Το Νησί των Συναισθημάτων

του Μάνου Χατζιδάκι (;)

Μια φορά κι έναν καιρό, υπήρχε ένα νησί στο οποίο ζούσαν όλα τα συναισθήματα. Εκεί ζούσαν η Ευτυχία, η Λύπη, η Γνώση, η Αγάπη και όλα τα άλλα συναισθήματα. Μια μέρα έμαθαν ότι το νησί τους θα βούλιαζε και έτσι όλοι επισκεύασαν τις βάρκες τους και άρχισαν να φεύγουν. Η Αγάπη ήταν η μόνη που έμεινε πίσω. Ήθελε να αντέξει μέχρι την τελευταία στιγμή. Όταν το νησί άρχισε να βυθίζεται, η Αγάπη αποφάσισε να ζητήσει βοήθεια. Βλέπει τον Πλούτο που περνούσε με μια λαμπερή θαλαμηγό. Η Αγάπη τον ρωτάει: «Πλούτε, μπορείς να με πάρεις μαζί σου;». «Όχι, δεν μπορώ» απάντησε ο Πλούτος. «Έχω ασήμι και χρυσάφι στο σκάφος μου και δεν υπάρχει χώρος για σένα». Η Αγάπη τότε αποφάσισε να ζητήσει βοήθεια από την Αλαζονεία που επίσης περνούσε από μπροστά της σε ένα πανέμορφο σκάφος. «Σε παρακαλώ βοήθησέ με» είπε η Αγάπη. «Δεν μπορώ να σε βοηθήσω Αγάπη. Είσαι μούσκεμα και θα μου χαλάσεις το όμορφο σκάφος μου» της απάντησε η Αλαζονεία. Η Λύπη ήταν πιο πέρα και έτσι η Αγάπη αποφάσισε να ζητήσει από αυτή βοήθεια. «Λύπη άφησέ με να έρθω μαζί σου». «Ω Αγάπη, είμαι τόσο λυπημένη που θέλω να μείνω μόνη μου» είπε η Λύπη. Η Ευτυχία πέρασε μπροστά από την Αγάπη αλλά και αυτή δεν της έδωσε σημασία. Ήταν τόσο ευτυχισμένη, που ούτε καν άκουσε την Αγάπη να ζητά βοήθεια. Ξαφνικά ακούστηκε μια φωνή: «Αγάπη, έλα προς τα εδώ! Θα σε πάρω εγώ μαζί μου!». Ήταν ένας πολύ ηλικιωμένος κύριος που η Αγάπη δεν γνώριζε, αλλά ήταν γεμάτη από τέτοια ευγνωμοσύνη, που ξέχασε να ρωτήσει το όνομά του. Όταν έφτασαν στην στεριά ο κύριος έφυγε και πήγε στο δρόμο του. Η Αγάπη γνωρίζοντας πόσα χρωστούσε στον κύριο που τη βοήθησε, ρώτησε την Γνώση: «Γνώση, ποιος με βοήθησε»; «Ο Χρόνος» της απάντησε η Γνώση. «Ο Χρόνος;;» ρώτησε η Αγάπη. «Γιατί με βοήθησε o Χρόνος;» Τότε η Γνώση χαμογέλασε και με τη βαθιά σοφία της είπε: «Μόνο ο Χρόνος μπορεί να καταλάβει πόσο μεγάλη σημασία έχει η Αγάπη».

Oι τρεις τελευταίες επιθυμίες του Μεγάλου Αλεξάνδρου

Ευρισκόμενος στα πρόθυρα του θανάτου, λέγεται ότι ο Μέγας Αλέξανδρος συγκάλεσε τους στρατηγούς του και τους κοινοποίησε τις τρεις τελευταίες επιθυμίες του:

1] Να μεταφερθεί το φέρετρό του στους ώμους από τους καλύτερους γιατρούς της εποχής.

2] Τους θησαυρούς που είχε αποκτήσει [ασήμι, χρυσάφι, πολύτιμους λίθους] να τους σκορπίσουν σε όλη τη διαδρομή μέχρι τον τάφο του.

3] Τα χέρια του να μείνουν να λικνίζονται στον αέρα, έξω από το φέρετρο, σε θέα όλων.

Ένας από τους στρατηγούς, έκπληκτος από τις ασυνήθιστες επιθυμίες, ρώτησε τον Αλέξανδρο ποιοι ήταν οι λόγοι. Ο Αλέξανδρος του εξήγησε:

1] Θέλω οι πιο διαπρεπείς γιατροί να σηκώσουν το φέρετρό μου, για να μπορούν να δείξουν με αυτό τον τρόπο ότι ούτε εκείνοι δεν έχουν, μπροστά στο θάνατο, τη δύναμη να θεραπεύουν!

2] Θέλω το έδαφος να καλυφθεί από τους θησαυρούς μου, για να μπορούν όλοι να βλέπουν ότι τα αγαθά που αποκτούμε εδώ, εδώ παραμένουν!

3] Θέλω τα χέρια μου να αιωρούνται στον αέρα, για να μπορούν οι άνθρωποι να βλέπουν ότι ερχόμαστε με τα χέρια άδεια και με τα χέρια άδεια φεύγουμε, όταν τελειώσει για εμάς ο πιο πολύτιμος θησαυρός που είναι ο χρόνος!

-------------------------------------------------------------------------------------------

Ο ΧΡΟΝΟΣ" είναι ο πιο πολύτιμος θησαυρός που έχουμε, γιατί είναι περιορισμένος. Μπορούμε να δημιουργήσουμε χρήμα, αλλά όχι περισσότερο χρόνο. Όταν αφιερώνουμε χρόνο σε ένα πρόσωπο, του παραχωρούμε ένα μέρος από τη ζωή μας που ποτέ δεν θα μπορέσουμε να αναπληρώσουμε.

Ο χρόνος είναι η ζωή μας.

ΤΟ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΔΩΡΟ που μπορείς να δώσεις σε κάποιον είναι ο χρόνος σου ! Και εσύ, φίλε μου, αν έχεις τη "διαίσθηση", θα καταλάβεις ποιος, πότε και γιατί σου δίνει το ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΔΩΡΟ !!!

Βρες χρόνο

Βρες χρόνο για δουλειά,

Αυτό είναι το τίμημα της ευτυχίας.

Βρες χρόνο για σκέψη,

Αυτό είναι η πηγή της δύναμης.

Βρες χρόνο για παιχνίδι,

Αυτό είναι το μυστικό της αιώνιας νιότης.

Βρες χρόνο για διάβασμα,

Αυτό είναι το θεμέλιο της γνώσης.

Βρες χρόνο για όνειρα,

Αυτά θα τραβήξουν το όχημά σου στ’ αστέρια.

Βρες χρόνο ν’ αγαπάς και ν’ αγαπιέσαι,

Αυτό είναι το προνόμιο των Θεών.

Βρες χρόνο να κοιτάς ολόγυρά σου,

Είναι πολύτιμη η μέρα για να είσαι εγωιστής.

Βρες χρόνο να γελάς

Αυτό είναι η μουσική της ψυχής.

Υ.Γ. Μια παραλλαγή του παραπάνω είχα αναρτήσει, στο παρελθόν, εδώ:

http://eaglestefanos.blogspot.com/2007/11/blog-post_19.html

Αργός Χορός

ΑΡΓΟΣ ΧΟΡΟΣ

Έχεις σταματήσει ποτέ να κοιτάξεις τα παιδιά που παίζουν;

Ή να ακούσεις τον ήχο της βροχής που πέφτει στη γη;

Ή να κοιτάξεις την τρελή κούρσα μιας πεταλούδας;

Ή να παρατηρήσεις τον ήλιο που χάνεται μέσα στη νύχτα;

Χαμήλωσε ταχύτητα.

Μην χορεύεις τόσο γρήγορα

Ο χρόνος είναι λίγος

Η μουσική δεν θα διαρκέσει για πάντα

Περνάς κάθε σου μέρα στα γρήγορα;

Όταν ρωτάς κάποιον “τι κάνεις”

ακούς ποτέ σου την απάντηση;

Στο τέλος της ημέρας

ξαπλώνεις στο κρεβάτι σου

με χιλιάδες σκέψεις στο μυαλό σου;

Καλά θα κάνεις να κόψεις ταχύτητα.

Μη χορεύεις τόσο γρήγορα.

Ο χρόνος είναι λίγος.

Η μουσική δε θα διαρκέσει για πάντα

Είπες ποτέ στο παιδί σου

«θα το κάνουμε αύριο»

χωρίς να προσέξεις μέσα στη βιασύνη σου

την απογοήτευσή του;

Έχεις χάσει ποτέ σου

έναν καλό φίλο

μόνο και μόνο επειδή δεν έβρισκες το χρόνο

να του τηλεφωνήσεις;

Καλά θα κάνεις να κόψεις ταχύτητα.

Μη χορεύεις τόσο γρήγορα.

Ο χρόνος είναι λίγος.

Η μουσική δε θα διαρκέσει για πάντα.

Όταν αγχώνεσαι και τρέχεις όλη τη μέρα

Είναι σα να έχεις ένα δώρο που δεν το άνοιξες ποτέ…

Και που το πέταξες

Η ζωή δεν είναι μια κούρσα ταχύτητας

Ζήσε χαλαρά.

Άκου τη μουσική.

[Διαδίδεται, στο Internet, πως…

…Αυτό το ποίημα γράφτηκε από μια έφηβη που πάσχει από καρκίνο, που ήθελε να διαδοθεί και να διαβαστεί από όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και πως…

…Τη διάδοση ανέλαβε ο γιατρός της Prof. Alessandro Cicognani, Διευθυντής Παιδιατρικού Τμήματος Πανεπιστήμιο της Bologna, Νοσοκομείο S.Orsola-Malpighi, Οδός Massarenti 11, 40138 Bologna]

Όποια κι αν είναι η αλήθεια, αξίζει, πιστεύω, να προσέξουμε το περιεχόμενο του ποιήματος και να προσπαθήσουμε να ζήσουμε, βάσει αυτού, τη ζωή που η έφηβη συντάκτριά του δεν μπόρεσε, ίσως, να ζήσει…

Πρβλ. και: http://eaglestefanos.blogspot.com/2009/01/blog-post_25.html [“Ήρθε η στιγμη”]

«Χρόνος αξίας 50 ευρώ»

Ένας πολυάσχολος και επαγγελματικά - οικονομικά επιτυχημένος πατέρας γυρίζει στο σπίτι του, από την εργασία, αργά το βράδυ, κουρασμένος και εκνευρισμένος, και βρίσκει πεντάχρονο γιό του να τον περιμένει στην πόρτα.

Γιός: «Μπαμπά, μπορώ να σε ρωτήσω κάτι;»

Πατέρας: «Και βέβαια! Τι θέλεις;»

Γιός: «Μπαμπά, πόσα χρήματα κερδίζεις απ’ τη δουλειά σου μέσα σε μία ώρα;»

Πατέρας (θυμωμένα): «Αυτό δεν είναι δική σου δουλειά. Γιατί ρωτάς ένα τέτοιο πράγμα;»

Γιός: «Θέλω ακριβώς να ξέρω. Σε παρακαλώ πες μου: πόσα χρήματα κερδίζεις μέσα σε μια ώρα;»

Πατέρας: «Εάν πρέπει να ξέρεις, κερδίζω 50€ την ώρα.»

Γιός: «Ωχ!» (και μετά από λίγη σκέψη…) «Μπαμπά σε παρακαλώ μπορείς να μου δανείσεις 25€;»

Πατέρας (εξαγριωμένος): «Εάν ο μόνος λόγος που εσύ ρώτησες είναι ώστε να δανειστείς κάποια χρήματα για να αγοράσεις ένα ανόητο παιχνίδι ή κάποιες άλλες αηδίες, τότε να πας κατ' ευθείαν στο δωμάτιό σου και στο κρεβάτι σου. Σκέψου γιατί είσαι τόσο εγωιστής. Δεν εργάζομαι σκληρά καθημερινά για τέτοιες παιδαριώδεις επιπολαιότητες».

Το μικρό παιδί πήγε ήσυχα στο δωμάτιό του και έκλεισε την πόρτα. Ο πατέρας κάθισε σκεπτόμενος την ερώτηση του παιδιού και, όσο το σκεπτόταν, τόσο νευρίαζε περισσότερο: «Πώς τόλμησε να υποβάλει τέτοια ερώτηση μόνο και μόνο για να μου ζητήσει κάποια χρήματα;!...». Μετά από αρκετή ώρα, όμως, κι αφού στο μεταξύ είχε ηρεμήσει, άρχισε να σκέφτεται πιο ψύχραιμα: «Ίσως να υπάρχει κάτι που θα πρέπει πραγματικά να αγοράσει ο γιός μου με τα 25€ που μου ζήτησε. Άλλωστε δεν μου ζητάει χρήματα πολύ συχνά!...». Πηγαίνει, λοιπόν, στο δωμάτιο του παιδιού, ανοίγει την πόρτα και τον ρωτάει:

Πατέρας: «Κοιμάσαι γιε μου;»

Γιός: «Όχι, μπαμπά, δεν κοιμάμαι!»

Πατέρας: «Σκέφτηκα πως ίσως ήμουν πολύ σκληρός και απότομος μαζί σου νωρίτερα. Ήταν μια δύσκολη ημέρα και έβγαλα όλη την κούραση και το άγχος μου σε σένα. Ορίστε τα 25€ που μου ζήτησες!»

Το παιδί έτρεξε κατ' ευθείαν επάνω του χαμογελώντας, τον αγκάλιασε και του είπε: «Σε ευχαριστώ μπαμπά!». Κατόπιν επιστρέφει στο κρεβάτι του, σηκώνει το μαξιλάρι του, βγάζει από κάτω κάποια τσαλακωμένα χρήματα κι αρχίζει να τα μετράει. Ο πατέρας, βλέποντας πως το παιδί του είχε ήδη αρκετά χρήματα, νευριάζει και πάλι:

Πατέρας: «Γιατί θέλεις περισσότερα χρήματα εφόσον έχεις ήδη αρκετά;», του λέει επιτιμητικά.

Γιός: «Επειδή δεν είχα αρκετά! Τώρα, όμως, έχω!»

Και πριν προλάβει ο πατέρας να ξεσπάσει, πάλι, επιτιμώντας τον γιό του για την πλεονεξία του, τον ακούει να του λέει:

«Μπαμπά, τώρα έχω 50€! Δηλαδή μπορώ να αγοράσω μια ώρα από τον χρόνο σου!... Μπορείς, σε παρακαλώ, να έρθεις νωρίς στο σπίτι, αύριο το βράδυ; Θα ήθελα πολύ να φάμε μαζί!»

Ο πατέρας, αγκάλιασε τον μικρό γιο του και του ζήτησε συγγνώμη…

[Η ιστορία αυτή, είναι μια σύντομη υπενθύμιση σε όλους μας, που εργαζόμαστε τόσο σκληρά στη ζωή μας, κάθε μέρα! Δεν πρέπει να αφήσουμε το χρόνο να περνάει, χωρίς να αφιερώνουμε χρόνο σε εκείνους που πραγματικά σημαίνουν κάτι για εμάς, σ’ εκείνους που είναι κοντά στις καρδιές μας. Θυμηθείτε να μοιράζεστε χρόνο αξίας τουλάχιστον 50€ κάθε μέρα με κάποιους που αγαπάτε. Εάν πεθάνουμε αύριο, η εταιρεία ή η επιχείρηση για την οποία εργαζόμαστε θα μπορέσει εύκολα να μας αντικαταστήσει μέσα σε λίγες ώρες . Αλλά η οικογένεια και οι φίλοι που αφήνουμε πίσω θα αισθανθούν την απώλεια για το υπόλοιπο των ζωών τους…]

[Ανάρτηση αφιερωμένη στην Roadartist, στη συμβολή της οποίας οφείλεται!...]

Αγγλικό αντίστοιχο κείμενο, εδώ:

http://eaglestefanos.blogspot.com/2008/11/20-dollars-worth-of-time.html

Βρες χρόνο

Βρες χρόνο για να…
...σκέπτεσαι. Είναι πηγή δυνάμεως
...παίζεις. Είναι το μυστικό της αιώνας νεότητας
...διαβάζεις. Είναι το πηγάδι της σοφίας
...προσεύχεσαι. Είναι η μεγαλύτερη δύναμη στη Γη
...αγαπάς και να αγαπιέσαι. Είναι ένα θεϊκό προνόμιο
...κάνεις φιλίες. Είναι ο δρόμος για την επιτυχία
...γελάς. Είναι η μουσική της ψυχής
...δίνεις. Είναι δύσκολοι καιροί για να είσαι ατομιστής
...δουλεύεις. Είναι η τιμή της επιτυχίας

Προσθήκη (στις 30.1.2009):

Παραλλαγή του παραπάνω, θα βρείτε εδώ:

http://eaglestefanos.blogspot.com/2009/01/blog-post_30.html