«Πώς μπορούμε να παραμείνουμε νέοι και υγιείς»

1. Πετάξτε τους ασήμαντους αριθμούς. Αυτό συμπεριλαμβάνει την ηλικία, το βάρος και το ύψος. Αφήστε τους γιατρούς να νοιάζονται γι' αυτά. Εξάλλου, γι’ αυτό τους πληρώνετε.

2. Κρατήστε μόνον τους ευχάριστους φίλους. Οι γκρινιάρηδες σας ρίχνουν.

3. Να μαθαίνετε συνεχώς!  Μάθετε περισσότερα για τους υπολογιστές, τις τέχνες, την κηπουρική, ο,τιδήποτε… ακόμη και για το ραδιόφωνο. Να μην αφήνετε ποτέ τον εγκέφαλο ανενεργό. «Ένα ανενεργό μυαλό είναι το εργαστήρι του Διαβόλου». Και το επίθετο του διαβόλου είναι Αλτζχάιμερ.

4. Απολαύστε τα απλά πράγματα.

5. Γελάτε συχνά, διαρκώς και δυνατά.  Γελάστε μέχρι να σας κοπεί η ανάσα.

6. Τα δάκρυα τυχαίνουν... Υπομείνετε, πενθήστε, και προχωρήστε παραπέρα. Το μόνο άτομο, που μένει μαζί μας για ολόκληρη τη ζωή μας είναι ο εαυτός μας. Να είστε ΖΩΝΤΑΝΤΟΙ ενόσω είστε εν ζωή.

7. Περιβάλλετε τον εαυτό σας με ό,τι αγαπάτε, είτε είναι η οικογένεια, είτε τα κατοικίδια, η μουσική, τα φυτά, τα ενδιαφέροντά σας... ο,τιδήποτε. Το σπίτισας είναι το καταφύγιό σας.

8. Να τιμάτε την υγεία σας: Εάν είναι καλή, διατηρήστε την. Εάν είναι ασταθής, βελτιώστε την. Εάν είναι πέραν της βελτιώσεως, ζητήστε βοήθεια.

9. Μην κάνετε βόλτες στην ενοχή. Κάντε μια βόλτα στα μαγαζιά, ακόμη και στον διπλανό νομό ή σε μια ξένη χώρα αλλά ΜΗΝ πηγαίνετε εκεί που βρίσκεται ηενοχή.

10. Πείτε στους ανθρώπους που αγαπάτε ότι τους αγαπάτε, σε κάθε ευκαιρία.

ΚΑΙ ΠΑΝΤΑ ΝΑ ΘΥΜΑΣΤΕ:

Η ζωή δεν μετριέται από τον αριθμό των αναπνοών που παίρνουμε, αλλά από τις στιγμές που μας κόβουν την ανάσα. Όλοι χρειαζόμαστε να ζούμε και να απολαμβάνουμε τη ζωή μας στο έπακρο κάθε μέρα!!!

ΠΗΓΗ:

http://truthseeker-vasiliki.blogspot.gr/2012/11/blog-post.html

To φαρμακείο του Θεού

…Την επόμενη φορά που θα κάτσεις να φας, μπορεί να εκπλαγείς από το γεγονός ότι πολλά από τα τρόφιμα που τρώμε είναι παρόμοια με ζωτικά όργανα του σώματός μας, και στην πραγματικότητα μας παρέχουν θρεπτικά συστατικά που βοηθούν στην καλή λειτουργία των εν λόγω οργάνων! Αυτά τα τρόφιμα είναι καλύτερα και πιο δυναμωτικά όταν τρώγονται ωμά.

Ο Θεός μας άφησε στοιχεία για το ποιες τροφές βοηθούν κάθε μέρος του σώματός μας! Το φαρμακείο του Θεού!

Μία φέτα καρότο μοιάζει με μάτι ανθρώπου. Η κόρη, η ίριδα και οι ακτινωτές γραμμές θυμίζουν ακριβώς το ανθρώπινο μάτι... Και ναι! Η επιστήμη τώρα δείχνει ότι τα καρότα βοηθούν πολύ στην αιμάτωση καθώς και στην καλή λειτουργία των ματιών!

Η τομάτα έχει 4 κοιλότητες και είναι κόκκινη. Η καρδιά έχει 4 κοιλότητες και είναι κόκκινη. Όλες οι έρευνες έχουν δείξει ότι οι τομάτες είναι γεμάτες με λυκοπένιο, άρα είναι πραγματικά πολύ ωφέλιμη τροφή για την καρδιά και για το κυκλοφορικό!

Τα σταφύλια κρέμονται σε ένα τσαμπί που έχει το σχήμα της καρδιάς. Κάθε σταφύλι μοιάζει με ερυθροκύτταρο και όλη η σύγχρονη έρευνα δείχνει ότι και τα σταφύλια επίσης είναι μια τροφή που τονώνει την καρδιά και την κυκλοφορία του αίματος!

Το καρύδι μοιάζει με ένα μικρό εγκέφαλο με το αριστερό και το δεξί ημισφαίριο, αλλά και την παρεγκεφαλίδα. Ακόμα και οι πτυχές ή οι αναδιπλώσεις πάνω στο καρύδι είναι ακριβώς όπως ο φλοιός του εγκεφάλου. Τώρα ξέρουμε ότι τα καρύδια βοηθούν να αναπτυχθούν πάνω από 30 νευροδιαβιβαστές της εγκεφαλικής λειτουργίας!

Τα φασόλια μπορούν να θεραπεύσουν και να βοηθήσουν να διατηρηθεί η λειτουργία των νεφρών και όντως, το σχήμα τους μοιάζει πάρα πολύ με το ανθρώπινο νεφρό!

Το σέλινο, το λευκό λάχανο "bok choy", το ραβέντι κ.ά. θυμίζουν οστά. Αυτά τα λαχανικά στοχεύουν ειδικά στα κόκαλα. Τα κόκαλα περιέχουν 23% νάτριο και αυτά τα λαχανικά περιέχουν 23% νάτριο. Εάν δεν παίρνεις αρκετό νάτριο από τη διατροφή σου, το σώμα σου αντλεί το νάτριο από τα οστά κι έτσι τα κάνει αδύναμα. Αυτές οι τροφές αναπληρώνουν τις ανάγκες του σκελετού σου!

Το αβοκάντο, οι μελιτζάνα και το αχλάδι στοχεύουν στην καλή λειτουργία της μήτρας και του τραχήλου της γυναίκας και μοιάζουν πολύ με αυτά τα όργανα. Οι έρευνες έχουν δείξει ότι όταν μια γυναίκα τρώει 1 αβοκάντο τη βδομάδα, αυτό εξισορροπεί τις ορμόνες, μειώνει το ανεπιθύμητο βάρος της γέννας και προλαμβάνει τον καρκίνο του τραχήλου της μήτρας. Το αβοκάντο χρειάζεται ακριβώς 9 μήνες για να αναπτυχθεί από άνθος σε ώριμο φρούτο!

Τα σύκα είναι γεμάτα από σπόρους και μεγαλώνουν σε ζεύγη. Τα σύκα αυξάνουν την κινητικότητα του σπέρματος των αντρών, αυξάνουν τον αριθμό των σπερματοζωαρίων, και συμβάλλουν στην αντιμετώπιση της στειρότητας!

Οι γλυκοπατάτες μοιάζουν με το πάγκρεας και πράγματι εξισορροπούν το γλυκαιμικό δείκτη των διαβητικών!

Οι ελιές ενισχύουν την υγεία και την καλή λειτουργία των ωοθηκών της γυναίκας. Τι σας θυμίζει το σχήμα τους;

Το πορτοκάλι, το γκρέιπφρουτ, και άλλα εσπεριδοειδή θυμίζουν τους αδένες του μαστού της γυναίκας, και πράγματι βοηθούν την υγεία των μαστών και την κυκλοφορία της λέμφου μέσα και έξω από το στήθος!

Τα κρεμμύδια μοιάζουν με τα κύτταρα του σώματός μας। Η έρευνα έχει δείξει ότι τα κρεμμύδια βοηθούν στο να αποβάλλονται τα άχρηστα υπολείμματα από όλα τα κύτταρά μας κι έτσι κάνουν αποτοξίνωση. Επίσης τα κρεμμύδια παράγουν και τα δάκρυα που διατηρούν υγρή και καθαρή την επιφάνεια των ματιών μας. Ένας άλλος σύμμαχος, το σκόρδο, βοηθά στην αποβολή των αποβλήτων και των επικίνδυνων ελευθέρων ριζών από το σώμα μας!

«Η μεγάλη απάτη: Η επιστήμη στην υπηρεσία των εταιρειών»

Προσφάτως μάθαμε –διαβάσαμε ότι (εν ολίγοις):

«Η πανδημία της γρίππης των χοίρων ήταν «μια πανδημία που δεν υπήρξε ποτέ». Ο προταθείς, από τον Π.Ο.Υ. και τις κεντρικές ευρωπαϊκές υπηρεσίες υγείας, γενικευμένος εμβολιασμός ήταν ένα «ψευδοφάρμακο μεγάλης κλίμακας». Και οδήγησε σε τεράστια και άχρηστη σπατάλη κονδυλίων προς όφελος των φαρμακευτικών εταιρειών, οι οποίες παράγουν τα εμβόλια. Τάδε έφη το Συμβούλιο της Ευρώπης στα συμπεράσματα τής έρευνας για την ανύπαρκτη πανδημία, η οποία δόθηκε σήμερα στη δημοσιότητα. Στην ανάλογη έρευνα του British Medical Journal προστίθεται ότι ενεργό ρόλο στη υπόθεση είχαν γιατροί που μετείχαν στα κέντρα λήψεως αποφάσεων του Π.Ο.Υ. και της ΕΕ, και ταυτόχρονα διατηρούσαν ενεργό σχέση με μεγάλες φαρμακοβιομηχανίες»

Και, επίσης, ότι:

«Από τις εταιρίες παραγωγής των εμβολίων αμείβονταν οι τρεις επιστήμονες που συνέταξαν τις οδηγίες του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας για την αντιμετώπιση πανδημιών γρίπης, όπως αυτής της νέας γρίπης H1N1 (γρίπης των χοίρων), συνιστώντας την προμήθεια μεγάλων ποσοτήτων αντιγριπικών φαρμάκων και εμβολίων. Σύμφωνα με έρευνα που δημοσιεύεται υπό την αιγίδα του Συμβουλίου της Ευρώπης, οι επιστήμονες του Π.Ο.Υ. εργάζονταν για τις φαρμακευτικές εταιρείες Ρος και Γκλάξο Σμιθ Κλάιν, των σκευασμάτων Tamiflu και Relenza αντίστοιχα, αμειβόμενοι για το ερευνητικό και συμβουλευτικό τους έργο από τις εταιρείες παραγωγής των φαρμάκων αυτών. Υπολογίζεται ότι οι τεράστιες παραγγελίες των πανικόβλητων κυβερνήσεων απέφεραν στις φαρμακοβιομηχανίες το ποσό των 7 δισεκατομμυρίων δολλαρίων»

(βλ. http://misha.pblogs.gr/2010/06/keelpno-akoys-h-mhpws-otan-trwne-den-akoyne.html και http://misha.pblogs.gr/2010/06/7-dis-to-kerdos-twn-farmakemporwn-apo-thn-pandhmia.html)

Προφανέστατα δεν είναι η πρώτη φορά που επιστήμονες, γνωρίζοντας ότι ως “ειδικοί” η γνώμη τους “μετράει” και επηρεάζει το ευρύ κοινό, συμπεριφέρονται ανήθικα, προς ίδιον όφελος. Προσφάτως διάβασα το βιβλίο των Sheldon Rampton & John Stauber με τίτλο “Η μεγάλη απάτη. Η επιστήμη στην υπηρεσία των εταιρειών” που, κυκλοφορεί, σε μετάφραση Κασσιανής Μπουλούκου, από τις εκδόσεις Οξύ [http://www.biblionet.gr/main.asp?page=showbook&bookid=144844]. Ο τίτλος τους είναι χαρακτηριστικός και το περιεχόμενό τους ιδιαιτέρως κατατοπιστικό. Προτείνω, λοιπόν, να το αναζητήσετε και να το διαβάσετε. Για να σας “δελάσω” παραθέτω κάποια αποσπάσματα που σχετίζονται με την προαναφερθείσα είδηση

«Κατά την κοινή γνώμη, οι επιστήμονες είναι αμερόληπτοι, αντικειμενικοί κυνηγοί της αλήθειας. Το μοντέλο αυτό προϋποθέτει ότι επιστήμονας είναι αυτός ο οποίος, κατά την αναζήτηση της αλήθειας, ξεκινά από μια ανεξάρτητη ανακάλυψη, που, μετά, υπόκειται στην κριτική των συναδέλφων του, και κατόπιν του δημοσιοποιείται και μπαίνει στην υπηρεσία του κοινού καλού. Τα τελευταία χρόνια όμως, αυτή η ιδανική εικόνα αμφισβητήθηκε από πολλούς κριτικούς. Οι περισσότεροι ακαδημαϊκοί επιστημονικοί κριτικοί επικεντρώνονται στους διαρθρωτικούς και οικονομικούς παράγοντες που δημιουργούν ακούσιες προκαταλήψεις, ενώ η πλευρά των ακτιβιστών -περιβαλλοντιστές, αλλά και υποστηρικτές των βιομηχανιών που διαδηλώνουν εναντίον των «άχρηστων επιστημονικών ανακαλύψεων»- επικεντρώνονται στην εσκεμμένη χειραγώγηση που ασκούν οι «εταιρικές πόρνες» ή οι «περιβαλλοντολογικοί τρομοκάπηλοι». Σίγουρα υπάρχει ακούσια προκατάληψη, όπως υπάρχει και εσκεμμένη πλάνη. Παρόλ' αυτά, καμία από αυτές τις αιτιολογήσεις δεν θεωρείται επαρκής. Για να μπορέσουμε να κατανοήσουμε τη χειραγώγηση που ασκείται σήμερα στο όνομα της επιστήμης, είναι απαραίτητο να κατανοήσουμε τις ιδιαίτερες συνήθειες και πρακτικές μιας συγκεκριμένης κατηγορίες ειδικών, που ειδικεύονται στη διαχείριση της αντίληψης αυτής καθαυτής - και μιλάμε κυρίως για τους ειδικούς της βιομηχανίας των δημοσίων σχέσεων» [σελ. 11 παρ.2]

«Οι μεγάλες εταιρείες σύναψαν «συνεργασίες» με αρκετούς μη κερδοσκοπικούς οργανισμούς, στους οποίους καταβάλλουν αντίτιμο για τα δικαιώματα χρήσης του ονόματος και του λογοτύπου του οργανισμού σε διαφημίσεις. Ένα παράδειγμα είναι η Bristol – Myers Squibb, η οποία κατέβαλλε 600.000 δολάρια στην Αμερικανική Καρδιολογική Εταιρεία» [σελ. 29 παρ. τελ.]

«Πολλοί ειδικοί έχουν ισχυρούς δεσμούς με ισχυρές ομάδες πίεσης όπως η κυβέρνηση, η βιομηχανία, ή διάφοροι επαγγελματικοί οργανισμοί. Αυτές οι ομάδες πίεσης τους παρέχουν εργασία, πρόσβαση σε ισχυρές θέσεις, κατάρτιση, τη δυνατότητα να δημοσιεύουν τις εργασίες τους στα επαγγελματικά και ακαδημαϊκά περιοδικά, και πολλά άλλα οφέλη. Ο συνεταιρισμός με αυτές τις οργανώσεις χρησιμεύει επίσης ως «διαπιστευτήριο» και ενισχύει την αξιοπιστία των ειδικών στα μάτια του Τύπου και του κοινού. Οι ειδικοί που συνεργάζονται με τα ιδρύματα συχνά έχουν τη δύναμη να καταστέλλουν τις απόψεις των επικριτών τους με τρόπο ήρεμο, κινούμενο στο παρασκήνιο, παρεμποδίζοντας τη δημοσίευση των εργασιών τους σε σημαντικά περιοδικά ή, απλώς, εμποδίζοντας τις απόψεις τους να γίνουν γνωστές στο ευρύ κοινό» [σελ. 287]

«Η επιστήμη έχει πρόσωπο, σπίτι και μία τιμή. Είναι σημαντικό να ρωτήσουμε ποιος φτιάχνει επιστήμη, σε πιο πλαίσιο και με ποιο κόστος. Η κατανόηση αυτών των πραγμάτων μπορεί να μας δώσει τη δύναμη να αναγνωρίζουμε πότε τα ίδια επιστημονικά όπλα είναι κοφτερά και πότε άχρηστα» [Robert Proctor, Cancer Wars] [σελ. 288 αρχή]

«Το 1998 ήρθαν στο φως κάποια έγγραφα σχετικά με μια εκστρατεία που υποστηρίχθηκε από τη βιομηχανία στις αρχές της δεκαετίας του 1990 και αφορούσε τη δημοσίευση ευνοϊκών επιστολών και άρθρων σε σημαντικά ιατρικά περιοδικά. Οι καπνεμπορικές εταιρείες είχαν πληρώσει κρυφά 156.000 δολάρια σε δεκατρείς επιστήμονες για να συντάξουν μερικές επιστολές προς τα πιο σημαντικά ιατρικά περιοδικά […] Ένα παρόμοιο παράδειγμα ήρθε στο φως το 1999 και αφορούσε στο σκεύασμα που είναι γνωστό ως “fen-phen” (ένα συνδυασμό φενφλουραμίνης, δεξφενφλουραμίνης, και φαινοτερμίνης), που αναπτύχθηκε από τη Wyeth – Ayerst Laboratories. Η Wyeth – Ayerst είχε αναθέσει σε δέκα συγγραφείς-φαντάσματα να γράφουν δέκα άρθρα υπέρ της προαγωγής του “fen-phen” ως θεραπεία κατά της παχυσαρκίας. Δύο από τα δέκα άρθρα δημοσιεύθηκαν σε κάποια ιατρικά περιοδικά προτού έρθουν στο φως μελέτες που συνδέουν το “fen-phen” με βλάβες στην καρδιακή βαλβίδα και μια συχνά μοιραία ασθένεια των πνευμόνων, που ανάγκασε την εταιρεία ν' αποσύρει το σκεύασμα από την αγορά τον Σεπτέμβριο του 1997 […] Η ιατρική συντάκτης Jenny Speicher συμφωνεί ότι η περίπτωση της Wyeth – Ayerst δεν αποτελεί παρέκκλιση. «Παλαιότερα εργαζόμουν στην Medical Tribune, μια ιατρική έκδοση για παθολόγους», είπε. «Συνεχώς μας τηλεφωνούσαν διάφορες εταιρείες φαρμακευτικών ειδών και δημόσιων σχέσεων ρωτώντας ποιες είναι οι οδηγίες σύνταξης ενός άρθρου, επειδή επιθυμούσαν να ζητήσουν από τους γιατρούς που συνεργάζονταν μαζί τους να γράψουν διάφορα άρθρα, ή ν' αναθέσουν σ' έναν ελεύθερο επαγγελματία-συγγραφέα να γράψει ένα άρθρο εξ ονόματος ενός γιατρού… Μου προσφέρθηκαν και εμένα παρόμοιες εργασίες [….] Οι φαρμακευτικές μισθώνουν εταιρείες δημοσίων σχέσεων για να προωθήσουν τα φάρμακα», συμφωνεί ο συγγραφέας Norman Bauman. «Αυτό περιλαμβάνει την πρόσληψη ελεύθερων επαγγελματιών συγγραφέων για να γράψουν άρθρα για τις εφημερίδες και τα περιοδικά, εκ μέρους γιατρών που επίσης μισθώνονται. Αυτό έχει συζητηθεί εκτενώς στα ιατρικά περιοδικά και επίσης στη Wall Street Journal και εγώ προσωπικά γνωρίζω ανθρώπους που γράφουν τέτοια άρθρα. Η αμοιβή είναι καλή, περίπου 3.000 δολάρια για ένα άρθρο έξι έως δέκα σελίδων». «Ακόμα και το New England Journal of Medicine, που συχνά περιγράφεται ως το εγκυρότερο ιατρικό περιοδικό παγκοσμίως, έχει ανακατευτεί σε έριδες σχετικά με κρυμμένα οικονομικά συμφέροντα που διαμορφώνουν το περιεχόμενο και τα συμπεράσματα του» [294 τέλος & 295-296 & 297-298 & 298 παρ.2-3]

«Το 1996, ο Sheldon Krimsky του Πανεπιστημίου Tufts έκανε μια έρευνα για τη σχέση των συγγραφέων άρθρων και επιστολών με τη βιομηχανία, η οποία αποκάλυψε 789 τέτοιες επιστημονικές εργασίες που συντάχθηκαν από 1.105 ερευνητές και δημοσιεύτηκαν σε δεκατέσσερα περιοδικά υγείας και βιοϊατρικής. Στο 34% των εγγράφων, τουλάχιστον ένας από τους κύριους συντάκτες είχε κάποιο ευπροσδιόριστο οικονομικό συμφέρον από την έρευνα, και ο Krimsky παρατήρησε ότι η εκτίμηση του ποσοστού του 34% είναι πιθανώς χαμηλότερη από το αληθινό επίπεδο της πραγματικής σύγκρουσης συμφερόντων, δεδομένου ότι ήταν ανίκανος να ελέγξει εάν οι ερευνητές ήταν κύριοι μετοχών ή αν είχαν λάβει τις αμοιβές για συμβουλευτικές υπηρεσίες από τις επιχειρήσεις που συμμετέχουν στις εμπορικές εφαρμογές της ερευνάς τους. Κανένα από αυτά τα οικονομικά συμφέροντα δεν αποκαλύφθηκε στα περιοδικά, ώστε να μπορέσουν οι αναγνώστες να ενημερωθούν18. Το 1999, μια μεγαλύτερη μελέτη του Krimsky εξέτασε 62.000 άρθρα που δημοσιεύθηκαν σε 210 διαφορετικά επιστημονικά περιοδικά και διαπίστωσε ότι μόνο το 1,5% των άρθρων περιλάμβανε πληροφορίες σχετικά με τους οικονομικούς δεσμούς των συντακτών. Αν και όλα τα περιοδικά είχαν μια επίσημη απαίτηση για ενημέρωση τους σε περίπτωση αντικρουόμενων συμφερόντων, 142 από αυτά δεν είχαν δημοσιεύσει κάποια κοινοποίηση κατά τη διάρκεια του 1997, δηλαδή το χρόνο που έγινε η μελέτη. Τα επιστημονικά συμπόσια που στηρίζονται από τις εταιρείες παρέχουν άλλο ένα μέσο για τη χειραγώγηση των ιατρικών περιοδικών. Το 1992, το New England Journal of Medicine δημοσίευσε μια έρευνα για 625 συμπόσια και διαπίστωσε ότι το 42% από αυτά υποστηρίχτηκαν από έναν και μόνο φαρμακευτικό χορηγό. Επιπλέον, υπήρξε ένας συσχετισμός μεταξύ της εγγυοδοσίας της εταιρείας και των πρακτικών που εμπορευματοποιούν ή αλλοιώνουν την επιστημονική διαδικασία αναθεώρησης, συμπεριλαμβανομένων των συμποσίων, με παραπλανητικούς τίτλους με σκοπό να προάγουν ένα συγκεκριμένο προϊόν» [σελ. 301 όλη]

«Το 1999, ο Drummond Rennie του JAMA παραπονέθηκε πως η επιρροή των ιδιωτικών κεφαλαίων στην ιατρική έρευνα έχει δημιουργήσει ένα αγώνα δρόμου προς τον ηθικό ξεπεσμό. Οι γνωστές ιστορίες καταπίεσης των ερευνών μπορεί να είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου. «Η συμπεριφορά των πανεπιστημίων και των επιστημόνων είναι λυπηρή και τρομακτική», είπε ο Rennie. «Έλκονται από τη χρηματοδότηση της βιομηχανίας και τρομάζουν πως, εάν δεν συμφωνήσουν με τις εντολές τους, τα χρήματα θα δοθούν σε άλλα ιδρύματα» [σελ. 320 παρ.2]

«Το κοινό βομβαρδίζεται καθημερινά από πληροφορίες που αφορούν την ασφάλεια και την αποτελεσματικότητα μιας πληθώρας ειδών που ποικίλλουν, από ζώνες ασφαλείας έως παιδικά παιχνίδια. Η κατανάλωση σκορδόψωμου φέρνει πιο κοντά τις οικογένειες, δηλώνει μια έρευνα που χρηματοδοτήθηκε από την αρτοποιία Pepperidge Farms, που κατασκευάζει κατεψυγμένο σκορδόψωμο. Η κατανάλωση νιφάδων βρώμης μειώνει τη χοληστερίνη, σύμφωνα με μια έρευνα της Quaker Oats. Η κατανάλωση σοκολάτας μπορεί να προλάβει την τερηδόνα, λέει το Κέντρο Οδοντιατρικών Μελετών του Πρίστον, μετά από μια έρευνα που χρηματοδότησε η M&M/Mars. Ένα ποτήρι κόκκινο κρασί την ημέρα μειώνει τον κίνδυνο καρδιακών παθήσεων, λένε οι γιατροί που εργάζονται για την ποτοποιία. Πολλές απ' αυτές τις πληροφορίες δημιουργούν σύγχυση και είναι αντικρουόμενες. Κάποιες φορές, οι διαφωνίες μπορεί να είναι αληθινές, αλλά συχνά αντανακλούν τα διαπλεκόμενα συμφέροντα των διάφορων εταιρειών και βιομηχανιών. Η χρήση αντηλιακού στην παραλία είναι απαραίτητη για την αποφυγή του καρκίνου του δέρματος, λένε οι γιατροί που συνεργάζονται με τους Συνέταιρους για την Ηλιοπροστασία, έναν οργανισμό που χρηματοδοτείται από τη Schlering – Plough, τη φαρμακευτική εταιρεία που κατασκευάζει το αντηλιακό Coppertone. Από την άλλη, οι μελέτες που έχουν χρηματοδοτηθεί από το Δίκτυο Έξυπνου Μαυρίσματος (ISTN), μια εμπορική ομάδα που εκπροσωπεί τα κέντρα σολάριουμ, υποστηρίζει πως «οι τακτικές συνεδρίες μπορούν να προλάβουν 30.000 θανάτους από καρκίνο του δέρματος κάθε χρόνο μόνο στις Η.Π.Α.» Σύμφωνα με το ISTN, «η νόμιμη έρευνα» αποδεικνύει πως οι «μεγάλες φαρμακευτικές εταιρείες» και οι «ομάδες πίεσης της δερματολογίας» έχουν προκαλέσει αδικαιολόγητη «παράνοια» σχετικά με το μαύρισμα. Όταν καλύπτουν αυτά τα δέματα, οι δημοσιογράφοι οφείλουν να κάνουν κάτι περισσότερο από μια απλή αναφορά στην πηγή. Το κοινό πρέπει να γνωρίζει το πλαίσιο μέσα στο οποίο διεξάγεται η έρευνα, για να μπορέσει να «ζυγίσει» τις πληροφορίες που λαμβάνει. Ο επιστήμονας λαμβάνει χρηματοδότηση από τη βιομηχανία; Υπάρχουν διαπλεκόμενα συμφέροντα; Η πρότερη επαγγελματική σταδιοδρομία του ειδικού μπορεί να υποδηλώσει «προκατάληψη»; Οι απόψεις των ειδικών συμφωνούν ή διαφωνούν με τις απόψεις της πλειονότητας των υπόλοιπων ειδικών; Αυτά τα ερωτήματα πρέπει να λάβουν απάντηση, αλλά το πρόβλημα είναι πως δεν τίθενται συχνά» [σελ. 325 παρ.2 – 326]

«Ο επιστημονικός Τύπος πρέπει να έχει υψηλότερα πρότυπα εγκυρότητας απ' ό,τι ο κοινός Τύπος. Όταν δεν ανταποκρίνεται σε αυτά τα πρότυπα, τότε το κακό πολλαπλασιάζεται, επειδή οι δημοσιογράφοι που κάνουν ελεύθερη δημοσιογραφία συχνά επαναλαμβάνουν πληροφορίες που εμφανίζονται στα επιστημονικά περιοδικά, κάνοντας ακόμη μικρότερο έλεγχο στα στοιχεία απ' ό,τι θα έκαναν εάν οι πληροφορίες προέρχονταν από άλλες πηγές» [σελ. 454 παρ.2]

Διατροφή και Υγεία

[…Διότι, “πέρα απ’ την πλάκα”, τα πράγματα είναι σοβαρά!...]

Διατροφή και Υγεία

Εν αρχή ο Θεός γέμισε τη γη με μπρόκολο, κουνουπίδι και σπανάκι, πράσινα, κίτρινα και κόκκινα λαχανικά όλων των ειδών, ώστε ο άνδρας και η γυναίκα να ζήσουν υγιεινά και παντοτινά. Ο σατανάς όμως δημιούργησε τα Haagen Dazs και τα διάφορα cookies. Και ρώτησε: «Λίγη ακόμη σάλτσα βύσσινου;» και ο άνδρας απήντησε: «Ευχαρίστως!» και η γυναίκα πρόσθεσε: «Παρακαλώ για μένα άλλη μια ζεστή βάφλα με σαντιγί!». Και έτσι πήραν και οι δύο από 5 κιλά . Και ο Θεός δημιούργησε το γιαούρτι, ώστε να διατηρήσει η γυναίκα το σώμα της όπως άρεσε στον άνδρα. Και ο σατανάς δημιούργησε από το σιτάρι το άσπρο αλεύρι και από το ζαχαροκάλαμο τη ζάχαρη και τα συνδύασε. Και η γυναίκα άλλαξε νούμερο στην ένδυσή της και πήγε από το 38 στο 46. Και έτσι είπε ο Κύριος: «Δοκίμασε το φρέσκο μαρούλι μου!» Και ο σατανάς εφεύρε το ντρέσσιγκ και το σκορδόψωμο ως συνοδευτικά. Και οι άνδρες και οι γυναίκες μετά από αυτή την απόλαυση άνοιξαν τις ζώνες τους κατά τουλάχιστον μία τρύπα. Ο Κύριος όμως είπε: «Σας έδωσα φρέσκα λαχανικά και ελαιόλαδο, στο οποίο να μαγειρεύετε υγιεινά!» Και ο σατανάς συνόδεψε τα φαγητά αυτά με δεύτερο πιάτο, από νόστιμες μπουκίτσες από ψωμάκια, τυράκια camembert, αστακό σε βούτυρο μυρωδάτο και φιλετάκια κοτόπουλου. Και οι τιμές χοληστερίνης του ανθρώπου ανέβηκαν στα ουράνια. Έτσι ο Θεός έδωσε στον άνθρωπο αθλητικά παπούτσια, ώστε να χάσει μερικά κιλά με την άθληση.. Και ο σατανάς δημιούργησε την δορυφορική τηλεόραση και τα DVD μαζί με τα τηλεχειριστήρια, για να μην κουράζεται ο άνθρωπος με το ζάπινγκ. Και οι άνδρες και οι γυναίκες γελούσαν και έκλαιγαν μπροστά την οθόνη και άρχισαν να φοράνε ελαστικές φόρμες αδυνατίσματος. Έτσι ο Θεός δημιούργησε την πατάτα, φτωχή σε λίπος και κάλιο και γεμάτη θρεπτικές ουσίες. Και ο σατανάς αφαίρεσε την φλούδα και έκοψε το εσωτερικό της σε πατατάκια, τα οποία τηγάνισε και τα κάλυψε με πολύ αλάτι.. Και ο άνθρωπος πήρε μερικά κιλά ακόμη... Ο Θεός όμως έφερε το άπαχο κρέας, ώστε τα τέκνα του να χορταίνουν προλαμβάνοντας λιγότερες θερμίδες. Και ο σατανάς έφερε τα Goodys και το τσίζμπουργκερ των 99 λεπτών. Και ρώτησε ο σατανάς: «Θέλεις και τηγανητές πατάτες;» Και είπε ο άνθρωπος: «Βεβαίως, μια μεγάλη μερίδα με μαγιονέζα!». Kαι σχολίασε ο σατανάς: «Έτσι μπράβο!» Και ο άνθρωπος έπαθε έμφραγμα. Και ο Θεός αναστέναξε και δημιούργησε το τετραπλό μπαϊ-πάς της καρδιάς. Και τότε ο σατανάς είπε 'είπαμε να παίζουμε τίμια'... ...Και δημιούργησε το ΙΚΑ.

Αλεξάνδρου Λουπασάκη “Γέλιο – Η καλύτερη θεραπεία”

Συνέχεια… κατά κάποιο τρόπο “επίμετρο” της προηγούμενης ανάρτησης. Μερικά αποσπάσματα από το βιβλίο του ιατρού Αλεξάνδρου Λουπασάκη “Γέλιο – Η καλύτερη θεραπεία”, με την προτροπή να το προμηθευτείτε και να το διαβάσετε ολόκληρο. Αξίζει!...

“To γέλιο δεν είναι καθόλου… αστεία υπόθεση. Αντίθετα, είναι μια πολύ σημαντική εκδήλωση της ζωής μας” [σελ. 8 παρ.1]

“Μια ημέρα χωρίς γέλιο είναι μια χαμένη ημέρα’ σημείωνε ο Sebastian R.N. Chamfort” [σελ. 8 παρ.3]

“Το γέλιο, ως μυστικός άξονας, διαπερνάει το σώμα, το νου και το συναίσθημα. Το σώμα χαίρεται, ο νους φωτίζεται και το συναίσθημα καθαρίζει. Ένας ιερός συντονισμός, μυστικά, συνωμοτεί για να γκρεμίσει τη θωρακισμένη ζωή. Η χρόνια σύσπαση, που μπλοκάρει τη ροή της ζωτικής ενέργειας, βρίσκει στο (χαμο)γελαστό πρόσωπό μας το μάστορά της. Η καταλυτική δράση του γέλιου απελευθερώνει τους χυμούς της ζωής. “Βίος ανεόρταστος μακρά οδός απανδόκευτος”, έλεγε ο Δημόκριτος. Μπροστά στη δύναμη του γέλιου μας, η ενεργοβόρος θωράκιση, η χρόνια σύσπαση, πέφτει. Ας ξεφορτωθούμε την αρνητική ενέργεια και ας δώσουμε χώρο ύπαρξης στη ζωτική ανάσα του γέλιου μας. Ακούγοντας ένα γέλιο, γελώντας οι ίδιοι, παίρνουμε κάτι από το άρωμα της χαράς. Το γέλιο είναι το σίγουρο παυσίλυπο. Η μαγική συνταγή της ευζωίας. Ελιξίριο. Φάρμακο που δεν γίνεται ποτέ φαρμάκι. “Το γέλιο μακραίνει τη ζωή” [σελ. 15 παρ.1-2]

“Το οξυγόνο του γέλιου. Με το γέλιο “βαθαίνει” η αναπνοή μας. Είναι μία υπέροχη οξυγονοθεραπεία. Όταν γελάμε, 400.000.000 πνευμονικές κυψελίδες μπαίνουν σε λειτουργία, δηλαδή τρεις φορές περισσότερες σε σχέση με αυτές που ενεργοποιούνται όταν αναπνέουμε συνήθως! Και στο βιοχημικό περιβάλλον του οργανισμού μας όμως συμβαίνουν αλλαγές ” [σελ. 16 παρ.2-3]

“Το μασάζ του γέλιου (.. ..) Το γέλιο, και μάλιστα το ξεκαρδιστικό, κινητοποιεί τον πεπτικό σωλήνα. Είναι πολύ αποτελεσματικό για την αεροφαγία και τη χώνεψη. Μας προσφέρει ένα καταπληκτικό εσωτερικό μασάζ στη σπλαχνική κοιλότητα. Καταπολεμά τη δυσκοιλιότητα, εθνική αρρώστια των Ελλήνων, και αιτία δεκάδων προβλημάτων υγείας, καθότι πηγή αυτοδηλητηρίασης. Ας μην ξεχνάμε ότι η υγεία μας “κάθεται”, κυριολεκτικά, πάνω στο έντερό μας. Το γέλιο αναζωογονεί επίσης το πάγκρεας, με συνέπεια την καλύτερη λειτουργία του” [σελ. 16 παρ.4]

“Υποκρίσου το χαμόγελο και σε λίγο η διάθεσή σου θα (γλυκο)χαμογελάσει κι αυτή” [σελ. 74 παρ.3]

“Κάποιες φορές η χαρά σου είναι η πηγή του χαμόγελού σου. Όμως, κάποιες άλλες φορές, το χαμόγελό σου μπορεί να γίνει η πηγή της χαράς σου (Thich Nhat Hanh)” [σελ. 74 παρ.4]

“Αν περιμένουμε να αισθανθούμε πρώτα ευτυχείς και μετά να (χαμο)γελάσουμε, τότε θα περιμένουμε πολύ: αυτή είναι η πραγματικότητα. Στο μεταξύ, ο οργανισμός μας θα έχει πάρει τον κατήφορο της ψυχοσωματικής αδυναμίας και ασθένειας. Το υπερβολικό άγχος κάτω από το οποίο όλοι –λίγο έως πολύ- ζούμε, είναι υπεύθυνο για την εκδήλωση πολλών παθήσεων. Χαμογελώντας, ο εγκέφαλος ‘θυμάται’ τη χαρά και το γέλιο, πράγμα που δυναμώνει το ανοσοποιητικό σύστημα, ξυπνάει δηλαδή τη φυσική μας δύναμη για αυτοθεραπεία. Εξάλλου ο χαρούμενος και (χαμο)γελαστός άνθρωπος δεν φοβάται” [σελ. 74 παρ. 5-6]

“Συνήθως έχουμε δύο επιλογές: ή να αφήσουμε να μας ενοχλήσει κάτι ή να (χαμο)γελάσουμε μ’ αυτό. Όταν μπορέσουμε να (χαμο)γελάσουμε, η ενόχληση και η ανησυχία μας παύει και η ένταση του προβλήματος εξασθενεί. Έτσι, το αντιμετωπίζουμε με περισσότερη επιτυχία. Εν ολίγοις, με το χιούμορ επιτυγχάνουμε τη διατήρηση της χαράς στη ζωή μας. Ας μη ξεχνάμε ότι η θέση της αυτή, τις περισσότερες φορές, είναι λίαν επισφαλής! Κατά μία έννοια, το χιούμορ θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως η νίκη της ευφυΐας μας πάνω στην πραγματικότητα των γεγονότων που μας πληγώνουν” [σελ. 86 παρ.2]

“O δημιουργός έφτιαξε τον άνθρωπο ικανό για καθετί. Μπορούσε να βλέπει, να ακούει, να μιλάει, να τρέχει. Ο δημιουργός όμως δεν ήταν ικανοποιημένος, μέχρι ο άνθρωπος να μπορεί να κάνει ακόμα ένα πράγμα: να μπορεί να γελάει. Κι έτσι ο άνθρωπος γελούσε, γελούσε, γελούσε. Και ο δημιουργός είπε: ‘Τώρα, μπορείς να ζήσεις’ (Μύθος των Apache)” [σελ. 110 μέση]

“Εντέλει, με τι γελάμε; Μα, φυσικά, με καθετί το αστείο. Η διαφορά είναι ότι, δυστυχώς, έχουμε φτάσει στο σημείο να θεωρείται αστείο ο,τιδήποτε έχει να κάνει με τη μειονεκτική θέση του άλλου και με το χλευασμό. Οι περισσότεροι θα θυμόσαστε την τηλεοπτική σειρά “ΒίΙΙ Cosby's Show”. Ο ΒίΙΙ Cosby είχε προσλάβει τον Alvin Poussant, καθηγητή ψυχολογίας στο Χάρβαρντ, με σκοπό να του επισημαίνει τα σημεία εκείνα όπου το γέλιο παρέπεμπε σε οποιαδήποτε μορφή βίας ή λειτουργούσε χλευαστικά. “Ως κωμικός, έχω την τάση να μην υπολογίζω και να μη λαμβάνω πάντα υπόψη τα σημεία που ναι μεν μπορεί να προκαλέσουν γέλιο, το οποίο όμως θα πονάει...”, είχε πει ο Cosby, αιτιολογώντας τη σχέση του με τον Poussant. Η αλήθεια είναι ότι, παρακολουθώντας τη συγκεκριμένη σειρά, τα αισθήματα που έμεναν στον τηλεθεατή ήταν αυτά της γνήσιας χαράς: ζεστασιάς και χαράς για την οικογενειακή ζωή και καθόλου πικρίας ή απορίας. Τα συναισθήματα είναι αυτά που κυρίως θα μας οδηγήσουν στο να διακρίνουμε την καταλληλότητα των αστείων. Όταν το αστείο έχει να κάνει με το χλευασμό, την προσβολή της προσωπικότητας, δεν αφήνει συναισθήματα ζεστασιάς μεταξύ των ανθρώπων που το ακούν , το βλέπουν ή το βιώνουν. Όταν είναι στερεότυπο και αφορά σε κάποιες ομάδες ανθρώπων, και όταν υπάρχει έλλειψη ευαισθησίας για τα συναισθήματα που μπορεί να δημιουργηθούν, τότε σίγουρα μιλάμε για γέλιο και πόνο. Όταν το αστείο φέρνει τους ανθρώπους κοντά, όλοι μπορούν να το καταλάβουν. Aφήνει θετικά συναισθήματα, η ατμόσφαιρα ελαφραίνει και κανένας δεν προσβάλλεται. Η ουσία λοιπόν είναι να βρεθεί η ισορροπία εκείνη, ώστε το αστείο να μην προσβάλλει τη “μοναδικότητα” κάποιου άλλου ατόμου” [σελ. 141]

“Αν σοβαρότητα σημαίνει συμβιβασμός σε έναν τρόπο ζωής στον οποίο η χαρά αποτελεί πολυτέλεια, η απάντηση στο ερώτημα που συχνά ακούμε “Πότε θα σοβαρευτείς, επιτέλους;” -είναι: “Ποτέ!”. Η ζωή είναι πολύ μικρή για να την περνάμε συνοφρυωμένοι και γεμάτοι αγωνίες. Έχουμε δώσει στη σοβαρότητα ιδιότητες που δεν έχει και δεν της αξίζει να έχει. Ο κόσμος του γέλιου, το πνεύμα του παιχνιδιού, όχι μόνο δεν αντιμάχονται τη σοβαρότητα, αλλά τονίζουν και κάποια ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της” [σελ. 143 παρ. τελ.]

“Το γέλιο είναι σαν τους υαλοκαθαριστήρες του αυτοκινήτου: μας επιτρέπουν να προχωρήσουμε, παρ’ όλο που δεν σταματούν τη βροχή’ (Gerard Jugnot)” [σελ. 145 παρ. 2 τέλος]

“Τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια οι έρευνες και οι μελέτες για τις επιπτώσεις του γέλιου στην υγεία έχουν συστηματοποιηθεί, τεκμηριώνοντας επιστημονικά ότι ‘Καρδία ευφραινομένη ευεκτείν ποιεί, ανδρός δε λυπηρού ξηραίνεται τα οστά’ [Παροιμίαι ιζ’22]” [σελ. 152 παρ.1]

“Οι ρυτίδες του προσώπου ξεκινούν από τις ρυτίδες της ψυχής. Το χαμόγελο είναι το πρώτο βήμα εξολόθρευσης της απαισιοδοξίας και του φόβου” [σελ. 158 παρ. τελ.]

“Την επώδυνη πραγματικότητα σίγουρα δεν μπορούμε να την αγνοήσουμε, πόσο μάλλον να την εξαφανίσουμε. Δεν πρέπει ωστόσο να ξεχνάμε πως για όσα ζούμε δεν φταίνε τα γεγονότα, αλλά ο τρόπος που βλέπουμε τα γεγονότα. Για να θυμηθούμε τον Νίκο Καζαντζάκη και όσα έχει γράψει στην Ασκητική του: “Να θυμάσαι πως η ζωή σού ανήκει και μπορείς να τ' αλλάξεις όλα. Κι αν πάλι δεν μπορείς ν' αλλάξεις την πραγματικότητα, τότε ας αλλάξεις το μάτι που βλέπει την πραγματικότητα. Τέλος, κάνε ό,τι δεν μπορείς”. Χρειάζονται λοιπόν εντατικές ασκήσεις θάρρους, φαντασίας και σουρεαλισμού για να ανακαλύψουμε έναν παράδοξο και ανατρεπτικό τρόπο όρασης. Μέσα από την ανατροπή και την παραδοξότητα μπορεί να αναδυθεί το γέλιο μας: η διακωμώδηση προ των πυλών” [σελ. 168 παρ.1]

“Ηλικία 20-30 ετών: τριάντα ένα χαμόγελα ημερησίως. Ηλικία 30-40 ετών: είκοσι τέσσερα χαμόγελα ημερησίως. Ηλικία 40-50 ετών: δεκαέξι χαμόγελα ημερησίως. Αυτά λένε οι στατιστικές... 'Η, ας το πούμε διαφορετικά: Σύμφωνα με τον Christian Schaller, στο βιβλίο του Rire pour Gai-rire, το 1939 οι άνθρωποι γελούσαν κατά μέσο όρο δεκαεννιά λεπτά την ημέρα, το 1982 μόνο έξι λεπτά και φτάσαμε στο 1990 να γελάμε μόνο τέσσερα λεπτά την ημέρα: υπέροχα! Σήμερα, περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη εποχή, χρειαζόμαστε διαφορετικούς τρόπους προσέγγισης του γέλιου μας. Ένας τρόπος να γίνει αυτό είναι μέσω της γελωτοθεραπείας” [σελ. 172-173]

“Η προτροπή του Osho: Απλώς γέλα και όλο το ζήτημα παύει να υφίσταται”, δεν είναι υπερβολική. Αντίθετα, αναφέρεται σε μια μεγάλη αλήθεια. Είναι αδύνατον να γελάς και συγχρόνως να σκέφτεσαι αρνητικά και απαισιόδοξα. Πολλοί βέβαια θα αναρωτηθούν: “Μα να αφήσω τα προβλήματά μου και να αρχίσω να γελάω;” Εδώ ακριβώς βρίσκεται και το μυστικό στην επιτυχία της γελωτοθεραπείας. Εκτός του ότι μαθαίνουμε τρόπους που ταιριάζουν στον καθένα, ώστε να κινητοποιηθεί το γέλιο του, η γελωτοθεραπεία μάς βοηθά να βλέπουμε τα πράγματα στις κατάλληλες διαστάσεις και με προοπτική. Η οπτική αυτή αποκαθιστά πλήρως τα δικαιώματα της αισιοδοξίας. Οι περισσότεροι άνθρωποι, εκτός από το στρες, που δημιουργεί από μόνο του κάποιο πρόβλημα, δημιουργούν και ένα επιπρόσθετο στρες για να το επιλύσουν. Το γέλιο, εννοείται, δεν θα “διαλύσει” το πρόβλημα αυτό καθαυτό, αλλά θα διαλύσει τα επιπλέον προβλήματα, που δημιουργεί η σκέψη μας, όταν δεν είναι καθαρή. Έτσι, θα μπορέσουμε να βρούμε την κατάλληλη λύση πολύ πιο γρήγορα. Θα λάβουμε υπόψη πολύ περισσότερες μεταβλητές που μας βοηθούν, απ’ όσες αν αφηνόμαστε απλώς στο διπλό στρες” [σελ. 174-175]

“Δεν σταματάς να γελάς επειδή γερνάς. Γερνάς επειδή σταματάς να γελάς (Michael Pritchard)” [σελ. 175 παρ.2]

“Η υγεία ενός ατόμου είναι ανάλογη της ποιότητας του γέλιου του” (James Walsh) [σελ. 178 παρ.2]

“Κάπου, κάποτε, είχα διαβάσει τη ρήση: ‘To γέλιο πλουτίζει αυτόν που το δέχεται, χωρίς να φτωχαίνει αυτόν που το δίνει’. Σήμερα, λοιπόν, ας χαμογελάσουμε διπλάσιες ή τριπλάσιες φορές απ’ ό,τι χθες. Ας χαρίσουμε χιλιάδες και –γιατί όχι;- εκατομμύρια σε χαμόγελα, στους πάντες και στα πάντα. Ας γίνουμε πλούσιοι σε χαρά, ενώ θα χαρίζουμε τα χαμόγελά μας. Πλουτίζουμε σε χαρά τη ζωή, όταν χαρίζουμε τον πλούτο του γέλιου μας” [σελ. 194 παρ.2]