Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Δυσκολίες στη ζωή. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Δυσκολίες στη ζωή. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Δευτέρα 6 Σεπτεμβρίου 2010

Οι κόκκοι του καφέ

Μια νεαρή γυναίκα πήγε στη μητέρα της και της μίλησε για τη ζωή της και πως τα πράγματα ήταν δύσκολα για εκείνη. Δεν ήξερε πώς να φτιάξει τα πράγματα και ήθελε να εγκαταλείψει κάθε προσπάθεια και να τα παρατήσει. Είχε κουραστεί να προσπαθεί και να παλεύει. Της φαινόταν πώς μόλις λυνόταν ένα πρόβλημα, ένα άλλο, νέο, προέκυπτε.

Η μητέρα της την πήγε στην κουζίνα. Γέμισε τρία δοχεία με νερό και έβαλε το καθένα σε δυνατή φωτιά. Γρήγορα το νερό στα δοχεία άρχισε να βράζει. Στο πρώτο δοχείο έβαλε καρότα, στο δεύτερο έβαλε αυγά και στο τελευταίο έβαλε κόκκους καφέ. Τα άφησε να βράσουν χωρίς να πει ούτε μια λέξη. Περίπου σε είκοσι λεπτά έκλεισε τα μάτια της κουζίνας. Έβγαλε τα καρότα έξω από το νερό και τα έβαλε σε ένα μπολ. Έβγαλε τα αυγά έξω και τα έβαλε σε ένα άλλο μπολ. Μετά έχυσε τον καφέ σε ένα φλυτζάνι. Γύρισε στην κόρη της και τη ρώτησε:

-Πές μου, τι βλέπεις;

-Καρότα, αυγά και καφέ, της απάντησε η κόρη της.

Η μητέρα της την έφερε πιο κοντά και της ζήτησε να αγγίζει τα καρότα. Το έκανε και παρατήρησε ότι ήταν μαλακά. Μετά η μητέρα ζήτησε απ’ την κόρη της να πάρει ένα αυγό και να το σπάσει. Αφού έβγαλε τα τσόφλια παρατήρησε, βεβαίως, ότι το αυγό ήταν σφιχτό. Στο τέλος η μητέρα ζήτησε απ’ την κόρη της να πιει μια γουλιά απ’ τον καφέ. Η κόρη χαμογέλασε καθώς μύρισε το πλούσιο άρωμά του. Και τότε ρώτησε:

-Τι σημαίνουν όλα αυτά, μητέρα;

Η μητέρα της, τότε, της εξήγησε ότι το καθένα απ’ αυτά τα διαφορετικά αντικείμενα είχε αντιμετωπίσει τις ίδιες συνθήκες, δηλαδή βραστό νερό. Το καθένα, όμως, είχε αντιδράσει διαφορετικά. Το καρότο, που ήταν σκληρό πριν να μπει στο νερό, μαλάκωσε και έγινε αδύναμο όταν μπήκε στο βραστό νερό. Το αυγό ήταν εύθραυστο. Το λεπτό εξωτερικό του περίβλημα είχε προστατέψει το υγρό εσωτερικό του, αλλά αφότου μπήκε στο βραστό νερό, το εσωτερικό του σκλήρυνε. Όμως οι κόκκοι του καφέ, όταν τοποθετήθηκαν μέσα στο βραστό νερό, το άλλαξαν!

-Ποιο απ’ αυτά είσαι εσύ; ρώτησε την κόρη της. Όταν έχεις να αντιμετωπίσεις τη δυσκολία, πώς ανταποκρίνεσαι; Είσαι καρότο, αυγό ή κόκκος καφέ;


Σκέψου το λίγο! Τι απ’ αυτά είσαι εσύ;

Είσαι το καρότο που φαίνεται σκληρό, αλλά με τον πόνο και τις δυσκολίες λυγίζει και μαλακώνεις και χάνεις τη δύναμή σου;

Είσαι το αυγό που ξεκινάει με μαλακή καρδιά, αλλά αλλάζει με τη θερμότητα; Μήπως είχες “υγρό” πνεύμα, αλλά μετά από ένα θάνατο, ένα χωρισμό, μια οικονομική δυσκολία ή μια άλλη δοκιμασία σκλήρηνες; Μήπως το περίβλημά σου μοιάζει το ίδιο, αλλά μέσα σου έχεις πίκρα και σκληράδα, σκληρό πνεύμα και σκληρή καρδιά;

Ή μήπως είσαι σαν τον κόκκο του καφέ; Ο κόκκος, στην πραγματικότητα, αλλάζει το βραστό νερό, δηλαδή τις ίδιες τις συνθήκες που προκαλούν τον πόνο. Όταν τι νερό ζεσταίνεται, απελευθερώνει το άρωμα και τη γεύση του!

Εάν είσαι σαν τους κόκκους του καφέ, όταν τα πράγματα δεν είναι στα καλύτερά τους, εσύ γίνεσαι καλύτερος και αλλάζεις την κατάσταση γύρω σου. Όταν δεν είναι και η καλύτερη στιγμή και οι δοκιμασίες σε συναντούν, ανυψώνεις τον εαυτό σου σε άλλο επίπεδο;

Πώς αντιμετωπίζεις τις αντιξοότητες; Είσαι καρότο, αυγό ή κόκκος καφέ;

Ελπίζω να έχεις αρκετή ευτυχία για να σε κάνει γλυκό, αρκετές δοκιμασίες για να σε κάνουν δυνατό, αρκετή λύπη για να παραμείνεις ανθρώπινος και αρκετή ελπίδα για να σε κάνει ευτυχισμένο.

Οι ευτυχέστεροι των ανθρώπων δεν έχουν απαραιτήτως, τα καλύτερα απ’ όλα. Απλώς κάνουν το καλύτερο που μπορούν με αυτά που τους συμβαίνουν στη διαδρομή τους. Το λαμπρότερο μέλλον πάντοτε βασίζεται σε ένα ξεχασμένο παρελθόν. Δεν μπορείς να προχωρήσεις στη ζωή μέχρι ν’ αφήσεις πίσω τις αποτυχίες και τους πόνους σου.


Όταν γεννήθηκες, έκλαιγες, και όλοι γύρω σου χαμογελούσαν. Ζήσε τη ζωή σου έτσι ώστε στο τέλος, όταν πεθάνεις, εσύ να είσαι αυτός που θα χαμογελά και όλοι γύρω σου να κλαίνε για τον χαμό σου!


Βλέπε το αγγλικό αντίστοιχο εδώ:

http://eaglestefanos.blogspot.com/2010/09/carrot-egg-and-coffee-bean-positive.html



Τρίτη 16 Ιουνίου 2009

Το δίδαγμα μιας πεταλούδας

Μου το έστειλαν προσφάτως, υπό μορφή αρχείου παρουσίασης:


Το δίδαγμα μιας πεταλούδας


Μια ημέρα, ένα μικρό άνοιγμα εμφανίστηκε σε ένα κουκούλι. Ένας άντρας κάθισε και παρακολουθούσε την πεταλούδα για ώρες καθώς πάλευε για να περάσει το σώμα της μέσα από την μικρή οπή. Τότε, φάνηκε σαν να είχε σταματήσει κάθε προσπάθεια. Έμοιαζε σαν να είχε προχωρήσει όσο μπορούσε και να μην μπορούσε να πάει παραπέρα. Τότε ο άντρας αποφάσισε να βοηθήσει την πεταλούδα, πήρε ένα ψαλίδι και άνοιξε το κουκούλι. Η πεταλούδα τότε ξεπρόβαλε εύκολα. Αλλά είχε ένα μαραμένο σώμα και ζαρωμένα φτερά. Ο άντρας συνέχισε να παρακολουθεί γιατί περίμενε, από στιγμή σε στιγμή, ότι τα φτερά θα άνοιγαν, θα μεγάλωναν και θα επεκτείνονταν, ότι θα ήταν ικανά να στηρίξουν το σώμα της πεταλούδας και ότι θα γίνονταν γερά. Η πεταλούδα πέρασε την υπόλοιπη ζωή της περιφερόμενη αργά και δύσκολα με το σώμα της μαραμένο και τα φτερά της ζαρωμένα. Ποτέ δεν μπόρεσε να πετάξει. Αυτό που ο άντρας, με την ευγένεια και την καλή του θέληση δεν μπόρεσε να κατανοήσει ήταν ότι ο περιορισμός του κουκουλιού και ο αγώνας που απαιτήθηκε από την πεταλούδα ήταν ο μόνος τρόπος για να αναγκάσει τα υγρά να κινηθούν από το σώμα της πεταλούδας προς τα φτερά της, έτσι ώστε να είναι έτοιμη να πετάξει μόλις κατάφερνε να απελευθερωθεί από το κουκούλι. Μερικές φορές ο αγώνας είναι ακριβώς αυτό που έχει ανάγκη η ζωή μας. Αν ο Θεός επιτρέψει να περάσουμε την ζωή μας χωρίς δυσκολίες, αυτό θα έχει παραλυτική επίδραση πάνω μας. Δεν θα γινόμασταν τόσο δυνατοί όσο θα μπορούσαμε να γίνουμε. Ποτέ δεν θα γινόμασταν ικανοί να “πετάξουμε”.


Ζήτησα δύναμη…

…Και ο Θεός μου έδωσε δυσκολίες για να με κάνει δυνατό.

Ζήτησα σοφία…

…Και ο Θεός μου έδωσε προβλήματα για να λύσω.

Ζήτησα ευημερία…

…Και ο Θεός μου έδωσε μυαλό και υγεία για να δουλέψω

Ζήτησα κουράγιο…

…Και ο Θεός μου έδωσε εμπόδια για να τα ξεπεράσω.

Ζήτησα αγάπη…

…Και ο Θεός μου έδωσε πονεμένους ανθρώπους για να τους βοηθήσω.

Ζήτησα χάρες…

…και ο Θεός μου έδωσε ευκαιρίες.

Δεν έλαβα τίποτε από ότι ζήτησα…

…Όμως έλαβα όλα όσα χρειαζόμουν.