«Μανιφέστο υπέρ των λευκών ψηφοδελτίων» [Από το blog “Τα λευκά δεν είναι άκυρα”]

Πριν από είκοσι ημέρες, στις 17.6.2011, ένα νέο ιστολόγιο, με το όνομα “Τα λευκά δεν είναι άκυρα” ανέτειλε στην μπλογκόσφαιρα. Πρώτη (και μοναδική μέχρι σήμερα) ανάρτησή του ήταν το…

Μανιφέστο υπέρ των λευκών ψηφοδελτίων

Αγαπητοί φίλοι και συμπολίτες

Είναι γνωστό σε όλους ότι κατά τη διαλογή των ψήφων, μετά από κάθε εκλογική διαδικασία, αρχικώς, κατά το άνοιγμα των φακέλων μετά την εξαγωγή τους από την κάλπη, αριθμούνται χωριστά οι λευκές και χωριστά οι άκυρες ψήφοι. Στη συνέχεια, όμως, όπως επίσης όλοι γνωρίζουμε, λευκές και άκυροι ψήφοι προστίθενται και το άθροισμά τους αφαιρείται από τον συνολικό αριθμό των ψηφισάντων, ώστε να προκύψει ο αριθμός των "έγκυρων" ψήφων, αυτών δηλαδή που, τελικώς, έχουν, πρακτικά, "αξία" και βαρύτητα. Προκύπτει σαφώς, λοιπόν, ότι κατ’ ουσίαν τα λευκά ψηφοδέλτια εξισώνονται – εξομοιώνονται με τα άκυρα ψηφοδέλτια.

Αυτή η πρακτική, την οποία έχουμε ως πολίτες σιωπηρά αποδεχθεί με την απουσία αντίδρασης μας, δεν είναι απλά λανθασμένη. Είναι και αντιδημοκρατική. Και εξηγούμαστε.

Κάποιοι πολίτες ψηφίζουν το ψηφοδέλτιο συγκεκριμένων κομμάτων είτε επειδή συντάσσονται αναφανδόν υπέρ τους είτε επιλέγοντάς τα με βάση την αρχή "το μη χείρον βέλτιστον".

Κάποιοι άλλοι πολίτες εκφράζουν τη δυσαρέσκεια και αποδοκιμασία τους "ακυρώνοντας" συνειδητά τα ψηφοδέλτια. (Η περίπτωση των ακουσίως άκυρων ψηφοδελτίων είναι σαφώς διαφορετική και δεν μας απασχολεί εδώ).

Τέλος, κάποιοι άλλοι πολίτες αποφασίζουν, συνειδητά, "να ρίξουν λευκό". Οι πολίτες αυτοί δεν θέλουν να θεωρηθεί άκυρη η ψήφος τους [άλλωστε, το γεγονός ότι το λευκό ψηφοδέλτιο τους δίδεται, μαζί με τα ψηφοδέλτια των κομμάτων, από την εφορευτική επιτροπή, σημαίνει εξ ορισμού πως και η επιλογή του λευκού λογίζεται ως μία έγκυρη έκφραση γνώμης!] Σε διαφορετική περίπτωση θα ακύρωναν, εξίσου συνειδητά, τα ψηφοδέλτια. Είναι προφανές ότι οι συγκεκριμένοι πολίτες, επιλέγοντας το λευκό ψηφοδέλτιο, θέλουν να στείλουν κάποιο συγκεκριμένο μήνυμα προς τους υποψηφίους βουλευτές ή/και τα κόμματα, ότι δηλαδή τους απορρίπτουν όλους για τις πολιτικές επιλογές ή για τις συμπεριφορές τους, για την κούφια γλώσσα τους, για την ανικανότητά τους στην αντιμετώπιση των προβλημάτων ολόκληρης της χώρας ή της συγκεκριμένης εκλογικής περιφέρειας, για την ανάμειξή τους σε σκάνδαλα κ.λπ.

Οι εκλογείς αυτοί δεν είναι, βέβαια, και σε καμιά περίπτωση δεν μπορούν να θεωρηθούν "μη ενεργοί" ή "μη συνειδητοποιημένοι" πολίτες. Εάν ήταν τέτοιοι, άλλωστε, προφανώς δεν θα έμπαιναν καν στον κόπο να πάνε να ψηφίσουν, αλλά θα επέλεγαν να κάνουν κάτι άλλο, για παράδειγμα… να πάνε εκδρομή, για μπάνιο κλπ...

Η εξομοίωση, λοιπόν, των λευκών ψηφοδελτίων με τα άκυρα και ο μη καταλογισμός των λευκών στις έγκυρες ψήφους είναι μία πράξη βαθύτατα αντιδημοκρατική, γιατί περιφρονεί τους πολίτες που θεωρούν ότι κανένα κόμμα δεν είναι άξιο ή ικανό να κυβερνήσει, ή έστω να επιβραβευθεί με την ψήφο τους.

Όταν η Ελληνική πολιτεία καταχωρίζει τα ψηφοδέλτια υπέρ του Α ή Β ή Γ κλπ. κόμματος στα έγκυρα (εφ' όσον έχουν τις προϋποθέσεις εγκυρότητας), το κάνει βασιζόμενη στη δημοκρατική αρχή του σεβασμού της γνώμης των πολιτών και του δικαιώματος των να εγκρίνουν και να απορρίπτουν τα διάφορα κόμματα. Οι πολίτες που ρίχνουν "λευκό", απορρίπτοντας όλα τα κόμματα, έχουν και αυτοί το δικαίωμα, με βάση τη δημοκρατική αρχή της ισοπολιτείας, να γίνει σεβαστή η απόφαση τους και να "μετρήσει" η ψήφος τους, καταχωριζόμενη στα έγκυρα ψηφοδέλτια και έχοντας επίδραση στο εκλογικό αποτέλεσμα και την εξ αυτού απορρέουσα σύνθεση του κοινοβουλίου .

Επιπλέον, η τρέχουσα πρακτική έχει μια σημαντική παρενέργεια για την πολιτική ζωή του τόπου. Η γνώση ότι η λευκή ψήφος ουσιαστικά ακυρώνεται και δεν λαμβάνεται υπ’ όψη για το εκλογικό αποτέλεσμα, εξωθεί τους δυσαρεστημένους πολίτες στην αποχή από τις εκλογές και στην αποπολιτικοποίηση τους. Η απομάκρυνση των πολιτών από την εκλογική διαδικασία, θεμελιώδη λειτουργία του δημοκρατικού πολιτεύματος, συνιστά αυτονόητα υποβάθμιση και διάβρωση της δημοκρατίας.

Για τους παραπάνω λόγους, και προς αποκατάσταση των δημοκρατικών αρχών της ισονομίας και της ισοπολιτείας, προτείνουμε τα εξής:

1. Οι λευκές ψήφοι να λογίζονται ως έγκυρες.

2. Από το σύνολο των βουλευτικών εδρών να αφαιρούνται τόσες έδρες, όσες θα καταλάμβανε ένα κόμμα με εκλογικό ποσοστό ίσο με αυτό των λευκών ψηφοδελτίων, με βάση τον εκάστοτε ισχύοντα εκλογικό νόμο.

π.χ. Έστω ότι το ποσοστό των λευκών ψηφοδελτίων στις εκλογές είναι 5% . Εάν με βάση τον εκλογικό νόμο ένα κόμμα με ποσοστό 5% θα έβγαζε, έστω, 15 βουλευτές, τότε η Βουλή που προκύπτει στο συγκεκριμένο παράδειγμα πρέπει να έχει 300-15=285 βουλευτές. Οι εκλογικές περιφέρειες, από τις οποίες θα αφαιρεθούν οι 15 έδρες επιλέγονται, πάλι, με βάση τα ποσοστά των λευκών στις διάφορες εκλογικές περιφέρειες και τις διατάξεις του εκλογικού νόμου για την κατανομή των εδρών.

Αγαπητοί φίλοι και συμπολίτες

Η πατρίδα μας βρίσκεται σε μία ιδιαίτερα κρίσιμη περίοδο της ιστορίας της και, πέρα από την αδιαμφισβήτητα πρωταρχική και τεράστια ευθύνη που φέρνουν γι’ αυτό οι εξαχρειωμένοι και ανίκανοι πολιτικοί μας, ίσως φταίμε και εμείς που απεμπολήσαμε το δικαίωμα και την υποχρέωση να είμαστε ενεργοί πολίτες, περιοριζόμενοι, για δεκαετίες, να φροντίζουμε αποκλειστικώς τα του οίκου μας. Αναμφισβήτητα η αναγνώριση των λευκών ψηφοδελτίων καθεαυτή, δεν θα λύσει τα προβλήματα του τόπου. Πιστεύουμε, όμως, ότι είναι ένα σημαντικό βήμα αναβάθμισης της δημοκρατίας στη χώρα που τη γέννησε, που θα ενδυναμώσει την ισχύ των πολιτών και θα τους δώσει τη δυνατότητα να στέλνουν ηχηρά μηνύματα αποδοκιμασίας στους πολιτικούς, όταν χρειάζεται.

ΚΙΝΗΣΗ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗΣ ΤΩΝ ΛΕΥΚΩΝ ΨΗΦΟΔΕΛΤΙΩΝ

Όσοι συμφωνείτε με την παραπάνω πρότασή μας μπείτε στην ιστοσελίδα http://www.petitiononline.com/leyka/petition.html για να υπογράψετε το σχετικό αίτημα.

Εναλλακτικά, μπορείτε να επισκεφθείτε τη διεύθυνση https://rapidshare.com/files/1794345087/leyka.pdf, να πατήστε στο γκρι πλαίσιο “free download” που βρίσκεται δεξιά στη μέση, να αναμείνετε 10’’ και στη συνέχεια, ξαναπατώντας το ίδιο πλαίσιο (που πλέον έχει γίνει πράσινο και γράφει “download now”), να κατεβάσετε το κείμενο του αιτήματος, υπό μορφή pdf, να το εκτυπώσετε και να το διακινήσετε σε συγγενείς, φίλους και γνωστούς για συλλογή υπογραφών, στο τέλος δε να το ταχυδρομήσετε στην Τ.Θ.3239, Αθήνα 10210.-

ΠΗΓΗ:

http://taleykadeneinaiakyra.blogspot.com/2011/06/blog-post.html

Μακάρι

Τον ποιητή του “Luogo interno”, τον Χρήστο, δεν τον γνωρίζω. Τον συνάντησα τυχαία, πριν από ένα χρόνο περίπου, περιδιαβαίνοντας σε διάφορα ιστολόγια. Κι από τότε τον παρακολουθώ συστηματικά. Και τον ευχαριστώ γι’ αυτά που μας χαρίζει, κάθε τόσο, μέσα από το ιστολόγιό του (http://luogointerno.blogspot.com). Δεν θα μπορούσα να τον ξεχάσω σ’ αυτό το εβδομαδιαίο, όπως εξελίχτηκε στην πορεία, αφιέρωμά μου στην ποίηση…

Μακάρι

Όσοι έχουνε αντί ψυχή, μαύρο σκληρό γρανίτη
επιβιώνουν –σου ‘λεγαν- σε τούτο τον καιρό
τους πίστεψες και πιάστηκες στο ίδιο σου το δίχτυ
πνίγοντας σε μια κουταλιά τα αισθήματα νερό

Και ξάφνου είδες γύρω σου να συνωθούνται χίλιοι
άνθρωποι που κατάσαρκα το δέρμα είχαν φιδιού
κυνέρωτες με κόκκινα νύχια μαλλιά και χείλη
η λάμψη που τους κάλεσε του δολερού χρυσού

σαν την προπαίδεια έμαθες καλά να προσποιείσαι
ντυμένος στης ευτέλειας τα ρούχα τ’ ακριβά
ότι έχεις είσαι …κι όχι πια ότι στ’ αλήθεια είσαι
μα μέσα σου φριχτό κενό νιώθεις καμιά φορά

είναι τις νύχτες που το φως σου ρίχνει το φεγγάρι
που της συνείδησης η ηχώ μέσα σου ξαγρυπνά
και λες ας ήμουν άνθρωπος για μια στιγμή μακάρι
να αγάπαγα, να αγαπηθώ λιγάκι αληθινά

Πηγή:

http://luogointerno.blogspot.com/2009/02/blog-post_19.html

Φόρος τιμής. Σε πρόσωπα και ιστολόγια. Και σε μια επέτειο (Πάλι και πάλι!)

Η παρούσα ανάρτηση αποτελεί, τρόπον τινά, συνέχεια των εξής αναρτήσεων:

• http://eaglestefanos.blogspot.com/2007/10/blog-post.html [“Φόρος τιμής” του blog «Eagle»]
• http://seagullstefanos.blogspot.com/2008/03/seagull-eagle.html [“Αποκλειστικό!... Αποκαλύπτω την ταυτότητα των Seagull και Eagle” του blog «Seagull»]
• http://seagullstefanos.blogspot.com/2008/10/blog-post_17.html [“Γενέθλια ή Επέτειος” του blog «Seagull»]

και αναρτάται σε… “δια-ιστολογικό δίκτυο” (Eagle – Seagull)

Σας το ’πα κι άλλοτε, σας το ’χω αποκαλύψει:

Τα σύμφωνα της λέξης “seagull”, η ραχοκοκαλιά της, είναι τα αρχικά του ονόματός μου…

Και τα σύμφωνα της λέξης “eagle” [:το όνομα του δεύτερου ιστολογίου μου], η δική της ραχοκοκαλιά, συμβαίνει να είναι τα αρχικά του ονόματος του μακαρίτη του πατέρα μου…

Ο πατέρας μου μ’ έμαθε, παιδί ακόμα, όπως έγραψα κάπου, κάποτε, “να κοιτάζω ψηλά στον ουρανό και ν’ αναζητώ”… “Οι ιδέες κινούν τον άνθρωπο”, συνήθιζε να λέει. “Οι ιδέες και το πνεύμα”…

[Παρεμπιπτόντως να επισημάνω κάτι, που στην οικογένειά μας έχει ιδιαίτερη σημασία: Μετά από πολύμηνη ταλαιπωρία σε νοσοκομεία, ο πατέρας μου πέθανε, προ ετών, ανήμερα “του Αγίου Πνεύματος”. Μέρα σημαδιακή!....]

Σύμβολο πνευματικότητας (και δύναμης του πνεύματος –και όχι μόνον) είναι, από αιώνες, ο αετός. Δεν είναι τυχαίο, για παράδειγμα, απ’ τα πολλά που θα μπορούσα, ίσως, ν’ αναφέρω, πως ο Ευαγγελιστής Ιωάννης, ο συγγραφέας του επονομαζόμενου “πνευματικού ευαγγελίου” (σε αντίθεση με τα άλλα τρία, τα “ιστορικά”), έχει ως σύμβολό του τον αετό…

Διόλου τυχαία, λοιπόν, αλλά συνειδητά και “επί τούτου”, ονόμασα το δεύτερό μου ιστολόγιο “Eagle”. Όχι μόνο και όχι τόσο για να τιμήσω τον πατέρα μου, όσο, κυρίως, για να τιμήσω αυτή του την τάση, που κληρονόμησα απ’ αυτόν, την πνευματικότητα που μου άφησε ως παρακαταθήκη… Γι’ αυτό και, όπως έχω επισημάνει σε παρόμοιες, σαν την παρούσα μου, αναρτήσεις “αναφοράς”, στο παρελθόν, περιεχόμενο αυτού μου του ιστολογίου είναι αυτά που εγώ και η δική μου η γενιά γενικότερα κληρονομήσαμε απ’ τον πατέρα μου και από τους πατεράδες μας, αντίστοιχα, κι εκείνοι, ίσως, απ’ τους δικούς τους…

Φράσεις, σκέψεις, σχόλια, κείμενα κ.λπ., που είναι, κατά το μάλλον ή ήττον, διαχρονικά, και που συχνά μένουν και κιτρινίζουν και μουχλιάζουν μέσα σε μπαούλα και συρτάρια… Και μόνο με τον καιρό, ανάλογα και με τα βιώματά μας και τις εμπειρίες μας, καταλαβαίνουμε, κάποια στιγμή, την αξία τους…

Όλοι μας, όπως προείπα, θαρρώ, άλλοι λιγότερο κι άλλοι περισσότερο, μπορεί κάποτε να θεωρήσουμε ή και να θεωρούμε ακόμα, ετούτα που γράφονται εδώ, σ’ αυτό το ιστολόγιο, ως “παρωχημένα”, “παλαιομοδίτικα”, “παράταιρα”, “ξεπερασμένα” και ανάξια λόγου. Και να πιστεύουμε, εγωιστικά και υπερφίαλα, πως τα δικά μας τα “πιστεύω”, οι δικές μας οι σκέψεις, τα δικά μας τα γραπτά, είναι ανώτερα απ’ αυτά και έχουν μεγαλύτερη αξία…

Έτσι κι εγώ, ως νέος αφελής και άμυαλος, έριξα πιότερο το βάρος στο “Seagull” ιστολόγιό μου και έδειξα λιγότερη προσοχή στο “Eagle” μου. Μέχρι που σήμερα, σήμερα που το “Eagle” έχει κι αυτό επέτειο (μια και κλείνει ένα χρόνο στον αέρα…), διαπίστωσα ετούτο: Πως παρότι o “Αετός” έχει μόλις 43 αναρτήσεις (δηλαδή 25 λιγότερες από τον “Γλάρο”) κι έχει ζωή, ως τώρα, ένα περίπου μήνα λιγότερο από εκείνον, έχει… “περισσότερες ώρες πτήσης” από εκείνον! Έχει δεχθεί, με άλλα λόγια, περισσότερες θεάσεις από εκείνον (και μάλιστα με μέσο όρο θέασης – ανάγνωσης αναρτήσεων, ανά επισκέπτη, ιδίως τον τελευταίο μήνα, 3,2 έναντι 1,7 του “Γλάρου”…)

[…Τα είδε ετούτα τα στοιχεία ο “Γλάρος”, διάβασε και τις στατιστικές, όμως… δεν “γλάρωσε”… Ούτε δα “ψάρωσε”!... Κάθε άλλο, μάλιστα. Άλλωστε ο… αετός πατέρας του, του είχε πει, και το ’χει ενστερνισθεί από καιρό κι ο ίδιος, πως δεν είναι κριτήρια της ποιότητας η ποσότητα, ή η αποδοχή του κόσμου και η επισκεψιμότητα… Πάνω στην ώρα, εντελώς επίκαιρα, κι ανήμερα σ’ ετούτη την επέτειο (μα εντελώς τυχαία, ειλικρινά!...), η “Κλέφτρα Κίσσα” ανάρτησε, στη δική της τη φωλιά, μια (ακόμα) ανάρτηση, κλεμένη από καιρό, με τίτλο “Γιατί δεν έχω μετρητή” (http://kleftrakissa.blogspot.com/2008/10/blog-memoryland-gerasimos.html), γραμμένο απ’ τον “Γεράσιμο - Memoryland”. Και σας θυμίζω πως πριν από λίγο καιρό είχε αναδημοσιεύσει και μία άλλη, κάπως σχετική, ανάρτηση, με τίτλο “Η παγίδα με το τυράκι” (http://kleftrakissa.blogspot.com/2008/10/blog_17.html), γραμμένη από την “Σοφία Κου”, που θα μπορούσε να λέγεται και… “Σοφή Κου-κουβάγια”….]

…Μια σοφή κουκουβάγια, πάντως, με τη σοφία και την πείρα της, θα πρότεινε, το δίχως άλλο, “και τούτο ποιείν, κακείνο μη αφιέναι”…

Σήμερα, λοιπόν, αποφάσισα να ξαναδώσω προσοχή και σημασία περισσότερη, όπως του αξίζει, και σε αυτό το άλλο ιστολόγιό μου, το “Eagle”, που σήμερα έχει γενέθλια και το είχα παραμελήσει…

[…Και, για να μην ξεχνιόμαστε, θα πρέπει να ξαναρχίσω, με την ευκαιρία, να ρίχνω πάλι, από καιρού εις καιρόν, λίγα ψιχουλάκια και στο “Σπουργιτάκι” μου… (http://spourgitistefanos.blogspot.com/)]

Η “Κλέφτρα Κίσσα”, το νέο μου ιστολόγιο, από σήμερα αρχίζει να σας “κλέβει” φανερά!

…Δεν πρόκειται ακριβώς για “γεννητούρια” ενός νέου ιστολογίου. Διότι αυτό προϋπήρχε από καιρό. Όχι μόνο ως ιδέα στο μυαλό μου, αλλά και ως φυσική ύπαρξη που απλά δεν είχε τη δυνατότητα να φτερουγίζει στο… μπλογκοχωριό.
…Από σήμερα αρχίζει να φτερουγίζει ελεύθερα στον ιστοχώρο ένα ακόμα πουλί: Η κίσσα. Και συγκεκριμένα: «Η Κλέφτρα Κίσσα»! [http://kleftrakissa.blogspot.com/]
[Όχι, μην πάει ο νους στο πονηρό, λόγω της εποχής που ζούμε, της εποχής των κάθε είδους κλεπτών και “λαμογιών”, αυτών που αρπάζουν ασύστολα κι αδιάντροπα, συχνά μάλιστα και νομότυπα. Μην το πάμε προς τα εκεί το θέμα… δεν είναι του παρόντος!...]
Η κίσσα, καθώς γνωρίζετε ίσως, έχει αυτή την χαρακτηριστική ιδιότητα, για την οποία και την επέλεξα ως ονομασία του νέου μου ιστολογίου: «Περιφερόμενη, κλέπτει διάφορα απαστράπτοντα μικρά αντικείμενα, υάλινα, μεταλλικά κ.λπ., τα οποία αποκρύπτει εις δυσπρόσιτα μέρη ή και εις την φωλιά της, την οποία διακοσμεί με αυτά».

Εδώ και ένα χρόνο περίπου, αφότου ανακάλυψα τον κόσμο των ιστολογίων, εκτός από το να τροφοδοτώ τρία από αυτά, των οποίων έχω την ευθύνη [τα ήδη γνωστά “Seagull”, “Eagle” και “Σπουργίτι”], που από σήμερα γίνονται τέσσερα [με την προσθήκη της “Κλέφτρας Κίσσας” (http://kleftrakissa.blogspot.com/)], διαβάζω αρκετά απ’ αυτά. Περιστασιακά και κατά καιρούς πρέπει να έχω επισκεφθεί πάνω από διακόσια. Συστηματικά ενημερώνομαι [χάρη στο σπουδαίο εργαλείο που λέγεται “Google Reader”!...] για τις νέες εγγραφές σε περίπου πενήντα απ’ αυτά. Μακάρι να είχα τον χρόνο να ψάχνω συνεχώς και να ανακαλύπτω και άλλα, καθώς είμαι βέβαιος πως υπάρχουν θαυμάσια “τοπία” και θησαυροί που δεν έχω ανακαλύψει…
Κανέναν (κανέναν απολύτως!) απ’ τους ιστολόγους αυτούς δεν γνωρίζω προσωπικά. [Ούτε ένας φίλος ή γνωστός μου απ’ την αληθινή ζωή μου δεν γνωρίζω να έχει ιστολόγιο! Τι παράξενο!...] Τους “γνώρισα” (εάν και όσο μπορεί να γίνει αυτό…) μέσα απ’ τα γραπτά τους. Βρήκα ανοιχτή την πόρτα τους και μπήκα. Απρόσκλητος. Κι ήταν φιλόξενος, πάντα, ο χώρος τους, το σπιτικό τους. Καθένας ό,τι είχε μου προσέφερε απλόχερα: Ζεστό φαϊ, μεζέ ή και απλό ψωμοτύρι. Ή ψωμί κι ελιά. Ανάλογα. Ό,τι του βρισκόταν. Και κρασί. Και γλυκό του κουταλιού, χειροποίητο. Ή, έστω, ένα λουκούμι. Ό,τι υπήρχε πρόχειρο. Και δροσερό νερό, απ’ το πηγάδι της ψυχής τους…
Πολλούς από αυτούς τους άκουσα (:τους διάβασα…) για λίγο κι έφυγα διακριτικά και αλαφροπατώντας, μην τυχόν τους ενοχλήσω. Σε άλλους έδωσα συγχαρητήρια και τις ευχαριστίες μου. Με κάποιους πιάσαμε και κουβεντούλα. Κάποιοι δεν είχαν τη διάθεση για φλυαρία… τουλάχιστον όχι εκείνη τη στιγμή που τους απηύθυνα τον λόγο…
Περνώ και ξαναπερνώ από τα μέρη τους. Όποτε δω το φως αναμμένο και την πόρτα ανοιχτή. Διότι, βλέπεις, κάποιοι έφυγαν από τη γειτονιά για άλλα μέρη και κλειδαμπάρωσαν κι ούτε από τις γρίλιες και τις χαραμάδες δεν μπορείς πια να κρυφοκοιτάξεις… [Εκείνη που θυμάμαι έντονα, για παράδειγμα, ετούτη τη στιγμή, ίσως γιατί ξεκινήσαμε σχεδόν ταυτόχρονα τα ιστολόγιά μας και συμπορευτήκαμε αρκετά, μέχρι που πριν από κάποιους μήνες αποφάσισε να το κλείσει, ελπίζω όχι οριστικά και αμετάκλητα, είναι η Vassia ή Παραφυάδα. Φίλη ψηφιακή, πού να βρίσκεσαι, άραγε, πού να… παραφύεσαι;…]

Σχεδόν από όλους κάτι πήρα, κάτι μου ’δωσαν!... [Διότι, βέβαια, αν το σκεφθείς, κάθε άνθρωπος μπορεί και έχει κάτι να σου δώσει!...] Τι πήρα; Τι μου χάρισαν; Ό,τι “μου γυάλισε”. Ό,τι μου φάνηκε, τουλάχιστον εκείνη τη στιγμή που το είδα, πως ήταν πολύτιμο, αξιόλογο ή έστω απλά (απλά;…) αξιομνημόνευτο. Γνωρίζω, βέβαια, πως “ό,τι λάμπει δεν είναι χρυσός”. [Αν και νομίζω πως δεν λάθεψα και πως όλα αυτά που μου έδωσαν και πήρα ήταν χρυσός…] Γνωρίζω, ακόμα, πολύ περισσότερο, πως όλους αυτούς τους μήνες αναμφίβολα διέλαθαν της προσοχής μου, και ίσως έχασα για πάντα (για πάντα;…) ένα σωρό άλλους μικρούς ή μεγάλους θησαυρούς… Ίσως διότι δεν ήταν τόσο φανεροί, ίσως γιατί δεν έλαμπαν, δεν αστραποβολούσαν… Και αναμφίβολα φταίει γι’ αυτό και η διάθεσή μου της στιγμής εκείνης, η ψυχολογική και διανοητική μου κατάσταση όταν διάβαζα ή και η βιασύνη μου, ο χρόνος ο περιορισμένος που είχα στη διάθεσή μου για να εμβαθύνω σε κάποιο κείμενο…

Όλα ετούτα, λοιπόν, τα “μικρά απαστράπτοντα αντικείμενα”, δηλαδή τα κείμενα, που εγώ, η Κλέφτρα Κίσσα, είχα κρύψει, τόσον καιρό, σε μέρη απρόσιτα για όλους σας, από σήμερα θ’ αρχίσω να τα αποθέτω, ένα –ένα, σ’ αυτή την φωλιά μου, με τις ευχαριστίες μου σε όσους μου/μας τα χάρισαν. Κι από όποιους δεν πήρα κάτι, δεν νομίζω πως θα πρέπει να τους ζητήσω συγγνώμη. Διότι ξέρω πως ίσως εγώ να είμαι στην πραγματικότητα ο ζημιωμένος…

Υ.Γ. Η επιλεκτική παράθεση κάποιων αναρτήσεων άλλων ιστολογίων, με αναφορά της πηγής προέλευσης και παραπομπή σε αυτήν, προφανέστατα δεν προσβάλλει τα πνευματικά δικαιώματα των ιστολόγων και αποδεικνύει περίτρανα πως δεν υπάρχει λογο-κλοπή, αλλά μάλλον δια-φήμιση συνιστά, αυτών που κατά τη γνώμη μου αξίζουν να δια-δοθούν, ώστε να συντελέσουν σε πνευματική οικο-δομή αλλά και διά-λογο. Εάν, όμως, κάποιος από τους συντάκτες και δημιουργούς των συγκεκριμένων ιστολογίων έχει διαφορετική άποψη, τον παρακαλώ να με ενημερώσει και θα επανορθώσω αμέσως και εμπράκτως, αφαιρώντας τη συγκεκριμένη ανάρτηση –εγγραφή.