Περί Τραπεζών…

·         Νομίζαμε ότι πεθαίνουμε για την πατρίδα. Δεν αργήσαμε να συνειδητοποιήσουμε πως το κάναμε για τα θησαυροφυλάκια των τραπεζών

Ανατόλ Φρανς

·         Τα τραπεζικά ιδρύματα είναι πιο επικίνδυνα για τις ελευθερίες μας από την εξουσία, την αστυνομία και το στρατό μαζί

Τόμας Τζέφερσον

·         Τι είναι η διάρρηξη μιας τράπεζας, μπροστά στο να ιδρύεις τράπεζα

Μπ. Μπρεχτ

·         Αν κλέψεις 500 000 ευρώ από μία τράπεζα, είσαι ληστής. Αν…κλέψεις ένα ευρώ από 500 000 ανθρώπους, είσαι τράπεζα

Ν. Τάγιος

·         Η διαφορά μεταξύ των τραπεζών και της Μαφίας είναι η εξής: Οι τράπεζες γνωρίζουν καλύτερα τα νομικά και ρυθμιστικά ζητήματα, αλλά η Μαφία καταλαβαίνει την κοινή γνώμη

Nicholas Nassim Taleb (“Η κλίνη του Προκρούστη”)

·         Τράπεζα είναι το ίδρυμα που σου δανείζει λεφτά αν μπορείς ν' αποδείξεις ότι δε σου χρειάζονται

Mark Twain

·         Οι τράπεζες σου δίνουν την ομπρέλα τους όταν έχει ήλιο και σου την παίρνουν πίσω όταν αρχίσει να βρέχει

Μίμης Ανδρουλάκης [“Θηλυκό πόκερ”]

·         Η σκληρότερη βία είναι των τραπεζών

Ρομίν Γαβράς

Αποσπάσματα από το βιβλίο του John Lanchester “Ουπς! Πώς φτάσαμε να χρωστούν όλοι σε όλους και κανείς να μην μπορεί να πληρώσει…” (εκδ. Anubis)

            «Οι τράπεζες είχαν δίκιο να σκέφτονται ότι δεν υπήρχε αρνητική πλευρά στο ρίσκο που έπαιρναν. Όπως έχω ήδη πει, οι τράπεζες ήταν “πολύ μεγάλες για να καταρρεύσουν” και αυτό θα έχει τεράστιες συνέπειες για όλους μας μέσα στην επόμενη δεκαετία ή και δεκαετίες.  Αυτή η ίδια η άποψη μας έφερε εδώ που μας έφερε, δημιουργώντας μία περαιτέρω ανωμαλία στη διάρθρωση των κινήτρων της τραπεζικής βιομηχανίας. Οι τράπεζες ήξεραν ότι, σε όσο κακό χάλι και αν βρεθούν, θα είναι αδύνατο για τις κυβερνήσεις να μην τις διασώσουν. Κάτι που σήμαινε ότι μπορούσαν να συνεχίσουν να τζογάρουν τεράστια ποσά, γνωρίζοντας με κάθε ασφάλεια ότι, αν τα έχαναν, η κυβέρνηση της καθεμίας –δηλαδή εμείς οι φορολογούμενοι- θα πλήρωνε το λογαριασμό. Φανταστείτε να πάτε σε ένα καζίνο και να παίξετε ρουλέτα και κάθε φορά που κερδίζετε να κρατάτε τα χρήματα. Αν όμως η μπίλια κάτσει στο 0, χάνετε το δεκαπλάσιο όλων των μέχρι τότε κερδών –και τα καλά νέα είναι ότι δε θα χρειαστεί να το πληρώσετε: έρχεται η κυβέρνηση και πάει στο ταμείο αντί για εσάς και εσείς κρατάτε όσα έχετε κερδίσει! Υπέροχο, έτσι δεν είναι; Σε αυτό το σύστημα το μόνο σου κίνητρο είναι να συνεχίζεις να τζογάρεις όλο και περισσότερα ποσά και να βγάζεις όλο και περισσότερα χρήματα» [John Lanchester, Ουπς!  σελ. 238 παρ.2]

            «Οι τράπεζες ήταν απίστευτα κερδοφόρες όχι επειδή έκαναν κάτι καλύτερα, αλλά απλά γιατί έβαζαν όλο και μεγαλύτερα, όλο και πιο ριψοκίνδυνα στοιχήματα – έριχναν όλο και πιο πολλά λεφτά στη μεγάλη ρουλέτα. Δεν είναι απλά τρόπος του λέγειν, είναι η κυριολεκτική διαπίστωση μια ακαδημαϊκής μελέτης του Andrew Haldane, στελέχους της Τράπεζας της Αγγλίας, αρμόδιου για τη χρηματοπιστωτική σταθερότητα. Μεταξύ 1986 και 2006, η μέση ετήσια απόδοση των τραπεζικών μετοχών εκτοξεύθηκε από τον ιστορικό κανόνα του 2% στο 16%. Γιατί; Επειδή οι τράπεζες τζόγαραν περισσότερο. Δεν ήταν θέμα επιδεξιότητας, αποτελεσματικότητας, προνομιακών πληροφοριών ή κριτικής ικανότητας, ήταν απλά πιο ριψοκίνδυνα στοιχήματα» [John Lanchester, Ουπς!  σελ. 50 α’ μισό]

            «Αν η παγκόσμια οικονομική κρίση μπορεί να αναχθεί σε ένα και μόνο φαινόμενο, αυτό θα ήταν το εξής: είναι γεγονός ότι κανείς δεν γνωρίζει ποιες τράπεζες είναι φερέγγυες. Δεδομένου ότι οι τράπεζες είναι κρίσιμες στη δημιουργία και τη λειτουργία της πίστωσης, μια τραπεζική κρίση οδηγεί κατευθείαν σε οξεία πιστωτική κρίση. Αυτός είναι επίσης ο λόγος που τα τεράστια ποσά χρημάτων που διοχετεύονται στον τραπεζικό τομέα από τις κυβερνήσεις έχουν την τάση να μη φέρνουν το αποτέλεσμα που υποτίθεται ότι θα έφερναν, δηλαδή να ξαναρχίσουν να χορηγούνται δάνεια σε επιχειρήσεις και καταναλωτές» [John Lanchester, Ουπς!  σελ. 55 αρχή]

            «Τα ζόμπι στις ταινίες τρόμου είναι σχετικά εύκολο να αντιμετωπιστούν: δεν έχουν επενδυτές από πίσω τους, δεν προσλαμβάνουν λομπίστες, δεν κάνουν δωρεές σε πολιτικά κόμματα, δεν μπορούν να σηκώσουν το τηλέφωνο και να φοβερίσουν υψηλά ιστάμενους πολιτικούς. Οι τράπεζες – ζόμπι δεν υπόκεινται σε κανέναν από τους περιορισμούς αυτούς και αποτελούν ένα πολύ μεγαλύτερο πρόβλημα: ένα τρομερά μεγάλο πρόβλημα. Και, αντίθετα με τα ζόμπι, υπάρχουν στην πραγματικότητα» [John Lanchester, Ουπς!  σελ. 58 β’μισό]

            «Ήταν ένα χάος. Η όλη ιδέα των δανείων “δηλωνόμενου εισοδήματος”, όπου ο δανειολήπτης απλά έλεγε πόσα έβγαζε και ο δανειστής εμπιστευόταν το λόγο του, αποτελεί μια ανοιχτή πρόσκληση για απάτη. Είναι γνωστά εξάλλου ως “δάνεια του ψεύτη”. Η ύπαρξή τους πολύ γρήγορα οδήγησε στη δημιουργία του λεγόμενου δανείου NINJA: No Income, No Job or Assets (Νίντζα: Όχι εισόδημα, όχι δουλειά ούτε περιουσιακά στοιχεία). Άραγε για ποιο λόγο κάποιος που έχει σώας τας φρένας να θέλει να δανείσει λεφτά σε κάποιον που δεν έχει ούτε εισόδημα ούτε δουλειά ούτε περιουσιακά στοιχεία; Απάντηση: επειδή πουλούσε το δάνειο σε κάποιον τρίτο, άρα ποσώς τον ένοιαζε» [John Lanchester, Ουπς!  σελ. 149 τέλος]

            «Ναι, οι ρυθμιστικές αρχές ήταν άχρηστες, αλλά η αποτυχία τους δεν έμοιαζε με αυτήν ενός ναυαγοσώστη ο οποίος δεν αντιλαμβάνεται ότι κάποιοι κολυμβητές έχουν πρόβλημα. Έμοιαζε, απεναντίας, με εκείνη ενός ναυαγοσώστη που στη βάρδια του κάποιοι κολυμβητές αδειάζουν στα κρυφά φιάλες αίματος γιατί βρίσκουν συναρπαστική την ιδέα να αποκτήσει το μέρος λίγη ζωντάνια με κάνα δυο καρχαρίες. Η απορρύθμιση είναι υπαίτια για μεγάλο μέρος των εξελίξεων και θα πρέπει να έχουμε κατά νου ότι μία προς μία όλες οι αλλαγές των κανόνων που έστρωσαν το δρόμο προς το κραχ ήταν το αποτέλεσμα δραστικών πιέσεων από τα λόμπι των τραπεζών. Όταν οι τραπεζίτες – γκάγκστερ δεν έπαιρναν την απορρύθμιση που ήθελαν, σε κάθε περίπτωση θα έβρισκαν τον τρόπο να ξεφύγουν απ’ τους κανόνες. “Ανευθυνότητα”: μια λέξη που ο πρόεδρος Obama χρησιμοποίησε αρκετές φορές για τις πράξεις των τραπεζιτών. Είναι μια καλή λέξη» [John Lanchester, Ουπς!  σελ. 235-236]

            «Η πιστωτική συρρίκνωση δημιούργησε ακόμη καλύτερες συνθήκες στην αγορά –και εννοούμε υπέρ των τραπεζών. Η Goldman Sachs είναι το πιο θεαματικό παράδειγμα. Αυτή η τράπεζα αναγκάστηκε το Σεπτέμβριο του 2008 να αποχαρακτηριστεί ως επενδυτική προκειμένου να μπορεί να λάβει την κρατική βοήθεια, μόνο και μόνο για να δηλώσει τον Ιούλιο του 2009 κέρδη ρεκόρ όλων των εποχών –και αντίστοιχα μπόνους. Η τράπεζα, που θα είχε βουλιάξει χωρίς την κρατική βοήθεια και βρέθηκε στην ανάγκη να δανειστεί απ’ τους φορολογούμενους $10 δις., μόλις οκτώ μήνες μετά είχε επιφυλάξει $11,8 δις. σε μερίσματα, μπόνους και επιδόματα προς τον εαυτό της» [John Lanchester, Ουπς!  σελ. 261-262]

            «Χάρη στα ειδικά μέτρα που έχουν επιβληθεί σήμερα, οι τράπεζες μπορούν να δανειστούν από τις κυβερνήσεις τους κατ’ ουσίαν με μηδενικά επιτόκια. Μπορούν στη συνέχεια να επενδύσουν τα χρήματα με υψηλότερα επιτόκια, π.χ. 5%. Πρόκειται για μια άμεση μεταφορά πλούτου από τους φορολογούμενους στις τράπεζες» [John Lanchester, Ουπς! σελ. 274 αρχή]

            «Τα σούπερ μάρκετ και οι φαρμακευτικές εταιρείες και οι αεροπορικές εταιρείες έχουν εσωτερικεύσει την ανάγκη για ασφάλεια. Δεν είναι τιτάνες της ηθικής, αλλά το έχουν αντιληφθεί: τα ατυχήματα είναι κακά, γιατί μπορούν να τους εξαφανίσουν απ’ το χάρτη. Οι τράπεζες δεν το έχουν αντιληφθεί: έπαθαν ένα καταστροφικό ατύχημα και την έβγαλε μέλι, γάλα, άρα ποιο το κίνητρο να αλλάξουν;» [John Lanchester, Ουπς! (#04471), σελ. 279 παρ.1]

Αποσπάσματα από το βιβλίο του Γιάννη Βαρουφάκη “Παγκόσμιος Μινώταυρος” (εκδ. Λιβάνης)

            «Τα CDO λειτούργησαν ως μια ανοιχτή πρόκληση για να τυπώνει χρήμα κάθε τυχάρπαστος τραπεζίτης! Δεν πρέπει, λοιπόν, να απορεί κανείς που ο Warren Buffett είχε χαρακτηρίσει τα CDO Όπλα Μαζικής Καταστροφής» [Γιάννης Βαρουφάκης, Παγκόσμιος Μινώταυρος, σελ. 38 τέλος]

            «Η παγκόσμια οικονομία εθίστηκε σε αυτό το τοξικό ιδιωτικό χρήμα, το οποίο, από τη φύση του, αβγάτιζε αενάως. Κάποια στιγμή το ιδιωτικό αυτό χρήμα εξαφανίστηκε από προσώπου γης. Και τότε ήρθε η κατάρρευση, το Κραχ. Ο μόνος λόγος που το Κραχ του 2008 δεν είχε τα εμφανή αποτελέσματα του Κραχ του 1929 (εκατοντάδων χιλιάδων λιμοκτονούντων αστέγων στις Hooberville- παραγκουπόλεις) ήταν ότι οι αρχές, και δη οι Κεντρικές Τράπεζες, είχαν μάθει κάτι από τα διδάγματα του Κραχ του 1929. Έτσι, έσπευσαν να αντικαταστήσουν το κατεστραμμένο ιδιωτικό χρήμα με νέο, φρεσκοτυπωμένο δημόσιο χρήμα. Έτσι, οι ζημίες των άφρονων τραπεζιτών μετατράπηκαν σε βουνά νέου δημόσιου χρέους. Το καλό των γρήγορων αντανακλαστικών των Κεντρικών Τραπεζών ήταν ότι το τραπεζικό σύστημα κρατήθηκε σχεδόν ζωντανό, νεκροζώντανο μεν, σε λειτουργία δε (και δεν είχαμε τα χιλιάδες λουκέτα των τραπεζών της δεκαετίας του ’30). Το κακό  ήταν ότι έτσι γεννήθηκε η Κρίση Δημόσιου Χρέους και, παράλληλα, ένα νέο τρισάθλιο, καταπιεστικό καθεστώς: η Πτωχοτραπεζοκρατία» [Γιάννης Βαρουφάκης, Παγκόσμιος Μινώταυρος, σελ. 298-299]

            «Τα ποσά που θυσιάζονταν στο βωμό της διάσωσης των τραπεζιτών αυξάνονταν εκθετικά. Την ίδια ακριβώς εποχή ο μέσος Αμερικανός έβλεπε το βιος του να διαλύεται χωρίς κανείς να τον βοηθά. Σας θυμίζει κάτι αυτό; Τα διάφορα πακέτα διάσωσης (είτε της Wall Street είτε του ελληνικού δημοσίου) είχαν αποδέκτες μόνο  εκείνους που ευθύνονται για την καταστροφή της μετά το 2008 Κρίσης (τους τραπεζίτες) την ώρα που  δίνονται δήθεν για να εξυπηρετηθεί το κοινό καλό. Πρόκειται, πράγματι, για μια πολύ περίεργη ερμηνεία του “κοινού καλού”» [Γιάννης Βαρουφάκης, Παγκόσμιος Μινώταυρος, σελ. 322-323]

            «Δυστυχώς σήμερα, τέσσερα χρόνια μετά το δικό μας 1929, η ζυγαριά της ισχύος γέρνει προς την ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση: δεν πέρασαν παρά ένα ή το πολύ δύο χρόνια μετά το κραχ του 2008 για να αποδυναμωθεί η πολιτική εξουσία. Ιδίως η κυβέρνηση Obama σπατάλησε όλο το πολιτικό κεφάλαιό της ια να στηρίξει άνευ όρων τον ημιθανή χρηματοπιστωτικό τομέα της Wall Street. Όπως στις ταινίες με ζόμπι, π.χ. στο Night of the Living Dead [Η Νύχτα των Ζωντανών Νεκρών], οι νεκροζώντανες τράπεζες άντλησαν αστείρευτες ζωτικές δυνάμεις από τα κράτη και στη συνέχεια στράφηκαν εναντίον  τους! Τόσο στην Αμερική όσο και στην Ευρώπη οι πολιτικοί τρέμουν από το φόβο τους μπροστά στις τράπεζες που μόλις χτες είχαν διασώσει [Στην Ευρώπη οι πολιτικοί φοβούνται ακόμα και εκείνους τους τραπεζίτες τους οποίους εξακολουθούν να διασώζουν καθημερινά δίνοντάς τους δισεκατομμύρια!] . Επομένως, ο χρηματοπιστωτικός τομέας, που βρισκόταν στην καρδιά του προβλήματος, προκαλεί δέος στους πολιτικούς, με συνέπεια όχι μόνο να καθίσταται αδύνατον να εφαρμοστούν πολιτικές αντιμετώπισης της συνεχιζόμενης Κρίσης, αλλά και να απαγορεύεται κάθε ορθολογικός δημόσιος διάλογος για το τι πραγματικά συνέβη» [Γιάννης Βαρουφάκης, Παγκόσμιος Μινώταυρος, σελ. 329 παρ.2]

            «Ενώ η Ελλάδα είχε όντως μεγάλο έλλειμμα, πριν από το Κραχ του 2008, η Ιρλανδία ήταν υπόδειγμα δημοσιονομικής αρετής, η Ισπανία είχε πλεόνασμα στο ισοζύγιο των εμπορικών της συναλλαγών και η Πορτογαλία δεν βρισκόταν σε χειρότερη θέση από τη Γερμανία σε ό,τι αφορούσε το έλλειμμα και το χρέος της. Ποιος, όμως, ενδιαφέρεται για την αλήθεια, όταν τα ψέματα είναι πολύ πιο ευχάριστα αλλά και χρήσιμα για εκείνους που προσπαθούν απεγνωσμένα να μετατοπίσουν τα φώτα της δημοσιότητας από την πραγματική εστία της Κρίσης, τον τραπεζικό τομέα;» [Γιάννης Βαρουφάκης, Παγκόσμιος Μινώταυρος, σελ. 331-332]

            «Η ιστορία θα πει ότι το 2009 οι δυτικές κυβερνήσεις παραδόθηκαν άνευ όρων στις χρεοκοπημένες τράπεζες. Και όπως συμβαίνει συνήθως όταν συνθηκολογεί κανείς απέναντι σε αδίστακτους αντιπάλους, δεν υπήρξε κανένα έλεος για τους ηττημένους. Πράγματι, τόσο το Σχέδιο Geither – Summers όσο και η δημιουργία του EFSF αύξησαν την εκβιαστική ισχύ των τραπεζών έναντι των πολιτικών που έσπευσαν να τις ευνοήσουν» [Γιάννης Βαρουφάκης, Παγκόσμιος Μινώταυρος, σελ. 356-357]

            «Σε αντίθεση με τις ιαπωνικές τράπεζες – ζόμπι, που παρέμεναν πολιτικά ανίσχυρες, οι αμερικανικές και ευρωπαϊκές τράπεζες – ζόμπι, εξουσιάζουν τα πάντα στο νέο κοινωνικοοικονομικό πλαίσιο το οποίο αποκαλώ Πτωχοτραπεζοκρατία» [Γιάννης Βαρουφάκης, Παγκόσμιος Μινώταυρος, σελ. 379 παρ.1 τέλος]

            «Τα hedge funds, αλλά και οι διευθύνοντες των “κανονικών” τραπεζών (ιδίως όσων διέθεταν παρατράπεζες στις οποίες καταχώνιαζαν τις πιο “ιδιαίτερες” συναλλαγές τους) είχαν μια επιφοίτηση: “Γιατί να μη χρησιμοποιήσουμε”, σκέφτηκαν, “το δημόσιο χρήμα που μας δόθηκε από τα κράτη και την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα για να στοιχηματίσουμε ότι, αργά ή γρήγορα, οι δημοσιονομικές πιέσεις (οι οποίες οφείλονταν τόσο στην ύφεση που μείωνε τα φορολογικά έσοδα των κυβερνήσεων, όσο και στη σημαντική αύξηση του δημόσιου χρέους για την οποία ευθύνονταν οι ίδιες οι τράπεζες) θα προκαλέσουν τη χρεοκοπία ενός ή περισσότερων κρατών της ευρωζώνης;”» [Γιάννης Βαρουφάκης, Παγκόσμιος Μινώταυρος, σελ. 411 παρ.2]

Αποσπάσματα από το βιβλίο του Σταύρου Λυγερού “Από την κλεπτοκρατία στη χρεοκοπία ” (εκδ. Πατάκη)

            «Εάν η επιβίωση των τραπεζών είναι εγγυημένη από το κράτος, σημαίνει ότι δεν υφίστανται τη δοκιμασία των Αγορών. Η δοκιμασία της αγοράς δεν είναι μόνο ο μεταξύ τους ανταγωνισμός σε περιόδους θετικής ανάπτυξης, είναι και ο αγώνας επιβίωσης σε συνθήκες κρίσης. Με άλλα λόγια, είναι βαθιά ανήθικο και πολιτικά απαράδεκτο σε συνθήκες κρίσης οι τράπεζες (και οι συναφείς επιχειρήσεις) να χρηματοδοτούνται πλουσιοπάροχα από τους φορολογουμένους και στις περιόδους παχιών αγελάδων να αποκομίζουν υπερκέρδη, τα οποία, βεβαίως, δεν μοιράζονται με το κράτος» [Σταύρος Λυγερός, Από την κλεπτοκρατία στη χρεοκοπία, σελ. 289-290]

            «Η κρίση έφερε με καταλυτικό τρόπο στην επιφάνεια τη δομική ανισορροπία του συστήματος. Όπως συμβαίνει σε τέτοιες περιπτώσεις, απομυθοποίησε ιδεολογήματα που μέχρι πρότινος είχαν ισχύ αναμφισβήτητης αλήθειας. Κατέστησε εξόφθαλμο ότι το σύστημα είναι κομμένο και ραμμένο στα μέτρα μιας ολιγαρχίας του χρήματος και όλα τα άλλα είναι αφόρητη υποκρισία. Όταν τα πράγματα πήγαιναν καλά, εθεωρείτο έγκλημα καθοσιώσεως ακόμα και η παραμικρή κρατική παρέμβαση. Όταν ενέσκηψε η καταιγίδα που προκάλεσαν οι ίδιες οι τράπεζες, οι ιεροφάντες της ανεξαρτησίας των Αγορών, που θεωρούσαν ιερή και απαραβίαστη αρχή τον ανταγωνισμό, τον κατακρεούργησαν. Ζητούσαν την παρέμβαση του κράτους και το χειροκρότησαν όταν έσπευσε με χρήμα των φορολογουμένων να ξελασπώσει τους πρωταγωνιστές του τζόγου, κοινωνικοποιώντας τις ζημιές τους» [Σταύρος Λυγερός, Από την κλεπτοκρατία στη χρεοκοπία, σελ. 290-291]

            «Οι Έλληνες τραπεζίτες δεν θέλουν το “κούρεμα”, επειδή φοβούνται ότι με την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών το κράτος θα βάλει βαθιά το πόδι του στα μαγαζιά τους. Τα παπαγαλάκια τους στα ΜΜΕ μιλούν για το “έγκλημα” της κρατικοποίησης των τραπεζών! Ας σημειωθεί ότι αυτό το “έγκλημα” διαπράχθηκε στη Βρετανία από τον Γκόρντον Μπράουν. Εάν οι μεγαλομέτοχοι των τραπεζών δεν θέλουν την ανάμειξη του κράτους, μπορούν να την αποφύγουν καλύπτοντας τις απώλειες με δικά τους κεφάλαια. Στην πραγματικότητα, θέλουν το κράτος να διασώσει τις τράπεζες, αλλά το κουμάντο να συνεχίσουν να το κάνουν χωρίς κανέναν έλεγχο οι ίδιοι. Οι τράπεζες υποστηρίζουν ότι τις συμπαρασύρει η κρίση δημοσίου χρέους. Αυτό είναι αλήθεια, αλλά η αλήθεια αυτή έχει και άλλη όψη. Για χρόνια οι ελληνικές τράπεζες δανείζονταν από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα με πολύ χαμηλό επιτόκιο και δάνειζαν το ελληνικό δημόσιο με πολλαπλάσιο» [Σταύρος Λυγερός, Από την κλεπτοκρατία στη χρεοκοπία, σελ. 392-393παρ.2]

Βλέπετε σχετικώς και τις εξής προηγούμενες αναρήσεις:

·         Αποσπάσματα από το βιβλίο “Εξομολογήσεις ενός διεφθαρμένου τραπεζίτη”

http://eaglestefanos.blogspot.gr/2010/05/blog-post_13.html

·         Money as Debt / Το Χρήμα ως Χρέος

http://eaglestefanos.blogspot.gr/2011/06/money-as-debt.html

Περί επιτυχίας… Και περί ζωής, γενικότερα!... / About Success. About life, in general…

Επιτυχία. Δεν είναι πάντα ό,τι βλέπεις...

Ανατροπή αξιών στην εποχή μας

Οι άνθρωποι δημιουργήθηκαν για να αγαπηθούν.

Τα πράγματα δημιουργήθηκαν για να χρησιμοποιηθούν.

Ο λόγος, που ο κόσμος είναι μέσα στο χάος,

είναι γιατί τα πράγματα αγαπιούνται και οι άνθρωποι χρησιμοποιούνται....

Don’t forget…

ΠΗΓΗ:

http://aroma.pblogs.gr/2011/09/no-news-good-news.html

Τύχη; Ή σκληρή δουλειά;

Αυτή είναι μία φωτογραφία της μπαλαρίνας Paloma Herrera του American Ballet Theatre।

Και αυτή είναι μία φωτογραφία των ποδιών της.

«Πρέπει να κάνεις πολλές, πολλές, μικρές προσπάθειες που κανείς δε βλέπει ή εκτιμά πριν να καταφέρεις οτιδήποτε αξιόλογο»

Brian Tracy

ΠΗΓΗ:

http://www.aspaonline.gr/2011/09/28/tixi-i-skliri-douleia/

«Διαφημιστική εκστρατεία κατά του χρήματος...»

…εμπνευσμένη από τα πακέτα των τσιγάρων

«Το χρήμα βλάπτει σοβαρά εσάς και τους γύρω σας»

«Προστατεύστε τα παιδιά: μην τα αναγκάζετε να χρησιμοποιούν τα χρήματά σας»

«Το χρήμα μπορεί να προκαλέσει έναν αργό και επώδυνο θάνατο»

«Το χρήμα είναι εξαιρετικά εθιστικό, μην το ξεκινήσετε»

«Το χρήμα σκοτώνει»

«Η δημιουργία χρήματος μπορεί να καταστρέψει το σπέρμα και να μειώσει τη γονιμότητα»

«Ζητήστε βοήθεια για να σταματήσετε να παράγετε χρήμα: συμβουλευτείτε το γιατρό ή το φαρμακοποιό σας»

ΠΗΓΗ:

http://www।newsbeast.gr/weird/arthro/224945/diafimistiki-ekstrateia-kata-tou-hrimatos/

Χαμογελάτε! Είναι μεταδοτικό!

Με τόσα που έχουν αλλάξει στη ζωή μας τελευταία, όλο και λιγότερο βλέπεις ανθρώπους να χαμογελούν…

Εμείς που κάποτε χαμογελούσαμε πολύ… Εμείς που είχαμε φτιάξει το “μεγαλύτερο χαμόγελο στον κόσμο”, τη φωτογραφία ενός χαμογελαστού κοριτσιού αποτελούμενη από χιλιάδες φωτογραφίες χαμογελαστών ανθρώπων…

«Αν στην δίνη της καθημερινότητας σταθείς για να χαμογελάσεις σε κάποιον, αυτός θα σε πάρει για τρελό, και θα'χει δίκιο» είχε πει ο Ευγένιος Ιονέσκο.

Πώς τα καταφέραμε έτσι;….

…διότι άλλοι έχουν εκφραστεί διαφορετικά:

• Ο πιο κοντινός δρόμος μεταξύ δυο ανθρώπων είναι … ένα χαμόγελο
• Αν συναντάς ένα πρόσωπο χωρίς χαμόγελο, χαμογέλασε εσύ
• Το χαμόγελο που στέλνεις ξαναγυρνά σε σένα (Ινδική παροιμία)
• Εάν είσαι ικανός πάντα να χαμογελάς στη ζωή, τότε η ζωή πάντα θα χαμογελάσει σε σένα (Ν.Ρέριχ)
• Χαμογελώντας κάνεις φιλίες, γκρινιάζοντας κάνεις ρυτίδες (Τζ. Έλλιοτ)
• Στην υπερνίκηση των δυσκολιών το χαμόγελο έχει μεγαλύτερη δύναμη, παρά οι αναστεναγμοί
• Μην κλαις αφού αυτό τελείωσε. Χαμογέλασε γιατί αυτό ήταν (Γκ. Μάρκες)
• Ήρωας δεν είναι αυτός που δεν κλαίει. Ήρωας είναι αυτός που κρύβει τον πόνο του πίσω από ένα χαμόγελο
• Ο κλεμένος που χαμογελά κλέβει κάτι από το ληστή (Σαίξπηρ)
• Εκείνος που δεν διαθέτει χαμόγελο, δεν πρέπει ν' ανοίγει μαγαζί (Κινέζικη παροιμία)
• Ό,τι είναι ο ήλιος για τα λουλούδια είναι τα χαμόγελα για τον άνθρωπο. Μοιάζουν με μικροπράγματα σκορπισμένα στο μονοπάτι της ζωής αλλά το καλό που κάνουν είναι ανεκτίμητο (Γ.Άντισον)
• Το να κατεβάσεις μούτρα απαιτεί απασχόληση 72 μυών. Το να χαμογελάσεις, μόνο 23! Επιπλέον, το δεύτερο έχει και πιο ευχάριστα αποτελέσματα (Φ. Σαμπέρ)
• Χαμογελάτε! Είναι μεταδοτικό!

Ένα χαμόγελο

Δεν κοστίζει τίποτε.

Πλουτίζει αυτόν που το δέχεται χωρίς να φτωχαίνει αυτόν που το δίνει.

Διαρκεί μόνο μια στιγμή, αλλά το αποτέλεσμα μένει για πάντα.

Κανείς δεν είναι τόσο πλούσιος ώστε να μη το χρειάζεται.

Κανείς δεν είναι τόσο φτωχός ώστε να μη μπορεί να το δώσει στον καθένα.

Φέρνει ευτυχία σ' όλους παντού.

Είναι το σύμβολο της φιλίας, Της καλής θέλησης, Είναι ενθάρρυνση για τους απελπισμένους.

Ξεκούραση για τον κουρασμένο, Αχτίδα ήλιου για τον λυπημένο, Ανάσταση για τον ξοφλημένο.

Δεν μπορεί ούτε ν' αγοραστεί ούτε να νοικιαστεί.

Όλο το χρήμα του κόσμου δεν μπορεί να πληρώσει την αξία του.

Δεν υπάρχει κανείς που να χρειάζεται το χαμόγελο τόσο πολύ όσο αυτός που δεν μπορεί πια να χαμογελάσει.

Όταν γεννηθήκαμε, όλοι χαμογελούσαν και ήμασταν οι μόνοι που κλαίγαμε.

Η ζωή είναι τέτοια ώστε, όταν θα πεθαίνουμε, όλοι θα κλαίνε κι εμείς θα είμαστε οι μόνοι που θα γελάμε.

Χαμογελάτε, λοιπόν!

Και όχι μόνο αυτό। Σας θυμίζω πόσο καλό κάνει και το να γελάτε:

http://eaglestefanos.blogspot.com/2010/04/blog-post_08.html

[Αλεξάνδρου Λουπασάκη “Γέλιο, η καλύτερη θεραπεία”]

http://eaglestefanos.blogspot.com/2010/04/blog-post_07.html

[Γνωμικά, Ρήσεις και Αποφθέγματα για το Γέλιο]

The world / A different view

Angola

Red - People infected by HIV

Black - People infected by Malaria

Yellow - People with access to medical care

Brazil

Green - Live with less than 10 dolars a month

Yellow - Live with less than 100 dolars a month

Blue - Live with less than 1000 dolars a month

White - Live with more than 100.000 dolars a month

Burkina

Red - Children who die before completing one year of age

Green - Children who die before their third birthday

Yellow - Children who reach maturity

China

Red - Working 14 year olds

Yellow - Studying 14 year olds

Colombia

Red - Banana export

Blue - Coffee export

Yellow - Cocaine export

Somalia

Blue - Women who endure genital mutilation

White - Women who do not endure genital mutilation

U.S.A.

Red - In favor of the war in Iraq

White - Against the war in Iraq

Blue - Don't know where Iraq is

Meet the world

Grande Reportagen

Advertising Agency: FCB, Lisbon, Portugal

Creative Director: Luis Silva Dias

Art Director: João Roque

Copywriter: Icaro Doria

Published: 2005

Χαμήλωσε!...

[Αφιερωμένο εξαιρετικά σε μια ψυχούλα αγαπημένη. Μου το ζήτησε. “Παραγγελιά” !... (ή, ίσως, για να το εφαρμόσω στη ζωή μου;…)]

Χαμήλωσε!...

Στίχοι: Γιάννης Κοντός - Αντώνης Κολυβας

Μουσική: Νίκος Καλλίτσης

Ερμηνεία: Αφροδίτη Μάνου (“Απόπειρα”)

Χαμήλωσε

Από ψηλά δεν ζωγραφίζονται τα όνειρα

Δε διακρίνεται η αλήθεια

Χαμήλωσε.

Μη σφίγγεις

Τα χρώματα, πολύ μη σφίγγεις μεσ’ στη χούφτα σου

Δε βλέπεις που το κόκκινο

Θέλει να δραπετεύσει ;

Ξεκρέμασε

Τις φλόγες απ’ τις υψικάμινους ξεκρέμασε

Και τη σκουριά των καραβιών

Γύρω απ’ το λαιμό σου

Και πήγαινε

Και πήγαινε ανάμεσά τους κατάλευκος

Με το πουκάμισό σου ανοιγμένο

Χαμήλωσε

Από ψηλά δεν ζωγραφίζονται τα όνειρα

Δε διακρίνεται η αλήθεια

Χαμήλωσε.

This is your life

SOURCE / ΠΗΓΗ:

http://roadartist.blogspot.com/2010/10/this-is-your-life.html

http://mixedgoods.wordpress.com/2010/10/21/this-is-your-life/

http://shop.holstee.com/pages/manifesto

Για την Τηλεόραση - Διάφορα

Σε ένα blog, πρόσφατα, βρήκα και διάβασα [υπό μορφή μικρών αφισών, που μάλιστα μπορείτε να “κατεβάσετε” και να τυπώσετε – βλ. http://antistachef.wordpress.com/2010/05/12/1/] τα ακόλουθα:

• Κλείσε την τηλεόραση, όσο είναι ακόμα νόμιμο.
• Το μόνο πράγμα που δεν θα σου στερήσουν ποτέ, είναι η τηλεόραση. Υπάρχει λόγος…
• Ποτέ δεν υπήρξε τόση μονοφωνία, όση με τα πολλά κανάλια.
• Τα κανάλια σε “ενημερώνουν” για να είναι σίγουρα πως δεν θα ενημερωθείς.
• Στα κανάλια δεν θα δεις ποτέ αυτό που πρέπει οπωσδήποτε να δεις.
• Όσο θα λιγοστεύει το φαϊ, τόσο τα κανάλια θα μας ταΐζουν φόβο, ρατσισμό και ψέμα.
• Τα κανάλια μιλάνε με μόνο στόχο να σου κλείσουν το στόμα.
• Αν το είπε η τηλεόραση, μάλλον είναι ψέμα.
• Τα κανάλια δεν λένε, αλλά κατασκευάζουν την αλήθεια.
• Τα κανάλια λένε την αλήθεια μόνο κατά λάθος.
• Ό,τι αγγίζει η τηλεόραση, γίνεται ψέμα.
• “Πιο εύκολα περνά μια καμήλα από την τρύπα μιας βελόνας, παρά η αλήθεια από τα κανάλια”.
• Τα κανάλια φτιάχνουν τις νέες αλυσίδες σου.
• Δικτατορία χωρίς τανκς γίνεται. Χωρίς τηλεόραση, όχι!
• Όπου ακούς πολλά κανάλια, αργεί να ξημερώσει.
• Μας κοιμίζουν με τα κανάλια, για να κοιμούνται ήσυχοι.
• Στα δελτία των 8 σου μιλάνε οι πλούσιοι για τα προβλήματα των φτωχών…
• Στα δελτία των 8 σου μιλάνε τα golden boys για τα προβλήματά σου
• Στα δελτία των 8 σου μιλάει το Δ.Ν.Τ.
• Από τα κανάλια σε ενημερώνουν οι κλέφτες για τις κλοπές.

Θυμήθηκα διάφορα, εξίσου ή/και περισσότερο έξυπνα (αν όχι και σοφά!), συνθήματα, που βρίσκονται στους τοίχους της πόλης:

• Έγχρωμη ΤιΒι - Ασπρόμαυρη ζωή
• Κλείστε τις τηλεοράσεις – Ανοίξτε τα μάτια σας!
• Η τηλεόραση είναι μαγική: Τα “μηδενικά” τα κάνει “νούμερα”!...
• Λευτεριά στους φυλακισμένους τηλεθεατές
• Ο τηλεθεατής δεν είναι εγκληματίας, είναι ο πρεζάκιας της χιλιετίας
• Όταν έρθει το τέλος, θα σας το δείξουνε έγχρωμο και live
• Χιλιάδες κουτιά αναμμένα κρατούν χιλιάδες ανθρώπους σβηστούς

Από τη συλλογή μου των γνωμικών και αποφθεγμάτων, ανέσυρα τα παρακάτω:

• Αν ήταν δυνατόν να υπάρξει μια επιστημονική ανάλυση της ηλιθιότητας, ολόκληρη η τηλεόραση θα κατέρρεε στα εξ ών συνετέθη [Ρολάν Μπαρτ]
• Για τους περισσότερους ανθρώπους η σκέψη είναι μια επώδυνη δραστηριότητα. Γι’ αυτό θα πω ένα μεγάλο ανεπιφύλακτο ναι στην καλωδιακή τηλεόραση. Από την ώρα που 12 κανάλια και όχι πια 3, θα γεμίζουν με πιο πολλά σκατά τα κεφάλια ακόμα περισσοτέρων ανθρώπων, αυτό θα αποτελέσει μια μεγάλη συμβολή στην εξάλειψη των όποιων επώδυνων σκέψεων υφίστανται ακόμα
• Η ελληνική τηλεόραση θα μπορούσε να ήταν άψογη, αν δεν είχε δύο ελαττώματα. Δεν είναι ελληνική και δεν είναι τηλεόραση. Υπάρχουν περιπτώσεις που θα έπρεπε να υπάρχει στην οθόνη της τηλεόρασης η σαφής προειδοποίηση: "Προσοχή! Το πρόγραμμα αυτό βλάπτει σοβαρά την πνευματική και ψυχική σας υγεία" [Άγνωστος]
• Η ζωή δε μιμείται την τέχνη, μιμείται την κακή τηλεόραση (Life doesn't imitate art, it imitates bad television) [Άλλεν Γούντι]
• Η τέχνη είναι ηθικό πάθος παντρεμένο με διασκέδαση. Ηθικό πάθος χωρίς διασκέδαση είναι προπαγάνδα. Διασκέδαση χωρίς ηθικό πάθος είναι τηλεόραση [Μπράουν Ρ.]
• Η τηλεόραση ανήκει στον λαό. Και καλά να πάθει [Αρμπάτοβα Μ.]
• Η τηλεόραση αστυνομεύεται από το χρήμα. Χτυπάνε το ρυθμό οι διαφημιστές και χορεύει όλος ο κόσμος [Παναγιωτοπούλου Α.]
• Η τηλεόραση είναι ένα μέσο ψυχαγωγίας που επιτρέπει σε εκατομμύρια ανθρώπους να ακούν το ίδιο αστείο την ίδια στιγμή και, παρ’ όλ’ αυτά, να παραμένουν μόνοι
• Η τηλεόραση είναι η απόδειξη ότι οι άνθρωποι προτιμούν να βλέπουν ο,τιδήποτε παρά ο ένας τον άλλον [Λάνδερς Α. ]
• Η τηλεόραση είναι η δημοκρατία στην πιο άσχημη μορφή της [Σαγιέβσκι Π.]
• Η τηλεόραση είναι η λογοτεχνία των αγραμμάτων, ο πολιτισμός τον ακαλλιέργητων, ο πλούτος των φτωχών, το προνόμιο των παραμερισμένων, η αποκλειστική λέσχη των αποκλεισμένων μαζών [Λέβινγκερ Λ.]
• Η τηλεόραση είναι η τσίχλα των ματιών [Όρσον Γουέλς ή Φ. Ράιτ]
• Η τηλεόραση είναι πολύ εκπαιδευτική. Κάθε φορά που ανοίγει, εγώ πάω στο άλλο δωμάτιο και διαβάζω ένα βιβλίο
• Η τηλεόραση είναι το μοναδικό ναρκωτικό που το παίρνουμε από τα μάτια [Βιτόριο Ντε Σίκα]
• Η τηλεόραση είναι φτιαγμένη για να εξαπατά. Ακόμα κι αν της βάλεις μέσα την αλήθεια, θα βγει ψέμα [Μάγκεριτζ Μ.]
• Η τηλεόραση επιτρέπει σε χιλιάδες ανθρώπους να γελούν με το ίδιο ανέκδοτο και παρ' όλα αυτά να παραμένουν μόνοι [Έλιοτ Τ.]
• Η τηλεόραση κάνει τόσο πολλά λεφτά με τις κακές εκπομπές, ώστε δεν αξίζει να ασχολείται με τις καλές [Φρέντλη Φ.]
• Η τηλεόραση κάνει τους έξυπνους εξυπνότερους και τους ηλίθιους ηλιθιότερους [Άλλεν Γούντι]
• Θα 'ρθει καιρός που ο διάβολος θα μπει μέσα σ' ένα κουτί και θα φωνάζει. Και τα κέρατά του θα 'ναι στα κεραμίδια [Κοσμάς ο Αιτωλός]
• Κάποτε οι Έλληνες δημιουργούσαν πολιτισμό. Σήμερα βλέπουν τηλεόραση [Γιάννης Τσαρούχης ]
• Μπορεί πολλές εκπομπές στην τηλεόραση να είναι το απόλυτο τίποτα, αλλά ο κόσμος φαίνεται να έχει ανάγκη από το απόλυτο τίποτα, διότι έχει φάει στη μάπα το απόλυτο δήθεν [Παπαδοπούλου Δ.]
• Νομίζω πως η τηλεόραση έχει προδώσει το νόημα του δημοκρατικού λόγου, προσθέτοντας εικονικό χάος στη σύγχυση φωνών. Τι ρόλο έχει η σιωπή σε όλο αυτό το θόρυβο; [Φελλίνι Φεντερίκο]
• Οι βάρβαροι θα ξαναρθούν μέσα από την τηλεόραση [Καργάκος Σ.]
• Όσο πιο πολλά είναι τα ΜΜΕ, όσο πιο προσιτά είναι, τόσο πιο πολλοί οι αμαθείς άνθρωποι [Χάνιν Λ.]
• Όταν επισκέπτομαι μια χώρα και θέλω να μάθω γι' αυτήν και τον πολιτισμό της, βάζω στο ξενοδοχείο μου την τηλεόραση. Αυτή με πληροφορεί σωστά και γρήγορα [Μουρ Ρότζερ]
• Προτιμώ το ραδιόφωνο από την τηλεόραση. Στο πρώτο ακούω τα παράσιτα, στο δεύτερο τα βλέπω κιόλας [Κανελλόπουλος Α.]
• Σε φυσικό επίπεδο η δικτατορία αντιπροσωπεύεται από το συρματόπλεγμα. Σε διανοητικό επίπεδο από τις κεραίες των τηλεοράσεων. [Τοσκάνι Ο.]
• Σήμερα μόνο ηλίθιοι κάνουν δικτατορίες, τη στιγμή που υπάρχουν οι τηλεοράσεις. [Έκο Ου.]
• Σύμφωνα με τελευταία επιστημονικά στοιχεία όσο πιο υψηλό είναι το επίπεδο της διάνοιας, τόσο λιγότερο ο άνθρωπος βλέπει TV. Νομίζω όλα είναι ανάποδα, όσο περισσότερο βλέπεις TV, τόσο πιο χαμηλό είναι το επίπεδο της διάνοιάς σου [Ορμπέν Ρ.]
• Τα ΜΜΕ είναι σαν τους μπράβους της νύχτας. Πουλάνε προστασία στους ημέτερους και πυροβολούν τους αντιπάλους [Καρατζαφέρης Σ.]
• Τηλεόραση: Η ενεργή μορφή του τεμπελιάσματος [Χένινγκ Βένσκε]
• Τηλεόραση: η εφεύρεση που επιτρέπει να σε διασκεδάσουν μες στο καθιστικό σου οι άνθρωποι τους οποίους δε θα τους άφηνες να μπουν στο σπίτι σου [Φροστ Ντ.]
• Τηλεόραση: Μέσο μετάδοσης παραμυθιών [Γιοχάνες Γκρος]
• Τηλεόραση: όταν οι άνθρωποι οι οποίοι δεν ξέρουν τι να κάνουν κοιτάνε τους ανθρώπους που δεν μπορούν τίποτε να κάνουν [Άλεν Φ.]
• Τηλεόραση: παραβάν πίσω απ' το οποίο κρύβεται κανείς για να μη βλέπουν τη γύμνια της ψυχής του [Σοϊλεμεζίδης Γ.]
• Τηλεόραση: παράδεισος για πλαδαρό μυαλό [Σοϊλεμεζίδης Γ.]
• Τηλεόραση: παραθυράκι στο πουθενά για το μικρό ανθρωπάκι. [Σοϊλεμεζίδης Γ.]
• Τηλεόραση: παραλλαγή της γκιλοτίνας για αποκεφαλισμό της σκέψης [Σοϊλεμεζίδης Γ.]
• Τηλεόραση: παραμυθοσουπερμάρκετ για ενηλίκους [Σοϊλεμεζίδης Γ.]
• Τηλεόραση: παράσιτο που τρέφεται με εξυπνάδα του νου και με ζωηράδα του σώματος [Σοϊλεμεζίδης Γ।]

Παραθέτω, στη συνέχεια, κάποια λίγο – πολύ ενδιαφέροντα αποσπάσματα βιβλίων που έχω κατά καιρούς αποδελτιώσει:

• “Η τηλεόραση δεν ευθύνεται για όλα τα δεινά της εποχής μας, αλλά ευθύνεται για πολλά. Η τηλεόραση δεν είναι μόνο σκουπίδια, είναι κάτι χειρότερο: είναι το απόλυτο ναρκωτικό. Και βεβαίως όντας οπαδός της αντι- απαγόρευσης δεν προτείνω ούτε το διά του νόμου κλείσιμο οποιουδήποτε σταθμού, ούτε οποιαδήποτε μορφή λογοκρισίας, αλλά δεν μπορώ να μην προειδοποιήσω: προσοχή, βλάπτει σοβαρά τη διανοητική και ψυχική υγεία [...] Αυτό το τετράγωνο, γκρίζο, ελαφριά κυρτό πράγμα που με το πάτημα ενός κουμπιού ζωντανεύει και αρχίζει να ξερνάει πλαστικούς παραδείσους, ψεύτες πολιτικούς, ηδονοβλεψίες της ανθρώπινης μιζέριας, αίμα, βία και σπέρμα, βρίσκεται παντού σε όλη την επιφάνεια και σε όλα τα υπόγεια και ανώγεια της επικράτειας, έτοιμο να σκοτώσει την ψυχή, τον νου, την ευφυϊα, την αισθητική, την υπόληψη των χρηστών. Νόμιμη και με την άδεια του κράτους. Εστία παραγωγής των ιών της βλακείας, της υποκρισίας, του φανατισμού, του κομφορμισμού, της απάθειας, μολύνει τα εγκεφαλικά κύτταρα της άβουλης μάζας παράγοντας έναν στρατό από ζόμπι. Δεν υπάρχει σωτηρία. Δεν υπάρχουν σωτήρες. Αν κάποιος μπορούσε να ξεφύγει από τον έλεγχό της, από το μάτι που υπνωτίζει, θα κραύγαζε: “Σπάστε την. Απαλλαγείτε από το μίασμα. Δεν μπορείτε να την διορθώσετε. Μόνο να την καταστρέψετε”. Είναι πνευματική αναπηρία και δειλία το γεγονός ότι ελάχιστοι έχουν καταγγείλει τον κίνδυνο” [Πηγή: Αρθρο με τίτλο “Τηλεοπτικό παραλήρημα “ του Βασίλη Μουλόπουλου, στο “Βήμα της Κυριακής” 4.5.1997].-
• "Τηλεόραση: Συνεργός `κατ` εξακολούθηση` στην απόπειρα δολοφονίας του πνεύματος" [Γιώργου Ν. Κάρτερ, Κείμενα επικοινωνίας, Δίφρος 1981, σελ. 15 παρ.1]
• “Ο Υβ Φλορέν και η Μπεατρίς Ντιντιέ ισχυρίζονται ότι `ο τηλεθεατής που του προσφέρεται ο κόσμος σαν θέαμα, τείνει να θεωρεί τον κόσμο θέαμα`. Και γι` αυτό δεν τον αγγίζει βαθύτερα;" [Γιώργου Ν. Κάρτερ, Κείμενα επικοινωνίας, Δίφρος 1981, σελ. 23 παρ.4]
• "Η τηλεόραση είναι σαν το όνειρο, που το βλέπεις παθητικά. Με τη διαφορά ότι στ` όνειρο προηγείται ο ύπνος, ενώ στην τηλεόραση έπεται" [Γιώργου Ν. Κάρτερ, Κείμενα επικοινωνίας, Δίφρος 1981, σελ. 31 παρ.1]
• "Ο διεθνής όρος mass media, που σημαίνει μέσα μαζικής επικοινωνίας μεταφράζεται: Στις δικτατορίες, μέσα επικοινωνίας με τη μάζα και στις δημοκρατίες, μέσα επικοινωνίας της μάζας" [Γιώργου Ν. Κάρτερ, Κείμενα επικοινωνίας, Δίφρος 1981, σελ. 31 παρ.3]
• "Το ραδιόφωνο ταιριάζει στον ελεύθερα σκεπτόμενο άνθρωπο κι η τηλεόραση σε κείνον, που από την φύση του, αισθάνεται ανελεύθερος. Και κάτι περισσότερο, για το οποίο συνηγορεί η ιστορία: Το ακρόαμα ταιριάζει σ` εποχές που επικρατεί η ελευθερία και το θέαμα σ` εποχές που η ελευθερία διώκεται" [Γιώργου Ν. Κάρτερ, Κείμενα επικοινωνίας, Δίφρος 1981, σελ. 51-52]
• "Εκείνους που δεν βλέπουν τηλεόραση τους αναγνωρίζεις γιατί ξέρουν να βλέπουν..." [Γιώργου Ν. Κάρτερ, Κείμενα επικοινωνίας, Δίφρος 1981, σελ. 75 παρ.3]
• "Η τηλεόραση δολοφονεί την ενόραση" [Γιώργου Ν. Κάρτερ, Κείμενα επικοινωνίας, Δίφρος 1981, σελ. 75 παρ.5]
• "Πριν από την τηλεόραση, η όραση ήταν γνώση. Τότε όμως ο άνθρωπος έβλεπε με τα δικά του μάτια..." [Γιώργου Ν. Κάρτερ, Κείμενα επικοινωνίας, Δίφρος 1981, σελ. 76 παρ.7]
• "Αυτό το φαινόμενο της όλο και αυξανόμενης ταχύτητας του χρόνου μήπως οφείλεται στο γεγονός ότι βλέπουμε πολλή τηλεόραση; (...) Βλέποντας τηλεόραση, απλώς κοιμόμαστε ΚΑΙ την ημέρα!" [Μη... Είμαι ακόμα ζωντανή, σελ. 13 παρ. προτελ.]
• "Οπως λέει κι ο Bruce Springsteen σ' ένα τραγούδι του 'πενήντα επτά προγράμματα στην τηλεόραση και τίποτα μέσα σ' αυτά" [Νίκολας Νεγρεπόντε, Ψηφιακός κόσμος, σελ. 48 μέση]
• “Αρκετά δαπανηροί αυτοί οι τοίχοι τηλεοράσεως! […] Αυτό το σύνολο με τις γρήγορες ομιλίες σαν να ήταν δέντρα γεμάτα πιθήκους, που δε λένε τίποτα, τίποτα, τίποτα, αλλά μιλάνε, μιλάνε δυνατά, δυνατά, δυνατά” [Ρ.Μπραντμπουρη, Φαρενάιτ 451- Κάψτε τα βιβλία, σελ. 52 παρ. τελ.]
• “Η τηλεόραση είναι ‘αληθινή’. Είναι άμεση, έχει διαστάσεις. Σου λέει τι να σκεφτείς και τι να διώξεις απ’ το μυαλό σου. Πρέπει εκείνη να έχει δίκιο. Δείχνει τόσο αλάνθαστη. Σε σπρώχνει τόσο γρήγορα στα δικά της συμπεράσματα, που το μυαλό σου δεν έχει ώρα να διαμαρτυρηθεί λέγοντας: Τι ανοησίες!” [Ρ.Μπραντμπουρη, Φαρενάιτ 451- Κάψτε τα βιβλία, σελ. 94 μέση]
• “[Η TV] σου φτιάχνει εκείνη ό,τι σχήμα σου αρέσει! Είναι ένα περιβάλλον τόσο αληθινό, όσο και ο κόσμος. Σιγά – σιγά γίνεται και είναι η αλήθεια” [Ρ.Μπραντμπουρη, Φαρενάιτ 451- Κάψτε τα βιβλία, σελ. 94 τέλος]
• “ΚΙ ύστερα μπήκε στο σαλόνι, εκεί όπου τα γιγάντια ηλίθια τέρατα έμειναν κοιμισμένα τώρα με τις άσπρες άδειες σκέψεις τους και τα χιονάτα τους όνειρα. Πυροβόλησε με μανία σε έναν απ’ τους κενούς τοίχους, όλο το σύστημα τσίριξε εναντίον του. Η κενότητα έβγαλε ένα ακόμα πιο κενό σφύριγμα, ένα ακατανόητο ούρλιαγμα. Προσπάθησε να θυμηθεί γι’ αυτήν εδώ τη συσκευή πάνω στην οποία το ΤΙΠΟΤΑ έδινε παραστάσεις, αλλά δεν μπόρεσε να σκεφτεί τίποτα” [Ρ.Μπραντμπουρη, Φαρενάιτ 451- Κάψτε τα βιβλία, σελ. 129 παρ.3]
• “Μπροστά σε μια τόσο ισχυρή αδράνεια, μου φαίνεται πολύ εύκολο να κατηγορήσω τα μέσα μαζικής ενημέρωσης – και κυρίως την τηλεόραση, της οποίας οι μεγάλοι τίτλοι ή οι εικόνες εκχυδαΐζουν τη φρίκη. Εμείς όμως έχουμε χάσει την ικανότητά μας να αισθανόμαστε φρίκη. Αναρωτιέμαι μάλιστα αν ο όρος ‘τηλεθεατής’ δεν οδηγεί στη σύγχυση της πραγματικότητας με την εικονικότητα. Τα πάντα γίνονται απλό θέαμα, καθώς η εκπομπή ‘Είκοσι Ώρες’ απεικονίζει το διάστημα των λυπηρών γεγονότων, το οποίο γρήγορα ξεχνιέται από τις ψυχαγωγικές εκπομπές που ακολουθούν και τις οποίες χαρακτηρίζουμε απερίσκεπτα σαν ανόητες, παρότι συμμετέχουμε στα ποσοστά της ακροαματικότητάς τους. Εκπλησσόμαστε από γελοίες επιτυχίες (πότε θα διασχίσουν τον Ατλαντικό μέσα σε ένα καλάθι;), λατρεύουμε τα ευτελή είδωλα, αυτά τα είδωλα που η Βίβλος ονόμαζε ΄μηδενικά που δεν χρησιμεύουν σε τίποτα’΄. Για να παραφράσουμε έναν βραβευθέντα με το βραβείο Νόμπελ, βρισκόμαστε αντιμέτωποι με μια γενιά που γνωρίζει ‘τη σωστή αξία όλων των πραγμάτων και την αληθινή αξία του τίποτα” [Paco Rabanne, Το τέλος των καιρών, εκδ. Εσοπτρον, σελ. 124 παρ.2]
• “Η τηλεόραση αρχικά προσφερόταν να αποτελέσει για μας ένα παράθυρο στον κόσμο. Από τότε, τις περισσότερες φορές είναι μόνο ένα φανάρι – αντικατοπτρισμός που αντανακλά οάσεις χωρίς ψυχή. Παρασύρει τους τηλεθεατές σε μια αργή ελικοειδή υπνωτική κατάπτωση που τους καταδικάζει στην απάθεια, ενώ έξω παίζεται η τύχη της ανθρωπότητας” [Paco Rabanne, Το τέλος των καιρών, εκδ. Εσοπτρον, σελ. 124-125]
• «Λίγα μηχανήματα καταστρέφουν το χρόνο πιο αποτελεσματικά απ’ όσο η τηλεόραση. Τελικά, πολύ δύσκολα μπορούμε να βρούμε κάποιον άλλο λόγο για να βλέπουμε τηλεόραση πολλές ώρες το βράδυ, πέρα από το να ξεφορτωθούμε ένα χρόνο που είναι είτε πλεονάζων είτε δυσάρεστος» [Lars Svendsen, Η φιλοσοφία της βαρεμάρας, σελ. 32 μέση]
• «Στην εισαγωγή του Crash ο Μπάλαρντ γράφει ότι η σχέση μεταξύ μυθοπλασίας και πραγματικότητας τείνει ολοένα και περισσότερο να αντιστραφεί, πως ζούμε σε αυξανόμενο βαθμό σ’ ένα κόσμο μυθοπλασιών (ιδιαιτέρως λόγω της επίδρασης της τηλεόρασης και των διαφημίσεων) και ότι το καθήκον του συγγραφέα δεν είναι συνεπώς να επινοεί μια μυθοπλασία, αφού οι μυθοπλασίες είναι ήδη εδώ, αλλά μάλλον να επινοήσει την πραγματικότητα» [Lars Svendsen, Η φιλοσοφία της βαρεμάρας, σελ. 122-123]
• «Πόσοι άνθρωποι σήμερα έχουν αρχίσει να υποψιάζονται αν προγραμματικά μεθοδεύει η τηλεοπτική “πληροφόρηση” την απόσπαση του τηλεθεατή από την πραγματικότητα, τη μετάθεσή του σε ψευδαισθητικές βεβαιότητες, σε φαντασιώσεις πεποιθήσεις; Κι όμως, οι περισσότεροι κάτι πρέπει να έχουν ακούσει για κατασκευές πλασματικών εντυπώσεων και ψευδέστατων ειδήσεων με σκηνοθετικά τρικ ή με μοντάρισμα εικόνων. Κάτι πρέπει να έχουν πληροφορηθεί για τους ασυνείδητους επηρεασμούς που ασκεί στον ψυχισμό μιας καθεαυτήν η εικόνα» [Χρήστος Γιανναράς, Η λογική αρχίζει με τον έρωτα, σελ. 39 παρ. τελ.]
• «Αυτό το είδος βιασμού της νοημοσύνης των τηλεθεατών και διασυρμού της ποιότητας το αντιλαμβάνεται σήμερα μια ασήμαντη μειονότητα, ελάχιστη κοινωνική μερίδα. Και ακόμα λιγότεροι διαβλέπουν τον κίνδυνο από την τηλεοπτική επιβολή στο κοινωνικό σύνολο ψευδαισθητικών κριτηρίων, σύγχυσης του πραγματικού με το φαντασιώδες, αδυναμίας των ανθρώπων να προβληματιστούν για την ίδια τη ζωή τους. Είναι σκόπιμη καλλιέργεια διχασμένης εκδοχής των δεδομένων της εμπειρίας, ένα είδος προγραμματικής σχιζοείδειας, που εγκυμονεί ανεξέλεγκτα κοινωνικά τερατογεννήματα. Θα έρθει η μέρα που θα υποχρεωθούν εκ των πραγμάτων οι άνθρωποι να αρνηθούν ριζοσπαστικά την τηλεοπτική πληροφόρηση. Όταν η πόλωση τεχνητών ψευδαισθήσεων και εμπειρικής πραγματικότητας θα έχει συγκεκριμενοποιηθεί σε όλο το εύρος της ως μήτρα τρομακτικής παθογένειας. Όταν ο χλευασμός της λογικής, η άρνηση της προφάνειας για χάρη της επιθυμητής εικόνας, η κατάλυση κάθε σύμβασης, τα αντανακλαστικά της επιθετικότητας και της βίας θα έχουν μεταβάλει την καθημερινότητα σε μόνιμο (όχι περιπτωτικό, όπως σήμερα) εφιάλτη» [Χρήστος Γιανναράς, Η λογική αρχίζει με τον έρωτα, σελ. 40-41]
• “Η Μπέμπα Κοτσάμα εγκατέστησε μια κεραία σαν πιάτο στη στέγη του σπιτιού στο Αγιέμενεμ. Κι από το σαλονάκι της, μέσω της δορυφορικής τηλεόρασης επιθεωρούσε τον κόσμο ολόκληρο. Δεν είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς την απίστευτη αναστάτωση που έφερε η τηλεόραση στη ζωή της Μπέμπας Κοτσάμα. Δεν ήταν κάτι που συνέβη βαθμιαία. Συνέβη μέσα σε μια νύχια. Ξανθιές καλλονές, πόλεμοι, λιμοί, ποδόσφαιρο, σεξ, μουσική, πραξικοπήματα –κατέφθασαν όλα με το ίδιο τρένο. Κατέβηκαν όλα μαζί. Εγκαταστάθηκαν στο ίδιο ξενοδοχείο. Και στο Αγιέμενεμ, όπου άλλοτε ο δυνατότερος θόρυβος ήταν η μελωδική κόρνα του λεωφορείου, η Μπέμπα Κοτσάμα μπορούσε να καλέσει μπροστά της τώρα κατά βούληση μάχες ολόκληρες, επιδημίες, εντυπωσιακές σφαγές ή τον ίδιο τον Μπίλ Κλίντον, σαν να ήταν υπηρέτης της. Κι ενώ ο κήπος της μαραινόταν και πέθαινε, η Μπέμπα Κοτσάμα παρακολουθούσε τους αγώνες πρωταθλήματος του αμερικανικού ΝΒΑ, συναντήσεις κρίκετ και τουρνουά τένις Grand Slam. Τις καθημερινές έβλεπε Tnv Ωραία και το Τέρας και τη Σάντα Mπάρμπαρα, σίριαλ όλο εύθραυστες ξανθιές κουκλίτσες, με κραγιόν και κοκαλωμένα χτενίσματα με σπρέι, που σαγήνευαν ανδροειδή και υπεραμύνονταν των σεξουαλικών αυτοκρατοριών τους. Η Μπέμπα Κοτσάμα λάτρευε τα γυαλιστερά τους ρούχα και τις πανέξυπνες, ετοιμόλογες απαντήσεις τους. Ασυνάρτητα κομμάτια από τις φράσεις αυτές ξανάρχονταν στο νου της κατά τη διάρκεια της ημέρας και την έκαναν να χασκογελάει μόνη της” [Αρουντατι Ρόι, Ο Θεός των Μικρών Πραγμάτων, σελ. 47-48]
• «Για ποιο λόγο τόσοι νέοι και νέες υποβάλλονται στις ηλίθιες και ταπεινωτικές διαδικασίες των ριάλιτι-σόου (τύπου Big Brother, Loft Story, Kho Lanta ή Star Academy); Κυρίως για να γίνουν γνωστοί, να αποκτήσουν μια στιγμιαία διασημότητα έστω και στις εκπτώσεις. Εδώ βρίσκεται το παράδοξο της ιδιωτικής ζωής: έχοντας κερδίσει με φοβερούς αγώνες τον πόλεμο για τον σεβασμό της ιδιωτικότητάς του και των ιδεών του, το δυτικό άτομο, φοβούμενο μη φανεί ανυπόστατο στα μάτια του άλλου, κάνει τα πάντα για να αποκαλύψει τα ιδιαίτερα μυστικά του και επιδείχνεται με τη θέλησή του όπου βρει την κατάλληλη ευκαιρία. Ξετρελαμένο με τη σκέψη πως μπορεί να είναι αόρατο στο βλέμμα του άλλου, γεμίζει το διαμέρισμά του με web-cams, συχνάζει στα κλαμπ ανταλλαγής ερωτικών συντρόφων, αφηγείται με κάθε λεπτομέρεια τις ερωτικές του συνήθειες στα τηλεοπτικά πλατό ή σε βιβλία, κοντολογίς, προσπαθεί να μεταστρέψει την ασήμαντη καθημερινότητά του σε βαρυσήμαντο γεγονός. Κάνει τσίσα, ξύνει τη μύτη του, τρώει και κοιμάται κάθε μέρα! Αυτό αξίζει να αποκαλυφθεί πάραυτα σε όλο τον κόσμο! Αποδέχεται λοιπόν από τα μίντια αυτό που δεν θα το ανεχόταν από την Εκκλησία ή το Κράτος. Εκούσια υποδούλωση που ταλαντεύεται ανάμεσα στο φόβο του κοινωνικού ελέγχου και τον φόβο μην περάσεις απαρατήρητος» [Πασκάλ Μπρύκνερ, Η μιζέρια του πλούτου, σελ. 191-192]
• «Ελάχιστοι άνθρωποι στην εποχή της “τηλεοπτικής δικτατορίας”, στην οποία ζούμε, έχουν το θάρρος και το σθένος να εκτεθούν δημόσια εκφράζοντας “αιρετικές” απόψεις, χωρίς μάλιστα να κολακεύουν τον “υπέρτατο δικαστή”, την κοινή γνώμη» [Κλεάνθης Γρίβας, Αντίσταση στην εποχή του τίποτα, σελ. 101 αρχή]
• «Οι επιστημονικοί ερευνητές του εγκεφάλου ανησυχούν σοβαρά για τις επόμενες γενιές, καθώς συνεχώς αυξάνεται το ποσοστό αποτυχίας στα σχολεία σε άμεση συνάρτηση με την επονομαζόμενη μιντιακή εξαχρείωση. Κάθε δεύτερος νέος σε ηλικία δέκα ετών διαθέτει στο παιδικό του δωμάτιο τηλεόραση, υπολογιστή, Playstation και DVD και περνάει καθημερινά γύρω στις δύο ώρες παίζοντας βιντεοπαιχνίδια. Για τα παιδιά αυτά, η ικανότητα εκμάθηησης του σχολικού υλικού έχει περιοριστεί στο ελάχιστο, επειδή οι περιοχές του εγκεφάλου που χρησιμοποιούνται για τις σχολικές εργασίες δεσμεύονται από την υπερκατανάλωση βιντεοπαιχνιδιών και την τηλεόραση. Καμία άλλη συσκευή δεν ευνοεί τόσο πολύ την αποβλάκωση και την αγελαία συμπεριφορά όσο η τηλεόραση. Κανένα άλλο μέσο δεν φέρνει μεγαλύτερη ευθύνη για τον περιορισμό της διανοητικής ικανότητας, την υπερβολική βία και τη μετριότητα, την τόσο άπλετη σπατάλη χρόνου. Πριν από όχι πολύ καιρό, έπρεπε να ξέρεις λατινικά για να ανήκεις στην ανώτερη πνευματική τάξη. Σήμερα, για να πετύχεις το ίδιο, αρκεί η απόρριψη της τηλεόρασης» [Alexander Von Schonburg, Ξοδέψτε λιγότερα Ζήστε καλύτερα, σελ. 149 παρ. 2-3]
• «Γράφει ο Νόαμ Τσόμσκι: ‘Ο καθένας μόνος του μπροστά στην τηλεόραση και να του τρυπούν το μυαλό με το μήνυμα που λέει πως η μόνη αξία στη ζωή είναι να έχει όλο και περισσότερα εμπορεύματα ή να ζει όπως η πλούσια οικογένεια της μεσαίας τάξης που βλέπει στην τηλεόραση και να έχει τέτοιες ‘ευγενικές αξίες’, όπως η αρμονία και ο αμερικανισμός. Όλα αυτά είναι η ζωή;» [Γιώργος Στάμκος, Μετα-αποκάλυψη τώρα, σελ. 57 μέση]
• «Η μάζα δεν φημίζεται για την έφεσή της προς την ορθολογική σκέψη και συχνά αρνείται να αποδεχτεί το προφανές: το ότι την εξαπατούν και της κλέβουν τη δύναμη. Δεν γνωρίζει πώς να αμυνθεί γιατί αισθάνεται διασπασμένη, καθώς τα μέλη της στέκουν μόνα και ανυπεράσπιστα μπροστά στις οθόνες της τηλεόρασης, όπου και σφυροκοπούνται ανηλεώς από τα αποβλακωτικά της μηνύματα» [Γιώργος Στάμκος, Μετα-αποκάλυψη τώρα, σελ. 67 παρ.3]
• «Η Αμερική είναι εδώ και δεκαετίες μια ‘τηλεοπτική δημοκρατία’, όπου τα μέσα μαζικής επικοινωνίας επιλέγουν και αποφασίζουν τί είδους μηνύματα θα μεταφέρουν στην ήδη προκατασκευασμένη κοινή γνώμη, που έχει υποστεί διανοητική αφυδάτωση। Τα μυαλά των Αμερικανών τηλεθεατών είναι ‘κόσκινο’ από τις ακατάπαυστες ριπές των διαφημίσεων» [Γιώργος Στάμκος, Μετα-αποκάλυψη τώρα, σελ। 80 τέλος]

Θέματα από ένα τηλεοπτικό δελτίο ειδήσεων:

Ναυάγιο στο Μέτσοβο

Τροχαίο στην Σπιναλόγκα

Η αβάστακτη μοναξιά του πελεκάνου

Το σπανακόρριζο θεραπεύει τις χιονίστρες

[Από γελοιογραφία του Γιάννη Δερβεντζόγλου στον "Ελεύθερο Τύπο" της 31.7.1999]