Αν ήταν η ζωή μας ποίηση!
Ποίηση είναι το ημερολόγιο
που κρατάει
ένα θαλάσσιο πλάσμα,
που ζεί στη στεριά
και που θα ήθελε να μπορούσε
να πετάξει"
Carl Sandburg (1878-1967) Αμερικανος ποιητής
ΠΗΓΗ:
http://aroma.pblogs.gr/2012/01/an-htan-h-zwh-mas-poihsh.html
Ενα τεράστιο καρβέλι,
μια πελώρια φραντζόλα ζεστό ψωμί,
είχε πέσει στο δρόμο από τον ουρανό.
Ένα παιδί με πράσινο κοντό βρακάκι και με μαχαίρι
έκοβε και μοίραζε στον κόσμο γύρω,
όμως και μια μικρή, ένας μικρός άσπρος άγγελος, κι αυτή μ' ένα μαχαίρι
έκοβε και μοίραζε κομμάτια γνήσιο ουρανό
κι όλοι τώρα τρέχαν σ' αυτή, λίγοι πηγαίναν στο ψωμί,
όλοι τρέχανε στον μικρόν άγγελο που μοίραζε ουρανό!
Ας μην το κρύβουμε. Διψάμε για ουρανό.
Το όνομά μου είναι Άνθρωπος
[Στίχοι του γερμανικού συγκροτήματος “Ton Steine Scherben”]
Έχω πολλούς πατέρες κι έχω πολλές μητέρες
Κι έχω πολλές αδερφές κι έχω πολλούς αδερφούς
Οι αδελφοί μου είναι μαύροι κι οι μητέρες μου κίτρινες
Κι οι πατέρες μου είναι κόκκινοι κι οι αδελφές μου ανοιχτόχρωμες.
Κι είμαι πάνω από δέκα χιλιάδων χρόνων
Και τ' όνομά μου είναι άνθρωπος
Και ζω απ' τον αέρα και ζω απ' το ψωμί
Και ζω απ' το φως και ζω απ' την αγάπη
Κι έχω δυο μάτια κι όλα μπορώ να τα δω
Κι έχω δυο αυτιά κι όλα μπορώ να τα καταλάβω.
Κι έχουμε έναν εχθρό, αυτός μας στερεί τη μέρα
Ζει απ' τη δική μας τη δουλειά
Και ζει απ' τη δύναμή μας
Κι έχει δυο μάτια και δεν θέλει να δει
Κι έχει δυο αφτιά, κι όμως δεν θέλει να καταλάβει.
Κι είναι πάνω από δέκα χιλιάδων χρόνων
Κι έχει πολλά ονόματα.
Και ξέρω, θα πολεμήσουμε
Και ξέρω, θα νικήσουμε
Και ξέρω, θα ζήσουμε
Και θ' αγαπηθούμε
Κι ο πλανήτης Γη
Σ' όλους μας θ' ανήκει
Κι ο καθένας θα έχει αυτό που χρειάζεται
Και δεν θα πάρει πια δέκα χιλιάδες χρόνια
Γιατί έφτασε η ώρα.
Γερμανικό πρωτότυπο εδώ:
http://eaglestefanos.blogspot.com/2011/01/mein-name-ist-mensch.html
Η προδοσία της διάνοιας
Να καταλαβαίνης...
Να μαθαίνης...
Γιατί ;
Σε τι χρησιμεύει η μάθηση ; τι να την κάνω ;
Μιλήστε μου για υποθέσεις
για να κερδίσω πολλά χρήματα
κι αμέσως
αφήστε με ήσυχο
μ αυτές τις πεζές αναζητήσεις της υπερτάτης γνώσεως
που θα μάς οδηγήσουν
-καθώς λέτε-
στην πιο ιδανική αγάπη.
Αυτά τα πράγματα θα έπρεπε να ήσαν απαγορευμένα.
Εννοώ να ζω την κάθε μέρα έντονα
και δεν έχω ανάγκη να μ αγαπούν.
Ο πιο ευτυχισμένος είναι κι ο πιο δυνατός.
Ζωή του τα θησαυροφυλάκια.
Θυμάμαι κάτι που έχω διαβάσει
ότι στα χρόνια του Μεσαίωνα
παράξενα όντα έλεγαν
ότι έφτιαχναν χρυσάφι σε μυστηριώδη καζάνια.
Σιωπηλοί, ταπεινοί, διακριτικοί
δίχως θριαμβευτικές διακηρύξεις
προχωρούσαν ψάχνοντας το μυστικό της φιλοσοφικής πέτρας
Προχωρώντας μέσα στη μεγάλη Οδό
δεν ήθελαν να πλουτίσουν
με τις ανακαλύψεις τους
Αυτό μ αφήνει κατάπληκτο.
Αυτοί οι τρελοί, αυτοί οι φτωχοί
να μη θέλουν να κερδίσουν χρήματα.
Βλέπετε πόση χαμένη περιουσία
θα υπήρχε αν αυτοί οι αναρχικοί
είχαν κατορθώσει κάτι μια μέρα~
Θαρρείς ακούω τους τότε συναδέλφους μου.
Βοήθεια θα γίνει υποτίμηση.
Θέλετε να μάς καταστρέψετε όλους~
Να κάνης χρυσό για το τίποτα~
Άιντε στη φυλακή!
Στο μαρτύριο!
Στην πυρά , μ΄όλο σας το εργαστήριο.
Κι όμως αυτές οι απλές καρδιές,
οι αγνές καρδιές
μαγνητισμένες από το όνειρο τους
όπως το ατσάλι από τον μαγνήτη
ήταν απλώς άνθρωποι.
Ενώ εσύ που το κέρδος κι΄ο φθόνος
σ΄έχουν αιχμαλωτίσει
στον κύκλο των
αρνητικών σου ορέξεων,
συ που δεν είσαι παρά ένας πεπτικός σωλήνας,
ένα έκτρωμα της Θείας μας φύσεως,
δολοφόνος της φτωχής σου ζωής,
που εδώ στη γή καμμιά καρδιά δε θα πενθήση ,
παράγγειλε γρήγορα το φέρετρο σου,
μπες μέσα με τους θησαυρούς της απάτης
και βάλε να βιδωθή το καπάκι,
για να μη μυρίζουνε τη σαπίλα σου.
Ραούλ Φολλερώ
(ποίημα του χριστιανού ανθρωπιστή και πρωτοπόρου στη φροντίδα των χανσενικών, Ραούλ Φολλερώ, δημοσιευμένο στο μικρό βιβλίο «Οι Σηματοδότες του Πολιτισμού», σε μετάφραση Κώστα και Εριέττας Διαμαντοπούλου, εκδόσεις Μήνυμα 1975.. Διατηρήθηκε η ορθογραφία του πρωτοτύπου.)
ΠΗΓΗ:
http://misha.pblogs.gr/2010/10/h-prodosia-ths-dianoias.html
