Κυριακή 27 Ιανουαρίου 2013
«Educate the heart»
Τρίτη 7 Φεβρουαρίου 2012
«Αν ήταν η ζωή μας ποίηση!»
Αν ήταν η ζωή μας ποίηση!
Ποίηση είναι το ημερολόγιο
που κρατάει
ένα θαλάσσιο πλάσμα,
που ζεί στη στεριά
και που θα ήθελε να μπορούσε
να πετάξει"
Carl Sandburg (1878-1967) Αμερικανος ποιητής
ΠΗΓΗ:
http://aroma.pblogs.gr/2012/01/an-htan-h-zwh-mas-poihsh.html
Πέμπτη 14 Απριλίου 2011
Μίλτος Σαχτούρης, Το ψωμί
Ενα τεράστιο καρβέλι,
μια πελώρια φραντζόλα ζεστό ψωμί,
είχε πέσει στο δρόμο από τον ουρανό.
Ένα παιδί με πράσινο κοντό βρακάκι και με μαχαίρι
έκοβε και μοίραζε στον κόσμο γύρω,
όμως και μια μικρή, ένας μικρός άσπρος άγγελος, κι αυτή μ' ένα μαχαίρι
έκοβε και μοίραζε κομμάτια γνήσιο ουρανό
κι όλοι τώρα τρέχαν σ' αυτή, λίγοι πηγαίναν στο ψωμί,
όλοι τρέχανε στον μικρόν άγγελο που μοίραζε ουρανό!
Ας μην το κρύβουμε. Διψάμε για ουρανό.
Παρασκευή 7 Ιανουαρίου 2011
Το όνομά μου είναι Άνθρωπος
Το όνομά μου είναι Άνθρωπος
[Στίχοι του γερμανικού συγκροτήματος “Ton Steine Scherben”]
Έχω πολλούς πατέρες κι έχω πολλές μητέρες
Κι έχω πολλές αδερφές κι έχω πολλούς αδερφούς
Οι αδελφοί μου είναι μαύροι κι οι μητέρες μου κίτρινες
Κι οι πατέρες μου είναι κόκκινοι κι οι αδελφές μου ανοιχτόχρωμες.
Κι είμαι πάνω από δέκα χιλιάδων χρόνων
Και τ' όνομά μου είναι άνθρωπος
Και ζω απ' τον αέρα και ζω απ' το ψωμί
Και ζω απ' το φως και ζω απ' την αγάπη
Κι έχω δυο μάτια κι όλα μπορώ να τα δω
Κι έχω δυο αυτιά κι όλα μπορώ να τα καταλάβω.
Κι έχουμε έναν εχθρό, αυτός μας στερεί τη μέρα
Ζει απ' τη δική μας τη δουλειά
Και ζει απ' τη δύναμή μας
Κι έχει δυο μάτια και δεν θέλει να δει
Κι έχει δυο αφτιά, κι όμως δεν θέλει να καταλάβει.
Κι είναι πάνω από δέκα χιλιάδων χρόνων
Κι έχει πολλά ονόματα.
Και ξέρω, θα πολεμήσουμε
Και ξέρω, θα νικήσουμε
Και ξέρω, θα ζήσουμε
Και θ' αγαπηθούμε
Κι ο πλανήτης Γη
Σ' όλους μας θ' ανήκει
Κι ο καθένας θα έχει αυτό που χρειάζεται
Και δεν θα πάρει πια δέκα χιλιάδες χρόνια
Γιατί έφτασε η ώρα.
Γερμανικό πρωτότυπο εδώ:
http://eaglestefanos.blogspot.com/2011/01/mein-name-ist-mensch.html
Παρασκευή 12 Νοεμβρίου 2010
«…να πετάω!»
«…εγώ
κληρονόμος πουλιών
πρέπει
έστω και με σπασμένα φτερά
να πετάω»
[Μίλτου Σαχτούρη, Ο ελεγκτής]
Τετάρτη 5 Μαΐου 2010
«Σοφές διαχρονικές αλήθειες»
Σοφές διαχρονικές αλήθειες
Ένας Σοφιστής, κάποτε, πλησίασε έναν απ' τους Σοφούς της αρχαίας Ελλάδος, ελπίζοντας να τον φέρει σε αμηχανία, με τις περίπλοκες ερωτήσεις του.
Ο Σοφός όμως, ο Θαλής ο Μιλήσιος, φάνηκε αντάξιος της δοκιμασίας, γιατί απάντησε χωρίς δισταγμό και με μεγάλη ακρίβεια, σε όλες τις ερωτήσεις:
1.- Ποιό είναι το παλαιότερο απ' όλα τα πράγματα;
"Ο Θεός, γιατί υπήρχε πάντοτε".
2.- Ποιό είναι το ωραιότερο απ' όλα τα πράγματα;
"Το Σύμπαν, γιατί είναι έργο του Θεού".
3.- Ποιό είναι το μεγαλύτερο απ' όλα τα πράγματα;
"Το Διάστημα, γιατί περιέχει όλα όσα έχουν δημιουργηθεί".
4.- Ποιό είναι το σταθερότερο απ' όλα τα πράγματα;
"Η Ελπίδα, γιατί παραμένει με τον άνθρωπο, ακόμη κι όταν έχει χάσει τα πάντα".
5.- Ποιό είναι το καλύτερο απ' όλα τα πράγματα;
"Η Αρετή, γιατί χωρίς αυτήν δεν υπάρχει τίποτα καλό".
6.- Ποιό είναι το ταχύτερο απ' όλα τα πράγματα;
"Η Σκέψη, γιατί σε λιγότερο από ένα λεπτό, μπορεί να πετάξει στα πέρατα της Οικουμένης".
7.- Ποιό είναι το εντονότερο απ' όλα τα πράγματα;
"Η Ανάγκη, γιατί κάνει τον άνθρωπο ικανό να αντιμετωπίσει όλους τους κινδύνους της ζωής".
8.- Ποιό είναι το ευκολότερο απ' όλα τα πράγματα;
"Να δίνεις συμβουλές".
Όταν έφτασε όμως στην ένατη ερώτηση, ο Σοφός, απάντησε με μια παραδοξολογία.
Έδωσε μια απάντηση την οποία, ο στα εγκόσμια Σοφιστής, σίγουρα δεν κατάλαβε και στην οποία ο περισσότερος κόσμος και σήμερα δίνει, ίσως, μόνο κάποια επιπόλαια σημασία.
9.- Ποιό είναι το δυσκολότερο απ' όλα τα πράγματα;
"Να γνωρίζεις τον Εαυτό σου".
Πέμπτη 21 Ιανουαρίου 2010
Ο σπορέας των άστρων…
[Μου ήρθε με e-mail μόλις σήμερα το πρωί]:
Ο σπορέας των άστρων…
Ο "Σπορέας Αστρων" είναι ένα άγαλμα που βρίσκεται στο Kaunas, Lituania.
Την ημέρα περνάει απαρατήρητο. "Άλλο ένα μπρούτζινο άγαλμα, σοβιετική κληρονομιά" σκέφτεσαι την ημέρα
Όμως, όταν φτάνει η νύχτα, το άγαλμα ανταποκρίνεται στ' όνομα του
Μην σταματάς να σπέρνεις αστέρια ακόμα κι' όταν δεν φαίνονται με γυμνό μάτι.
Πέμπτη 10 Δεκεμβρίου 2009
44 πράγματα που μου έμαθε η ζωή
Το παρακάτω κείμενο γράφτηκε από μια κυρία 90 ετών σήμερα, τη Regina Brett, πρώην δημοσιογράφο στο Κλίβελαντ του Οχάιο. "Για να γιορτάσω τα γενέθλιά μου, έγραψα κάποτε στη στήλη μου στην εφημερίδα, τα 44 πράγματα που μου έμαθε η ζωή. Ήταν το πιο... πετυχημένο άρθρο που έγραψα ποτέ" :
1. H ζωή δεν είναι δίκαιη, αλλά ακόμα κι έτσι είν' ωραία.
2. Όταν αμφιβάλλεις για κάτι, απλά κάνε το επόμενο μικρό βήμα.
3. H ζωή είναι πολύ μικρή για να χάνεις χρόνο μισώντας τον οποιονδήποτε.
4. Αν αρρωστήσεις, δε θα σε κοιτάξει η δουλειά σου. Θα σε κοιτάξουν οι φίλοι και η οικογένειά σου. Μη χάνεσαι.
5. Πλήρωνε τις πιστωτικές σου κάθε μήνα.
6. Δε χρειάζεται να κερδίζεις σε κάθε διαφωνία. Συμφώνησε με το να διαφωνείς.
7. Κλάψε παρέα με κάποιον. Είναι πιο εύκολο να συνέλθεις απ' ό,τι αν κλαις μόνος.
8. Δεν πειράζει να θυμώνεις με τον Θεό. Το αντέχει !
9. Βάζε στην άκρη για τη σύνταξή σου από τον πρώτο σου μισθό.
10. Απέναντι στη σοκολάτα κάθε αντίσταση είναι μάταιη.
11. Συμφιλιώσου με το παρελθόν σου, για να μην καταστρέφει το παρόν σου.
12. Δεν πειράζει αν σε δουν τα παιδιά σου να κλαις. Άσ' τα να το κάνουν.
13. Μη συγκρίνεις τη ζωή σου με των άλλων. Δεν έχεις ιδέα τι νόημα μπορεί να έχει το δικό τους το ταξίδι.
14. Αν μια σχέση πρέπει να κρατιέται μυστική, τότε δεν πρέπει να την κρατάς εσύ.
15.. Τα πάντα μπορεί να αλλάξουν μ' ένα ανοιγοκλείσιμο των ματιών. Αλλά μην ανησυχείς. Ο Θεός δεν τρεμοπαίζει τα βλέφαρά του.
16. Πάρε μια βαθιά ανάσα. Ηρεμεί το μυαλό.
17. Ξεφορτώσου ό,τι δεν είναι χρήσιμο, όμορφο ή γεμάτο χαρά.
18. Ό,τι δε σε σκοτώνει πράγματι σε κάνει δυνατότερο.
19. Ποτέ δεν είναι αργά για να έχεις μια ευτυχισμένη παιδική ηλικία. Αλλά τη δεύτερη φορά εξαρτάται από σένα.
20. Όταν είναι να κυνηγήσεις αυτά που αγαπάς στη ζωή, μη δεχτείς ποτέ το όχι.
21. Άναψε τα κεριά, στρώσε τα καλά σεντόνια, φόρεσε τα ακριβά εσώρουχα. Μην τα φυλάς για ειδικές περιπτώσεις. Κάθε μέρα είναι ειδική περίπτωση.
22. Προετοιμάσου για όλα. Και μετά ακολούθησε το ρεύμα.
23. Γίνε εκκεντρικός τώρα. Μην περιμένεις να πάρεις σύνταξη για να φορέσεις μοβ χρώμα!
24. Κανείς δεν είναι υπεύθυνος για την ευτυχία σου παρά μόνο εσύ.
25. Σε κάθε αποκαλούμενη "καταστροφή" σκέψου: "Σε 5 χρόνια, αυτό θα έχει καμία σημασία;".
26. Πάντα να επιλέγεις τη ζωή.
27. Συγχώρησε σε όλους τα πάντα.
28. Το τι πιστεύουν οι άλλοι για σένα δεν είναι δική σου δουλειά.
29. Ο χρόνος θεραπεύει σχεδόν τα πάντα. Δώσε χρόνο στο χρόνο.
30. Όσο καλή ή κακή κι αν είναι μια κατάσταση, θα αλλάξει.
31. Μην παίρνεις τον εαυτό σου τόσο στα σοβαρά. Κανείς άλλος δεν το κάνει.
32. Πίστευε στα θαύματα.
33. Ο Θεός σ' αγαπάει επειδή είσαι αυτός που είσαι, όχι για κάτι που έκανες ή δεν έκανες.
34. Μην παρακολουθείς τη ζωή. Βγες μπροστά και εκμεταλλεύσου την πλήρως τώρα.
35. Το να γερνάς είναι καλύτερο από την εναλλακτική λύση: να πεθαίνεις νέος.
36. Τα παιδιά σου θα ζήσουν μόνο μία παιδική ζωή.
37. Το μόνο που έχει σημασία τελικά είναι ότι αγάπησες.
38. Βγες έξω κάθε μέρα. Τα θαύματα παραμονεύουν παντού.
39. Αν όλοι ρίχναμε τα προβλήματά μας σε ένα σωρό δίπλα δίπλα, θα αρπάζαμε τα δικά μας πίσω.
40. Η ζήλια είναι χάσιμο χρόνου. Έχεις ήδη όλα όσα χρειάζεσαι.
41. Τα καλύτερα έπονται.
42. Ό,τι διάθεση και να έχεις, σήκω, ντύσου και πήγαινε εκεί που έχεις να πας.
43. Ενέδωσε.
44. Η ζωή δεν είναι τυλιγμένη με κορδέλα, δεν παύει όμως να είναι δώρο.."
(Regina Brett)
Αναδημοσίευση από Ψήγματα Ορθοδοξίας
Πηγή: http://odevontas.blogspot.com/2009/12/44.html
Κυριακή 8 Νοεμβρίου 2009
Μ’ ενδιαφέρει… Θέλω να μάθω…
Δεν με ενδιαφέρει τι κάνεις για να ζήσεις,
θέλω να μάθω για ποιό πράγμα αναπνέεις,
και αν μπορείς να ρισκάρεις
για να βρεις τα όνειρα της καρδιάς.
Δεν με ενδιαφέρει πόσο χρονών είσαι,
θέλω να ξέρω αν ακόμα ρισκάρεις
να φανείς αφελής
για την αγάπη, για το όνειρο,
για την περιπέτεια του να είσαι ζωντανός.
Δεν θέλω να μάθω,
ποιοί πλανήτες απειλούν την σελήνη σου,
θέλω να μάθω αν άγγιξες το κέντρο του πόνου,
αν έμεινες ανοιχτός,
μετά τις απιστίες της ζωής,
η αν έκλεισες ερμητικά την καρδιά σου,
από φόβο μήπως ξαναπληγωθείς .
Θέλω να μάθω
αν καταφέρνεις να μείνεις με τον πόνο,
τον δικό μου, τον δικό σου.
Αν μπορείς να χορέψεις τρελά
και ν' αφήσεις την έκσταση να φτάσει
μέχρι την άκρη των δακτύλων,
χωρίς ν' αντιδράσεις με σύνεση,
ή να γίνεις ρεαλιστής
ή να θυμηθείς τα ανθρώπινα όρια.
Δεν θέλω να μάθω αν είναι αληθινή
η ιστορία που μου διηγείσαι.
Θέλω να μάθω αν είσαι ικανός
να απογοητεύσεις τον άλλο,
παραμένοντας αυθεντικός,
αν μπορείς ν' αντέξεις
την κατηγορία μιας απιστίας
χωρίς ν' απαρνηθείς την ψυχή σου.
Θέλω να μάθω αν είσαι πιστός
και άρα έμπιστος.
Θέλω να μάθω αν ξέρεις
να βλέπεις την ομορφιά,
ακόμα κι όταν δεν είναι όμορφη πάντα,
αν είσαι ικανός να περνάς τη ζωή σου,
συντροφιά μόνο με τον εαυτό σου.
Θέλω να ξέρω αν μπορείς να ζήσεις
με το σπάσιμο,
το δικό σου ή το δικό μου,
και να συνεχίσεις να φωνάζεις
στην ασημένια πανσέληνο: ΝΑΙ!
Δεν με ενδιαφέρει να μάθω που ζεις
η πόσα χρήματα έχεις,
με ενδιαφέρει αν μπορείς να ξυπνήσεις,
μετά από μια νύχτα πόνου
θλιμμένος και κομμένος στα δύο,
και να κάνεις το χρέος σου για τα παιδιά.
Δεν με ενδιαφέρει ποιος είσαι,
και πώς έφτασες μέχρι εδώ,
θέλω να μάθω αν μπορείς να μείνεις
μες την φωτιά μαζί μου,
και να μην το σκάσεις.
Δεν θέλω να μάθω τι σπούδασες
η με ποιόν ή πού...
Θέλω να μάθω τι σε κρατά μέσα σου,
όταν όλα σε παρατάνε.
Θέλω να μάθω αν μπορείς
να μένεις μόνος με τον εαυτό σου
κι αν πράγματι σ' αρέσει
η παρέα που έχεις στις άδειες σου στιγμές
(Γραμμένο από μια Ινδιάνα της Tribù των Oriah το 1890)
ΠΗΓΗ:
http://truthseeker-vasiliki.blogspot.com/2009/11/blog-post.html
Σάββατο 10 Οκτωβρίου 2009
Ρίσκο!
Είσαι για ένα ταξίδι στ' ανοιχτά;
Είσαι για ένα ρίσκο;
Θέλω να μου υποσχεθείς
πως δε θα πάρεις
μετεωρολογικό δελτίο.
Πως δε θα’ χεις μαζί σου
προμήθειες και αποσκευές.
Πως δε θα γεμίσεις
το πλεούμενο με σωσίβια.
Θα δέσουμε την άγκυρά μας
στα φτερά των γλάρων.
Και θα ορίσουμε τιμονιέρη μας
το πιο τρελό δελφίνι.
Θα σου χαρίσω
όλο το γαλάζιο του πελάγου.
Όλο το χρυσάφι του ήλιου.
Όλο το ροζ του δειλινού.
Να χεις χρώματα πολλά
να βάφεις τους πόθους και τις σκέψεις σου.
Θα γεμίσω τ' αμπάρι μας με όνειρα.
Να χεις πολλά.
Να μη φοβάσαι πως θα σου τελειώσουν.
Αν έχει λιακάδα θα απλώσουμε
τα δίχτυα της ζωής μας στην κουβέρτα
και θα μπαλώσουμε τις τρύπες
που μας άνοιξαν τα σκυλόψαρα.
Αν έχει βροχή θα βγάλουμε τη ψυχή μας
στ΄ άλμπουρο να ξεπλυθεί.
Είσαι επιτέλους, για ένα ταξίδι στ ανοιχτά;
Για ένα ρίσκο;
(Αλκυόνη Παπαδάκη)
ΠΗΓΗ:
http://truthseeker-vasiliki.blogspot.com/2009/08/blog-post_13.html
Τετάρτη 7 Οκτωβρίου 2009
Το ταξίδι μου…
Θα κρατήσει πολύ το ταξίδι μου
και είναι μακρύς ο δρόμος που θα διανύσω.
Με το πρώτο χάραμα της μέρας,
ξεκίνησα με τ' αμάξι μου
και συνέχισα το ταξίδι
μες απ' του κόσμου τις ερήμους,
αφήνοντας τα ίχνη μου
πάνω σε τόσα άστρα και πλανήτες.
Οι πιο απομακρυσμένοι δρόμοι είναι αυτοί
που σε φέρνουν πιο κοντά στον εαυτό σου,
με την πιο επίπονη μελέτη κατακτιέται
η απλότητα μιας μελωδίας.
Ο ταξιδιώτης πρέπει να χτυπήσει
πολλές ξένες πόρτες
για να φτάσει στην δική του,
και πρέπει να ταξιδεύσει
σε όλους τους έξω κόσμους
για να φτάσει τελικά στο ιερό
το πιο μυστικό στο εσωτερικό της καρδιάς.
(Rabindranath Tagore)
ΠΗΓΗ:
http://truthseeker-vasiliki.blogspot.com/2009/08/blog-post_13.html
Τετάρτη 25 Μαρτίου 2009
Την πύλη τη στενή
Την πύλη τη στενή
Κάποιες φορές στην αγωνία του είναι μου λογιάζω
γιατί να κάθεται η ψυχή στο χωματένιο της κουφάρι
που σέρνεται στη γη, ανεμοδαρμένο
και χωματίλα φλογισμένη αναρρουφά.
Κι είπα: Στα ύψη να πετάξεις πεταλούδα
μ’ ένα σαρκαστικό χαμόγελο, καθώς
ο άνεμος στη γη το “σκήνος” σου τραβά.
Φύγε καραβοκύρη αιθέριε, στα μεσοπέλαγα
ν’ αφήσεις το τσακισμένο το καράβι σου.
Μα ήλθε ο λογισμός της πίστης και ψιθύρισε:
καραβοκύρης δεν λογάται όποιος δεν πάλεψε
στο πέλαγος μ’ ανέμους και με κύματα
και χρυσαλίδα να πετά γοργόφτερη δεν γίνεται
αν το κουκούλι δεν την έκρυβε στα βάθη του.
Ψυχή, με το κορμί μαζί ν’αγωνιστείς
κι οι κόποι σου διπλά θα πλερωθούν μαζί του,
με δόξα σαν περάσεις και τιμή
την πύλη τη στενή του λυτρωμού σου.
[Τιμοθέου, Μητροπολίτου Γορτύνης και Αρκαδίας, “Μυστικά Σήμαντρα – Ποιήματα”, εκδ. Παναγία Καλυβιανή, Μοίρες Κρήτης, 1971]
Πέμπτη 30 Οκτωβρίου 2008
Φόρος τιμής. Σε πρόσωπα και ιστολόγια. Και σε μια επέτειο (Πάλι και πάλι!)
Η παρούσα ανάρτηση αποτελεί, τρόπον τινά, συνέχεια των εξής αναρτήσεων:
- http://eaglestefanos.blogspot.com/2007/10/blog-post.html [“Φόρος τιμής” του blog «Eagle»]
- http://seagullstefanos.blogspot.com/2008/03/seagull-eagle.html [“Αποκλειστικό!... Αποκαλύπτω την ταυτότητα των Seagull και Eagle” του blog «Seagull»]
- http://seagullstefanos.blogspot.com/2008/10/blog-post_17.html [“Γενέθλια ή Επέτειος” του blog «Seagull»]
και αναρτάται σε… “δια-ιστολογικό δίκτυο” (Eagle – Seagull)
Σας το ’πα κι άλλοτε, σας το ’χω αποκαλύψει:
Τα σύμφωνα της λέξης “seagull”, η ραχοκοκαλιά της, είναι τα αρχικά του ονόματός μου…
Και τα σύμφωνα της λέξης “eagle” [:το όνομα του δεύτερου ιστολογίου μου], η δική της ραχοκοκαλιά, συμβαίνει να είναι τα αρχικά του ονόματος του μακαρίτη του πατέρα μου…
Ο πατέρας μου μ’ έμαθε, παιδί ακόμα, όπως έγραψα κάπου, κάποτε, “να κοιτάζω ψηλά στον ουρανό και ν’ αναζητώ”… “Οι ιδέες κινούν τον άνθρωπο”, συνήθιζε να λέει. “Οι ιδέες και το πνεύμα”…
[Παρεμπιπτόντως να επισημάνω κάτι, που στην οικογένειά μας έχει ιδιαίτερη σημασία: Μετά από πολύμηνη ταλαιπωρία σε νοσοκομεία, ο πατέρας μου πέθανε, προ ετών, ανήμερα “του Αγίου Πνεύματος”. Μέρα σημαδιακή!....]
Σύμβολο πνευματικότητας (και δύναμης του πνεύματος –και όχι μόνον) είναι, από αιώνες, ο αετός. Δεν είναι τυχαίο, για παράδειγμα, απ’ τα πολλά που θα μπορούσα, ίσως, ν’ αναφέρω, πως ο Ευαγγελιστής Ιωάννης, ο συγγραφέας του επονομαζόμενου “πνευματικού ευαγγελίου” (σε αντίθεση με τα άλλα τρία, τα “ιστορικά”), έχει ως σύμβολό του τον αετό…
Διόλου τυχαία, λοιπόν, αλλά συνειδητά και “επί τούτου”, ονόμασα το δεύτερό μου ιστολόγιο “Eagle”. Όχι μόνο και όχι τόσο για να τιμήσω τον πατέρα μου, όσο, κυρίως, για να τιμήσω αυτή του την τάση, που κληρονόμησα απ’ αυτόν, την πνευματικότητα που μου άφησε ως παρακαταθήκη… Γι’ αυτό και, όπως έχω επισημάνει σε παρόμοιες, σαν την παρούσα μου, αναρτήσεις “αναφοράς”, στο παρελθόν, περιεχόμενο αυτού μου του ιστολογίου είναι αυτά που εγώ και η δική μου η γενιά γενικότερα κληρονομήσαμε απ’ τον πατέρα μου και από τους πατεράδες μας, αντίστοιχα, κι εκείνοι, ίσως, απ’ τους δικούς τους…
Φράσεις, σκέψεις, σχόλια, κείμενα κ.λπ., που είναι, κατά το μάλλον ή ήττον, διαχρονικά, και που συχνά μένουν και κιτρινίζουν και μουχλιάζουν μέσα σε μπαούλα και συρτάρια… Και μόνο με τον καιρό, ανάλογα και με τα βιώματά μας και τις εμπειρίες μας, καταλαβαίνουμε, κάποια στιγμή, την αξία τους…
Όλοι μας, όπως προείπα, θαρρώ, άλλοι λιγότερο κι άλλοι περισσότερο, μπορεί κάποτε να θεωρήσουμε ή και να θεωρούμε ακόμα, ετούτα που γράφονται εδώ, σ’ αυτό το ιστολόγιο, ως “παρωχημένα”, “παλαιομοδίτικα”, “παράταιρα”, “ξεπερασμένα” και ανάξια λόγου. Και να πιστεύουμε, εγωιστικά και υπερφίαλα, πως τα δικά μας τα “πιστεύω”, οι δικές μας οι σκέψεις, τα δικά μας τα γραπτά, είναι ανώτερα απ’ αυτά και έχουν μεγαλύτερη αξία…
Έτσι κι εγώ, ως νέος αφελής και άμυαλος, έριξα πιότερο το βάρος στο “Seagull” ιστολόγιό μου και έδειξα λιγότερη προσοχή στο “Eagle” μου. Μέχρι που σήμερα, σήμερα που το “Eagle” έχει κι αυτό επέτειο (μια και κλείνει ένα χρόνο στον αέρα…), διαπίστωσα ετούτο: Πως παρότι o “Αετός” έχει μόλις 43 αναρτήσεις (δηλαδή 25 λιγότερες από τον “Γλάρο”) κι έχει ζωή, ως τώρα, ένα περίπου μήνα λιγότερο από εκείνον, έχει… “περισσότερες ώρες πτήσης” από εκείνον! Έχει δεχθεί, με άλλα λόγια, περισσότερες θεάσεις από εκείνον (και μάλιστα με μέσο όρο θέασης – ανάγνωσης αναρτήσεων, ανά επισκέπτη, ιδίως τον τελευταίο μήνα, 3,2 έναντι 1,7 του “Γλάρου”…)
[…Τα είδε ετούτα τα στοιχεία ο “Γλάρος”, διάβασε και τις στατιστικές, όμως… δεν “γλάρωσε”… Ούτε δα “ψάρωσε”!... Κάθε άλλο, μάλιστα. Άλλωστε ο… αετός πατέρας του, του είχε πει, και το ’χει ενστερνισθεί από καιρό κι ο ίδιος, πως δεν είναι κριτήρια της ποιότητας η ποσότητα, ή η αποδοχή του κόσμου και η επισκεψιμότητα… Πάνω στην ώρα, εντελώς επίκαιρα, κι ανήμερα σ’ ετούτη την επέτειο (μα εντελώς τυχαία, ειλικρινά!...), η “Κλέφτρα Κίσσα” ανάρτησε, στη δική της τη φωλιά, μια (ακόμα) ανάρτηση, κλεμένη από καιρό, με τίτλο “Γιατί δεν έχω μετρητή” (http://kleftrakissa.blogspot.com/2008/10/blog-memoryland-gerasimos.html), γραμμένο απ’ τον “Γεράσιμο - Memoryland”. Και σας θυμίζω πως πριν από λίγο καιρό είχε αναδημοσιεύσει και μία άλλη, κάπως σχετική, ανάρτηση, με τίτλο “Η παγίδα με το τυράκι” (http://kleftrakissa.blogspot.com/2008/10/blog_17.html), γραμμένη από την “Σοφία Κου”, που θα μπορούσε να λέγεται και… “Σοφή Κου-κουβάγια”….]
…Μια σοφή κουκουβάγια, πάντως, με τη σοφία και την πείρα της, θα πρότεινε, το δίχως άλλο, “και τούτο ποιείν, κακείνο μη αφιέναι”…
Σήμερα, λοιπόν, αποφάσισα να ξαναδώσω προσοχή και σημασία περισσότερη, όπως του αξίζει, και σε αυτό το άλλο ιστολόγιό μου, το “Eagle”, που σήμερα έχει γενέθλια και το είχα παραμελήσει…
[…Και, για να μην ξεχνιόμαστε, θα πρέπει να ξαναρχίσω, με την ευκαιρία, να ρίχνω πάλι, από καιρού εις καιρόν, λίγα ψιχουλάκια και στο “Σπουργιτάκι” μου… (http://spourgitistefanos.blogspot.com/)]
Δευτέρα 30 Ιουνίου 2008
Πνευματικό Εμβατήριο / Ομπρός [ποίημα Άγγελου Σικελιανού]
[………………………………………………………………..]
Ομπρός, βοηθάτε να σηκώσουμε τον ήλιο πάνω απ΄ την Ελλάδα!
Ομπρός, βοηθάτε να σηκώσουμε τον ήλιο πάνω απ' τον κόσμο!
Τι, ιδέτε, εκόλλησεν η ρόδα του βαθιά στη λάσπη,
κι α, ιδέτε, χώθηκε τ' αξόνι του βαθιά μες στο αίμα!
Ομπρός, παιδιά, και δε βολεί μοναχός του ν' ανέβει ο ήλιος
σπρώχτε με γόνα και με στήθος να τον βγάλουμε απ' τη λάσπη,
σπρώχτε με στήθος και με γόνα, να τον βγάλουμε απ' το γαίμα.
Δέστε, ακουμπάμε απάνω του ομοαίματοι αδερφοί του!
Ομπρός, αδέρφια, και μας έζωσε με τη φωτιά του,
ομπρός, ομπρός, κ' η φλόγα του μας τύλιξε, αδερφοί μου!
Ομπρός, οι δημιουργοί!...
Την αχθοφόρα ορμή Σας στυλώστε με κεφάλια και με πόδια,
μη βουλιάξει ο ήλιος!
[………………………………………………………………..]

