν έχει άλλη ηδονή, παρά να καταστρέφει τις άλλες»

«Η ντροπή είναι αντεπαναστατική»

«Η μόνη αλήθεια είναι επαναστατική, θέλω να ζήσω τώρα»

«Η ομορφιά στους δρόμους» (σε μια από τις ιστορικές αφίσες που έφτιαξαν οι σπουδαστές των καλών τεχνών)»

«Η δράση δεν πρέπει να είναι αντίδραση αλλά δημιουργία»

«Η πλήξη είναι αντιεπαναστατική»

«Θέλουμε να ζήσουμε»

«θα σας πεθάνουν οι ανέσεις»

«Θεέ, υποψιάζομαι ότι είστε αριστερός διανοούμενος»

«Καθηγητές, μας γερνάτε»

«Κάτω τα λύκεια στρατώνες»

«Κάτω η κοινωνία του θεάματος και του εμπορίου»

«Κάτω η κοινωνία της κατανάλωσης»

«Κοιτάξτε μπροστά»

«Μετρό, δουλειά, τηλεόραση και νάνι»

«Μην παίρνετε πια το ασανσέρ, πάρτε την εξουσία»

«Μη με απελευθερώνεις, θα φροντίσω ο ίδιος»

«Μιλήστε στους γείτονές σας»

«Να ερωτευτείς ένα ρυθμό ανάπτυξης 5%»

«Να κηρύξετε την πόλη σε κατάσταση διαρκούς ευτυχίας»

«Ξεχάστε ό,τι σας έχουν μάθει. Αρχίστε να ονειρεύεστε»

«Ξεκουμπώστε το μυαλό σας τόσο συχνά όσο και το παντελόνι σας»

«Ο λόγος είναι βόμβα Μολότωφ»

«Ο επαναστάτης είναι ένας ακροβάτης του ονείρου»

«Όσοι εγκαταλείπουν την επανάσταση σκάβουν έναν τάφο»

«Όσο περισσότερο κάνω επανάσταση, τόσο περισσότερο θέλω να κάνω έρωτα»

«Οι νέοι κάνουν έρωτα, οι γέροι αισχρές χειρονομίες»

«Οι προκαταλήψεις είναι οι κολώνες της εξουσίας»

«Οι ανέσεις είναι το όπιο του λαού»

«Όσο περισσότερο καταναλώνεις, τόσο λιγότερο ζεις»

«Όταν η εθνοσυνέλευση μετατρέπεται σε αστικό θέατρο, τότε τα αστικά θέατρα πρέπει να μετατραπούν σε Εθνοσυνελεύσεις»

«Ο εκπαιδευτής πρέπει να εκπαιδευτεί»

«Πάρε τηλέφωνο τη μοναξιά σου ή βγες ξανά στους δρόμους της φωτιάς»

«Πάρτε τις επιθυμίες σας για πραγματικότητα»

«Προσοχή! Οι τοίχοι έχουν αυτιά και τα αυτιά έχουν τοίχους»

«Πρέπει συστηματικά να ερευνούμε το τυχαίο»

«Συμμετέχω, συμμετέχεις, συμμετέχει, συμμετέχουμε, συμμετέχετε…αυτοί κερδίζουν»

«Σύντροφε, ο παλιός κόσμος είναι πίσω»

«Στην επανάσταση υπάρχουν αυτοί που την κάνουν και αυτοί που επωφελούνται»

«Τα ζώα έχουν ψυχή, εσείς όχι» (για τους εκμεταλλευτές)

«Τα θέλουμε όλα αμέσως τώρα»

«Τρέχα σύντροφε, σε καταδιώκει ο παλιός κόσμος»

«Το να σου λείπει η φαντασία είναι να μη φαντάζεσαι την έλλειψή της»

«Το να επιθυμεις είναι καλό, το να πραγματοποιείς την επιθυμία σου καλύτερο»

«Φωνάξτε, δημιουργείστε ή ψοφήσετε»

«Χάσου, αντικείμενο»

ΠΗΓΗ:

http://roadartist.blogspot.com/2010/05/68.html

http://agonigrammi.wordpress.com/2008/05/13/mάης-68-συνθήματα/

Τρία ακόμα ποιήματα

Τρία ακόμα ποιήματα. Άγνωστα για τους περισσότερους. Όπως άγνωστη είναι και η ποιήτρια. Η παλιά καλή μου φίλη, απ’ τα λυκειακά μας χρόνια, Λ.Κ.

Αγανάκτηση [της Λ.Κ.]

“Κάνε το καλό καλύτερο

και το καλύτερο ακόμα πιο καλό.

Φτάσε το τέλειο”.

Έτσι μου είπαν.

Εκείνοι τι κάνουν;

Νιότη [της Λ.Κ.]

Ένα χαμόγελο μέσα στις ανεμώνες.

Πότε άνθισε τούτη η ομορφιά, Θεέ μου;

Δύο εβένιν’ αστέρια

αντίκρυ στο χρυσάφι του ήλιου.

Νιότη μέσα στην Άνοιξη!

Τι ταίριασμα!!...

Μάρτης [της Λ.Κ.]

Κάποιο δέντρο άνθισε

ένα κανάρι κελάηδησε

κάποιος ουρανός άνοιξε

ένας ήλιος έλαμψε χρυσός

κάποιο χαμόγελο άστραψε.

Καλημέρα!

Η συνταγή της νεότητας

· Αδιαφόρησε για όλους τους αριθμούς, που παίζουν ρόλο στη ζωή σου. Δηλαδή: βάρος, ύψος, ηλικία! Άσε το γιατρό να στενοχωριέται γι’ αυτά!

· Προτίμησε τους χαρούμενους φίλους, από τους ψυχοπλακωτικούς. Οι τελευταίοι σε τραβάνε προς τα κάτω… Συνέχισε να μαθαίνεις…

· Μάθε περισσότερα για υπολογιστές, για λουλούδια, για κήπους, ή ότι άλλο σε γεμίζει… Μην αφήνεις το μυαλό σου ανενεργό. Ένα μυαλό στάσιμο, είναι το εργαστήρι του κακού. Το όνομα του εργαστηρίου; Alzheimer.

· Απόλαυσε τα μικρά πράγματα! Γέλα πάντα πολύ και με θόρυβο! Γέλα μέχρι να σου κοπεί η ανάσα!

· Κι’ αν έρθουν δάκρυα, άντεξε τα και προχώρα! Το μοναδικό άτομο που σε συντροφεύει στη ζωή, είναι ο εαυτός σου. Γι’ αυτό μείνε “ζωντανός,” όσο υπάρχεις…

· Έχε πάντα κοντά σου αυτό που σ’ αρέσει: Οικογένεια, φίλους, μνήμες, μουσική, ζώα, φυτά, ένα χόμπι, ή ότι άλλο νομίζεις! Κάνε το σπίτι σου ένα απάνεμο αραξοβόλι!

· Απόλαυσε την υγεία σου. Αν είναι καλή, διατήρησε την. Αν είναι ασταθής, καλυτέρεψε την. Αν είναι κάτω από αυτό το επίπεδο, ζήτα βοήθεια!

· Μη κάνεις ταξίδια για να αποβάλεις ενοχές. Ταξίδεψε σε διπλανές πόλεις ή σε ξένα κράτη για τουρισμό. Ποτέ όμως μην κάνεις ταξίδια στο παρελθόν.

· Αυτούς που αγαπάς πραγματικά, πες τους το, κάθε στιγμή, με κάθε ευκαιρία!

Και να θυμάσαι πάντα ότι: Η ζωή δεν μετριέται με το πόσες φορές ανάσανες, αλλά από τις στιγμές που έχασες την ανάσα σου: Απ’ το πολύ γέλιο… Από εκπλήξεις… Από έκσταση… Από ευτυχία…

Υπάρχουν πολλοί που βλέπουν τον ήλιο, σαν έναν απλό κίτρινο λεκέ! Υπάρχουν όμως και άλλοι, που βλέπουν έναν κίτρινο λεκέ, σαν τον πιο λαμπερό ήλιο… Γίνε κι’ εσύ ένας από τους δεύτερους