«Change for a dollar» [Από το blog “Roadartist”]

Μια μικρού μήκους ταινία, που δείχνει πόσο θ' άλλαζε η καθημερινότητα με μικρές απλές πράξεις αλληλεγγύης. Παρακολουθήστε έναν άνδρα, ο οποίος επηρεάζει τις ζωές πολλών ανθρώπων με μόλις ένα δολάριο. 

            Ας μην έχουμε αυταπάτες. Το μόνο που μπορεί να αλλάξει τη ζωή μας είναι η αγάπη, η συμπόνια, η αλληλεγγύη, ο σεβασμός, η συντροφικότητα. 

            Το φίλμ "Change for a dollar" έχει γυριστεί από τη Sharon Wright, με σκοπό να εμπνεύσει τους ανθρώπους. Αν μας κάνει να συνειδητοποιήσουμε την αξία της ανθρωπιάς, της αλληλεγγύης, τότε θα έχει πετύχει το σκοπό του. 

* (Λογοπαίγνιο με τη λέξη change = ψιλά, νομίσματα αλλά και αλλαγή). 

Αξίζει να τη δείτε! Change for a Dollar 

ΠΗΓΗ:

http://roadartist.blogspot.gr/2012/08/change-for-dollar.html

«Το φιλοδώρημα των 500 δολαρίων»

Πριν από 10-15 μέρες διάβασα στο Simply Zesty για τον Aaaron Collins και την τελευταία του επιθυμία. Ήταν ένας νεαρός που μόλις είχε πεθάνει, αφήνοντας στη διαθήκη του οδηγίες  για κάτι που επιθυμούσε να γίνει στη μνήμη του: Ζητούσε από τους δικούς του να πάνε για πίτσα και να αφήσουν στο σερβιτόρο – όποιος κι αν ήταν αυτός – φιλοδώρημα 500 δολαρίων.

Ο αδελφός του έστησε ένα απλό blog, για να γνωστοποιήσει σε φίλους και γνωστούς την επιθυμία του Aaaron ώστε να συνεισφέρουν για να μαζευτεί το ποσό. Πράγματι έτσι κι έγινε! Η έξοδος στην πιτσαρία πραγματοποιήθηκε, το φιλοδώρημα δόθηκε και βέβαια η σκηνή βιντεοσκοπήθηκε και ανέβηκε στο blog.

            Καθώς όμως το περιστατικό άρχισε να διαδίδεται και μέσα όπως το CNN το ανακάλυψαν και το μετέδωσαν, ποσά άρχισαν να συρρέουν από πολλές πλευρές. Σήμερα έχουν πλέον μαζευτεί πάνω από 47.000 δολάρια και η οικογένεια θα συνεχίζει να τα μοιράζει, ένα πεντακοσάρικο τη φορά. Στο blog έχει πλέον ανέβει το δεύτερο και το τρίτο βίντεο και κάθε εβδομάδα θα δημοσιεύεται και ένα καινούργιο.

Και βέβαια διαβάζοντας την παραπάνω ιστορία και βλέποντας τα βιντεάκια η ερώτηση που έρχεται στο μυαλό όλων μας είναι μία:  Άραγε εμείς τι αντίστοιχη πράξη καλοσύνης μπορούμε να κάνουμε για να φτιάξουμε τη μέρα κάποιου;

Στο προηγούμενο post μου, είχα γράψει για το “Μπορούμε” και την εξαιρετική δουλειά που γίνεται και πώς θα μπορούσαμε να βοηθήσουμε όλοι. Αλλά πέρα από αυτό, ποιες άλλες απλές καθημερινές πράξεις μπορούμε να κάνουμε, χωρίς να περιμένουμε ανταπόδοση, για να αγγίξουμε τους ανθρώπους γύρω μας;

Παλαιότερα είχα διαβάσει στο blog What a Ride ένα post στο οποίο η μαμά blogger, για να γιορτάσει τα 35α γενέθλιά της, περιγράφει 35 τυχαίες πράξεις καλοσύνης που έκανε παρέα με τα παιδιά της.  Κάποιες από αυτές:

• Άφησαν μέσα στο ταχυδρομικό τους κουτί ένα πακέτο με μπισκότα για τον ταχυδρόμο, ευχαριστώντας τον που τους φέρνει τα γράμματα
• Πέρασαν από ένα γηροκομείο της γειτονιάς τους για να αφήσουν κάρτες που είχαν ζωγραφίσει τα παιδιά. Η διευθύντρια τελικά τους έκανε ξενάγηση και επέλεξε 6 ηλικιωμένους στους οποίους τα παιδιά παρέδωσαν τα ίδια τις κάρτες
• Άφησαν κέρματα μέσα στη μηχανή αυτόματης πώλησης αναψυκτικών με σημείωμα: “Please enjoy this random act of kindness” (Παρακαλούμε απολαύστε αυτή τη τυχαία πράξη καλοσύνης)
• Πήγαν στο super-market της γειτονιάς τους και μάζεψαν τα καροτσάκια που ήταν παρατημένα από εδώ και από εκεί και τα έβαλαν στη θέση τους
• Πήγαν από ένα κατάστημα “του ενός δολαρίου” και έκρυψαν δολάρια στο τμήμα με τα παιχνίδια για να τα βρουν παιδιά

• Χαμογελούσαν στους πάντες, έλεγαν γεια σε όλους και ήταν ευγενικοί με όλον τον κόσμο.

Απλές πράξεις που αγγίζουν τη ζωή ανθρώπων και ομορφαίνουν τον κόσμο γύρω μας. Αν έχετε ιδέες για μικρές ή μεγάλες πράξεις καλοσύνης που έχετε κάνει ή σκέφτεστε να κάνετε και θα θέλετε να μοιραστείτε στα σχόλια, θα χαρούμε να τις διαβάσουμε. Καλημέρα και καλή εβδομάδα!

“Σήμερα χάρισε σε ένα ξένο, ένα από τα χαμόγελά σου. Μπορεί να είναι η μόνη λιακάδα που θα δει όλη μέρα.”

~ Από το “P.S. I Love You”

ΠΗΓΗ:

http://www.aspaonline.gr/2012/07/30/to-filodorima-ton-500-dolariwn/

«Πώς μπορούμε να παραμείνουμε νέοι και υγιείς»

1. Πετάξτε τους ασήμαντους αριθμούς. Αυτό συμπεριλαμβάνει την ηλικία, το βάρος και το ύψος. Αφήστε τους γιατρούς να νοιάζονται γι' αυτά. Εξάλλου, γι’ αυτό τους πληρώνετε.

2. Κρατήστε μόνον τους ευχάριστους φίλους. Οι γκρινιάρηδες σας ρίχνουν.

3. Να μαθαίνετε συνεχώς!  Μάθετε περισσότερα για τους υπολογιστές, τις τέχνες, την κηπουρική, ο,τιδήποτε… ακόμη και για το ραδιόφωνο. Να μην αφήνετε ποτέ τον εγκέφαλο ανενεργό. «Ένα ανενεργό μυαλό είναι το εργαστήρι του Διαβόλου». Και το επίθετο του διαβόλου είναι Αλτζχάιμερ.

4. Απολαύστε τα απλά πράγματα.

5. Γελάτε συχνά, διαρκώς και δυνατά.  Γελάστε μέχρι να σας κοπεί η ανάσα.

6. Τα δάκρυα τυχαίνουν... Υπομείνετε, πενθήστε, και προχωρήστε παραπέρα. Το μόνο άτομο, που μένει μαζί μας για ολόκληρη τη ζωή μας είναι ο εαυτός μας. Να είστε ΖΩΝΤΑΝΤΟΙ ενόσω είστε εν ζωή.

7. Περιβάλλετε τον εαυτό σας με ό,τι αγαπάτε, είτε είναι η οικογένεια, είτε τα κατοικίδια, η μουσική, τα φυτά, τα ενδιαφέροντά σας... ο,τιδήποτε. Το σπίτισας είναι το καταφύγιό σας.

8. Να τιμάτε την υγεία σας: Εάν είναι καλή, διατηρήστε την. Εάν είναι ασταθής, βελτιώστε την. Εάν είναι πέραν της βελτιώσεως, ζητήστε βοήθεια.

9. Μην κάνετε βόλτες στην ενοχή. Κάντε μια βόλτα στα μαγαζιά, ακόμη και στον διπλανό νομό ή σε μια ξένη χώρα αλλά ΜΗΝ πηγαίνετε εκεί που βρίσκεται ηενοχή.

10. Πείτε στους ανθρώπους που αγαπάτε ότι τους αγαπάτε, σε κάθε ευκαιρία.

ΚΑΙ ΠΑΝΤΑ ΝΑ ΘΥΜΑΣΤΕ:

Η ζωή δεν μετριέται από τον αριθμό των αναπνοών που παίρνουμε, αλλά από τις στιγμές που μας κόβουν την ανάσα. Όλοι χρειαζόμαστε να ζούμε και να απολαμβάνουμε τη ζωή μας στο έπακρο κάθε μέρα!!!

ΠΗΓΗ:

http://truthseeker-vasiliki.blogspot.gr/2012/11/blog-post.html

«Ζεις;;»

Ζεις;;;

ΠΗΓΗ:

http://misha.pblogs.gr/2012/02/zeis.html

Don’t forget…

ΠΗΓΗ:

http://aroma.pblogs.gr/2011/09/no-news-good-news.html

«Άνθρωποι που πέρασαν τη ζωή τους ρυθμισμένα και ήρεμα»

Του Τάσου Λειβαδίτη

Άνθρωποι που πέρασαν τη ζωή τους ρυθμισμένα και ήρεμα,

ανάμεσα σε ώρες εργασίας και αμίλητα συζυγικά νεκρόδειπνα.

Λίγος καφές στο τέλος του φαγητού για τη χώνεψη,

λίγα όνειρα για το φόβο της καρδιοπάθειας,

λίγη ελεημοσύνη για τη σωτηρία της ψυχής.

Ώσπου μια νύχτα,σηκώνονται στη μέση του δείπνου ξαφνικά

από συνήθεια,μάλιστα,παίρνουν και το καπέλλο τους-

και χάνονται. Που πάνε; Κανείς δεν ξέρει. Μα η δίψα τους καίει

κι η απόγνωση μεγαλώνει τους ορίζοντες.

Έτσι σκέφτηκαν, δηλαδή, να κάνουνε για μια στιγμή.

Ύστερα πέρασε.

Σκουπίζουνε το λίγο ιδρώτα πλάι στη μύτη

και μπαίνουν αθόρυβα στην κρεββατοκάμαρα.

Ενώ στο διάδρομο

μένει μονάχο,πάνω στην καρέκλα,το καπέλλο

σαν το πικρό ανάχωμα ενός τάφου,

που σκέπασε βαρειά κι ανέκκλητα

όλη τη ζωή τους.

«Ένας σπουδαίος βιολιστής στο μετρό»

Κάποιο κρύο πρωινό του Ιανουαρίου, ένας άντρας κάθισε σε ένα κεντρικό σταθμό του μετρό και ξεκίνησε να παίζει το βιολί του. Έπαιξε για περίπου 45 λεπτά. Κατά τη διάρκεια αυτών των 45 λεπτών, δεδομένου ότι ήταν ώρα αιχμής, πέρασαν από μπροστά του αρκετές χιλιάδες άνθρωποι, οι περισσότεροι πηγαίνοντας στη δουλειά τους. Τρία λεπτά μετά την έναρξη της μουσικής, ένας μεσήλικος κύριος παρατήρησε ότι υπήρχε ένας μουσικός που έπαιζε βιολί, τον κοίταξε για λίγα δευτερόλεπτα και συνέχισε το βιαστικό του βηματισμό. Ένα λεπτό αργότερα, ο βιολιστής εισέπραξε το πρώτο του δολάριο, από μια κυρία που το πέταξε στο καπέλο του καθώς περνούσε από μπροστά του χωρίς να σταματήσει καθόλου. Λίγο αργότερα, κάποιος ακούμπησε στον τοίχο και τον άκουσε για λίγο, αλλά μετά κοίταξε το ρολόι του και έφυγε βιαστικός. Πιο πολύ από όλους τους περαστικούς, ασχολήθηκε μαζί του ένα τρίχρονο αγόρι που ήθελε να σταματήσει για να ακούσει, αλλά η μητέρα του τον τράβηξε για να συνεχίσουν τη διαδρομή τους. Το παιδί κοιτούσε συνεχώς προς τα πίσω καθώς απομακρυνόταν. Το ίδιο επαναλήφθηκε και με άλλα παιδιά και τους γονείς τους, οι οποίοι – χωρίς καμία εξαίρεση - τα τράβαγαν για να συνεχίσουν το δρόμο τους. Στα 45 λεπτά μουσικής, συνολικά σταμάτησαν για να ακούσουν – έστω και για λίγο - μόνο 6 άνθρωποι. Περίπου 20 άνθρωποι έριξαν λεφτά στο καπέλο καθώς συνέχιζαν να περπατούν, χωρίς να ελαττώσουν την ταχύτητα του βηματισμού τους.. Η συνολική είσπραξη ήταν 32 δολάρια. Όταν η μουσική σταμάτησε και υπήρξε σιωπή, κανείς δεν το πρόσεξε.. Κανείς δε χειροκρότησε, ούτε υπήρξε κανενός άλλου είδους αναγνώριση.

Αυτό που δεν ήξερε κανείς ήταν ότι ο συγκεκριμένος βιολιστής ήταν ο Joshua Bell, ένας από τους καλύτερους μουσικούς του κόσμου, και έπαιζε με ένα βιολί Stradivarius αξίας 3,5 εκατομμυρίων δολαρίων, κατασκευασμένο από τον ίδιο τον Antonio Stradivari το 1713. Δύο ημέρες νωρίτερα, ο Joshua Bell έπαιξε σε ένα κατάμεστο θέατρο της Βοστώνης και η τιμή ενός κάτω-του-μετρίου εισιτηρίου ήταν 100 δολλάρια. Ο Bell αμοίβεται με περίπου 1000 δολλάρια το λεπτό!

Το συγκεκριμένο πείραμα, δηλαδή το να παίξει ο Joshua Bell στο σταθμό του μετρό incognito, οργανώθηκε από την εφημερίδα Washington Post, ως μέρος μιας κοινωνικής μελέτης περί του τι εκλαμβάνουμε ως σημαντικό, τι μας αρέσει, και σε τι δίνουμε προτεραιότητα. Η γενική περιγραφή του πειράματος ήταν: « Σε ένα συνηθισμένο περιβάλλον, σε μια ακατάλληλη ώρα, αντιλαμβανόμαστε το ωραίο; Σταματάμε για να το ευχαριστηθούμε; Αναγνωρίζουμε το ταλέντο σε ένα μη- αναμενόμενο περιβάλλον;»

[Πηγή: Washington Post]

Η παραπάνω ιστορία μου στάλθηκε σήμερα το πρωί. Κι επειδή σκέφτηκα πως μπορεί να μην είναι αληθινή (την έχω ξαναπάθει και νομίζω πως πρέπει να είμαστε επιφυλακτικοί…), το “έψαξα” λίγο περισσότερο… Κατ’ αρχάς αναζήτησα την επίσημη ιστοσελίδα του περί ού ο λόγος βιολιστή, εδώ: http://www.joshuabell.com/ Σ’ αυτήν βρήκα, πράγματι, μια σχετική αναφορά, εδώ: http://www.joshuabell.com/news/writer-gene-weingarten-explains-the-washington-post-joshua-bell-article από την οποία παραπέμπεται ο αναγνώστης εδώ:

http://www.washingtonpost.com/wp-dyn/content/article/2007/04/04/AR2007040401721.html?referrer=emailarticle

Τρία ακόμα ποιήματα

Τρία ακόμα ποιήματα. Άγνωστα για τους περισσότερους. Όπως άγνωστη είναι και η ποιήτρια. Η παλιά καλή μου φίλη, απ’ τα λυκειακά μας χρόνια, Λ.Κ.

Αγανάκτηση [της Λ.Κ.]

“Κάνε το καλό καλύτερο

και το καλύτερο ακόμα πιο καλό.

Φτάσε το τέλειο”.

Έτσι μου είπαν.

Εκείνοι τι κάνουν;

Νιότη [της Λ.Κ.]

Ένα χαμόγελο μέσα στις ανεμώνες.

Πότε άνθισε τούτη η ομορφιά, Θεέ μου;

Δύο εβένιν’ αστέρια

αντίκρυ στο χρυσάφι του ήλιου.

Νιότη μέσα στην Άνοιξη!

Τι ταίριασμα!!...

Μάρτης [της Λ.Κ.]

Κάποιο δέντρο άνθισε

ένα κανάρι κελάηδησε

κάποιος ουρανός άνοιξε

ένας ήλιος έλαμψε χρυσός

κάποιο χαμόγελο άστραψε.

Καλημέρα!

Το γιασεμί [Γιώργος Σεφέρης]

…κάθε μέρα μπορεί και πρέπει να είναι Ημέρα Ποίησης!

Και κάθε στιγμή, η παραμικρή στιγμή, μπορεί να είναι Στιγμή Ποίησης!...

Το γιασεμί [Γιώργος Σεφέρης]

Είτε βραδιάζει

είτε φέγγει

μένει λευκό

το γιασεμί.

Ήρθε η στιγμή

Μου στάλθηκε πρόσφατα το παρακάτω κείμενο, που σαφέστατα θυμίζει και μάλλον είναι επηρεασμένο από το “Αργός Χορός” που είχα αναρτήσει παλαιότερα, το οποίο θα το βρείτε εδώ: http://eaglestefanos.blogspot.com/2009/01/blog-post_05.html

Ήρθε η στιγμή

Ήρθε η στιγμή.

Έγινε η αλλαγή.

Θα φορτώσεις στο χρόνο τα ατέλειωτα όνειρά σου,

Θα στοιβάξεις τα συναισθήματα να χωρέσουν στη δράση σου,

Κοντοστάσου.

Παρατήρησε τα παιδιά που παίζουν “γύρω – γύρω όλοι”.

Άκουσε τη βροχή που χτυπά στο έδαφος.

Παρακολούθησε το ζωηρό πέταγμα της πεταλούδας.

Κοίτα τον ήλιο που χάνεται στον ορίζοντα.

Κοντοστάσου.

Ο χρόνος είναι λίγος και είναι πολύτιμος.

Η μουσική δεν θα κρατήσει για πάντα.

Χόρευε πιο αργά.

Περίμενε την απάντηση όταν ρωτάς κάποιον τι κάνει.

Μείνε ξαπλωμένος το βράδυ στο κρεβάτι σου κι ονειροπόλησε.

Χόρευε πιο αργά.

Η μουσική δεν θα κρατήσει για πάντα.

Κοντοστάσου.

Μην αφήνεις μια φιλία να πεθάνει γιατί δεν έχεις χρόνο να τηλεφωνήσεις.

Παίξε τώρα με το παιδί σου.

Όχι αύριο! Αύριο θα έχει μεγαλώσει…

Δώσε λίγη χαρά σε αυτούς πουδεν έχουν πια να δώσουν.

Χάνεις τη μισή ευχαρίστηση όταν τρέχεις τόσο γρήγορα τη μέρα σου να φτάσεις.

Είναι σαν ένα δώρο που δεν ανοίγεις και το πετάς μακριά.

Η ζωή δενείναι αγώνας.

Κόψε ταχύτητα.

Άκουσε τη μουσική πριν τελειώσει το τραγούδι…

Αργός Χορός

ΑΡΓΟΣ ΧΟΡΟΣ

Έχεις σταματήσει ποτέ να κοιτάξεις τα παιδιά που παίζουν;

Ή να ακούσεις τον ήχο της βροχής που πέφτει στη γη;

Ή να κοιτάξεις την τρελή κούρσα μιας πεταλούδας;

Ή να παρατηρήσεις τον ήλιο που χάνεται μέσα στη νύχτα;

Χαμήλωσε ταχύτητα.

Μην χορεύεις τόσο γρήγορα

Ο χρόνος είναι λίγος

Η μουσική δεν θα διαρκέσει για πάντα

Περνάς κάθε σου μέρα στα γρήγορα;

Όταν ρωτάς κάποιον “τι κάνεις”

ακούς ποτέ σου την απάντηση;

Στο τέλος της ημέρας

ξαπλώνεις στο κρεβάτι σου

με χιλιάδες σκέψεις στο μυαλό σου;

Καλά θα κάνεις να κόψεις ταχύτητα.

Μη χορεύεις τόσο γρήγορα.

Ο χρόνος είναι λίγος.

Η μουσική δε θα διαρκέσει για πάντα

Είπες ποτέ στο παιδί σου

«θα το κάνουμε αύριο»

χωρίς να προσέξεις μέσα στη βιασύνη σου

την απογοήτευσή του;

Έχεις χάσει ποτέ σου

έναν καλό φίλο

μόνο και μόνο επειδή δεν έβρισκες το χρόνο

να του τηλεφωνήσεις;

Καλά θα κάνεις να κόψεις ταχύτητα.

Μη χορεύεις τόσο γρήγορα.

Ο χρόνος είναι λίγος.

Η μουσική δε θα διαρκέσει για πάντα.

Όταν αγχώνεσαι και τρέχεις όλη τη μέρα

Είναι σα να έχεις ένα δώρο που δεν το άνοιξες ποτέ…

Και που το πέταξες

Η ζωή δεν είναι μια κούρσα ταχύτητας

Ζήσε χαλαρά.

Άκου τη μουσική.

[Διαδίδεται, στο Internet, πως…

…Αυτό το ποίημα γράφτηκε από μια έφηβη που πάσχει από καρκίνο, που ήθελε να διαδοθεί και να διαβαστεί από όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και πως…

…Τη διάδοση ανέλαβε ο γιατρός της Prof. Alessandro Cicognani, Διευθυντής Παιδιατρικού Τμήματος Πανεπιστήμιο της Bologna, Νοσοκομείο S.Orsola-Malpighi, Οδός Massarenti 11, 40138 Bologna]

Όποια κι αν είναι η αλήθεια, αξίζει, πιστεύω, να προσέξουμε το περιεχόμενο του ποιήματος και να προσπαθήσουμε να ζήσουμε, βάσει αυτού, τη ζωή που η έφηβη συντάκτριά του δεν μπόρεσε, ίσως, να ζήσει…

Πρβλ. και: http://eaglestefanos.blogspot.com/2009/01/blog-post_25.html [“Ήρθε η στιγμη”]