«Educate the heart»

Εκπαιδεύοντας την καρδιά.  Μόνο έτσι μπορείς να προετοιμαστείς για αυτόν τον κόσμο.  Η συμπόνια, η αποδοχή, η ανεκτικότητα. Τρεις αξίες που πρέπει να έχει κάποιος για να είναι ολοκληρωμένος κοινωνικά και συναισθηματικά, για να έχει μια ισορροπημένη παιδεία.

            Επειδή τα τελευταία χρόνια δώσαμε περισσότερο βάρος στα πτυχία και στην εκπαίδευση του «μυαλού», και ξεχάσαμε να καλλιεργήσουμε την «καρδιά».

Το Dalai Lama Center έβαλε τις όμορφες έννοιες που θέλει να επικοινωνήσει και οι Giant Ant δημιούργησαν την ιδιοφυή απεικόνισή τους με μορφή ρευστών εικόνων που γεννιούνται η μία μέσα από την άλλη.

doctv.gr

ΠΗΓΗ:

http://roadartist.blogspot.gr/2013/01/educate-heart.html

«50 μαθήματα ζωής που δεν διδάσκονται τα παιδιά στα σχολεία»

Ένα από τα βιβλία που μου είχε αρέσει ιδιαίτερα όταν το διάβασα είναι αυτό του Robert Fulghum με τίτλο “Όσα πραγματικά πρέπει να ξέρω, τα έμαθα στο νηπιαγωγείο”, που σε μετάφραση Μαρίας Καββαδία κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Λύχνος. Μάλιστα ένα μικρό απόσπασμα από το βιβλίο αυτό είχα παραθέσει σε μια ανάρτηση στο άλλο μου ιστολόγιο, το Seagull, εδώ: «Περί Παιδείας Γ’» (http://seagullstefanos.blogspot.com/2007/10/blog-post_8746.html).

Ένα συναφές, τρόπον τινά, βιβλίο, από τα πολλά της βιβλιοθήκης μου που περιμένουν να πάρουν σειρά για να διαβαστούν, είναι και αυτό του Charles J. Sykes, “50 μαθήματα ζωής που δεν διδάσκονται τα παιδιά στα σχολεία”, που σε μετάφραση Ουρανίας Τουτουντζή κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Διόπτρα. Από το βιβλίο αυτό αντιγράφω τους τίτλους των 50 αυτών μαθημάτων – κεφαλαίων του βιβλίου, με την υπόσχεση να εκθέσω την άποψή μου για το βιβλίο, όταν με το καλό το διαβάσω. Με έντονα γράμματα έχω επισημάνει τα μαθήματα που από τον τίτλο τους μου φάνηκαν ιδιαίτερα ενδιαφέροντα και σημαντικά…

1.- Η ζωή δεν είναι δίκαιη. Πάρτε το απόφαση.

2.- Ο αληθινός κόσμος δεν νοιάζεται τόσο πολύ όσο το σχολείο σας για την αυτοεκτίμησή σας. Περιμένει από εσάς να αποδείξετε την αξία σας πρώτα και μετά να νιώσετε καλά με τον εαυτό σας.

3.- Συγγνώμη αλλά δεν πρόκειται να κερδίσετε εξήντα χιλιάδες ευρώ το χρόνο αμέσως μόλις αποφοιτήσετε από το λύκειο. Και δεν σας περιμένει μία θέση αντιπροέδρου ή το αμάξι της εταιρείας. Μπορεί ακόμη και να χρειαστεί να φορέσετε μία στολή που δεν θα έχει καμία επώνυμη υπογραφή.

4.- “Δεν δικαιούστε εκ των προτέρων…”

5.- Άσχετα με το τι λέει ο μπαμπάς σας, δεν είστε πριγκίπισσα…

6.- Όχι, δεν μπορείτε να γίνετε όλα όσα ονειρεύεστε…

7.- Αν πιστεύετε ότι ο δάσκαλός σας είναι ζόρικος, περιμένετε μέχρι να αποκτήσετε έναν εργοδότη. Δεν θα διαθέτει μεγάλη υπομονή κι έτσι θα τείνει να είναι λίγο πιο ευέξαπτος. Όταν θα τα θαλασσώσετε, δεν πρόκειται να σας ρωτήσει πώς νιώθετε γι’ αυτό.

8.- Ο αφαλός σας δεν παρουσιάζει και τόσο μεγάλο ενδιαφέρον. Μην περνάτε ολόκληρη τη ζωή σας ομφαλοσκοπώντας.

9.- Το σχολείο σας μπορεί να έχει ξεμπερδέψει με νικητές και χαμένους. Η ζωή όμως όχι.

10.- Στην πραγματικότητα η ζωή μοιάζει με ένα παιχνίδι “μήλα” πολύ περισσότερο από όσο νομίζει ο δάσκαλος της γυμναστικής.

11.- Μετά από την αποφοίτησή σας, δεν θα έχετε να ανταγωνιστείτε με αντιπάλους που ανατράφηκαν σαν τα μαμμόθρεφτα της παιδικής χαράς.

12.- Η ταπείνωση είναι μέρος της ζωής. Πάρτε το απόφαση.

13.- Δεν πρόκειται να πάτε στο NBA, γι’ αυτό μη στήνεστε στο παράθυρο και μην παίρνετε πόζα.

14.- Το να κυκλοφορείτε ημίγυμνη δεν σας δίνει καμία δύναμη.

15.- Η εργασία σε φαστφουντάδικο, με χαμηλό μισθό, δεν είναι προσβλητική για την αξιοπρέπειά σας. Οι παππούδες σας είχαν μια διαφορετική λέξη για την εργασία αυτού του είδους. Την ονόμαζαν “ευκαιρία”.

16.- Οι γονείς σας και ο μικρός σας αδερφός δεν σας ρεζιλεύουν όσο νομίζετε. Αυτό που πραγματικά σας κάνει ρεζίλι είναι η αχαριστία, η αγένεια και η κατήφεια.

17.- Οι γονείς σας δεν ήταν και πριν γεννηθείτε τόσο βαρετοί όσο είναι τώρα. Έγιναν έτσι πασχίζοντας να πληρώσουν τους λογαριασμούς σας, να σας πηγαίνουν από το ένα μέρος στο άλλο, να αποταμιεύουν για τις σπουδές σας, να καθαρίζουν το δωμάτιό σας και να σας ακούν προσεκτικά όταν τους αναλύετε πόσο πολύ ιδεαλιστές είστε.

18.- Η αληθινή ζωή δεν χωρίζεται σε φοιτητικά εξάμηνα. Και δεν θα έχετε όλη την περίοδο των καλοκαιρινών διακοπών στη διάθεσή σας.

19.- Δεν φταίνε οι γονείς σας. Αν τα θαλασσώσατε, η ευθύνη είναι όλη δική σας.

20.- Το κάπνισμα δεν σας κάνει να δείχνετε άνετοι… Σας κάνει περισσότερο να μοιάζετε αποβλακωμένοι.

20.Β.- Ακόμη κι αν έχετε μια άνετη μάνα, έναν άτολμο διευθυντή στο σχολείο σας και ένα άβουλο συμβούλιο καθηγητών, ο κόσμος δεν γυρίζει γύρω από εσάς ούτε χρειάζεται να εξωτερικεύετε τα συναισθήματά σας φορώντας σκουλαρίκι στη μύτη.

21.- Σας πρόσβαλαν; Και λοιπόν; Όχι, αλήθεια, και λοιπόν;

22.- Δεν ανήκετε στα θύματα. Γι’ αυτό πάψτε να κλαψουρίζετε.

23.- Κάποια μέρα θα πρέπει να ωριμάσετε και τελικά να φύγετε από το σπίτι των γονιών σας.

24.- Η κοπέλα του Μπάτμαν έχει δίκιο: “Δεν έχει σημασία με τι ικανότητες είσαι προικισμένος, αν αυτές δεν βγουν ποτέ στην επιφάνεια”.

25.- Ο αριθμός π δεν ενδιαφέρεται για το τι πιστεύετε.

26.- Η πυξίδα της ηθικής δεν προσαρμόζεται στις επιθυμίες σας.

(Bonus).- Η φράση “μην τρώτε σκουπίδια” δεν αναφέρεται μόνο στο φαγητό αλλά και στην πνευματική τροφή, σε όσα παρακολουθείτε και ακούτε.

27.- Τα γεννητικά σας όργανα δεν φτιάχτηκαν για να αναλάβουν τη λειτουργία της σκέψης και της λήψης αποφάσεων στη θέση του μυαλού σας.

28.- Κάποιος μπορεί να παρακολουθεί…

29.- Μάθετε να τα βγάζετε πέρα με την υποκρισία.

30.- Μηδέν ανοχή = Μηδέν κοινή λογική.

31.- Οι γυμνοί άνθρωποι δείχνουν διαφορετικοί στην αληθινή ζωή.

32.- Η τηλεόραση δεν είναι η πραγματική ζωή.

33.- Να είστε ευγενικοί με τους σπασίκλες. Μπορεί να καταλήξετε να δουλεύετε γι’ αυτούς. Όλοι θα μπορούσαμε.

34.- Οι νικητές έχουν μια φιλοσοφία ζωής. Το ίδιο και οι χαμένοι.

35.- Αν η κοιλιά σας μοιάζει με φουσκωμένο μπαλόνι, δεν είναι επειδή ο McDonald σας ανάγκασε να φάτε όλα εκείνα τα χάμπουργκερ. Αν καπνίζετε, δεν φταίει ο Joe Camel.

36.- Δεν είστε αθάνατος.

37.- Το ότι είστε “συνδεδεμένοι” δεν σημαίνει και πως δεν έχετε άγνοια.

38.- Όταν έρχεστε σε επαφή με τους ανθρώπους, να τους κοιτάτε στα μάτια…

39.- Οι ήρωες των ασπρόμαυρων ταινιών δεν ήταν ασπρόμαυροι στην πραγματική ζωή. Και όχι, ο κόσμος δεν άρχισε όταν γεννηθήκατε.

40.- Αγνοήστε την πανάκριβη καμπάνια του συστήματος που στοχεύει στο να κάνει το μυαλό σας… πουρέ και μάθετε να σκέφτεστε καθαρά και λογικά.

41.- Δεν είστε ούτε ο πρώτος ούτε ο μόνος που περνά όλα αυτά που τώρα περνάτε.

42.- Αλλάξτε τα λάδια.

43.- Μην επιτρέπετε στον εαυτό σας να θλίβεται από την επιτυχία των άλλων.

44.- Οι συνάδερφοί σας δεν είναι απαραιτήτως και φίλοι σας, και οι φίλοι σας δεν είναι η οικογένειά σας.

45.- Οι μεγάλοι ξεχνούν πόσο τρομακτικό είναι να βρίσκεται κάποιος στην ηλικία σας. Θυμηθείτε απλώς: είναι κι αυτό κάτι που θα περάσει.

46.- Μην ξεχνάτε το ινδικό χοιρίδιο στο υπόγειο.

47.- Δεν είστε τέλειος κι ούτε έχετε την υποχρέωση να είστε.

48.- Αφηγηθείτε στον εαυτό σας την ιστορία της ζωής σας. Δώστε στη ζωή σας το νόημα που εσείς θέλετε.

49.- Μην ξεχνάτε να λέτε “ευχαριστώ”.

50.- Απολαύστε το όσο ακόμη μπορείτε.

Πλάτωνος “Πολιτεία” - Κεφάλαιο 7 : Ο μύθος της σπηλιάς και των σκιών

-Φαντάσου την ανθρώπινη φύση ως προς την παιδεία και την απαιδευσία, σαν μια εικόνα που παριστάνει μια τέτοια κατάσταση. Δες λοιπόν με τη φαντασία σου ανθρώπους που κατοικούν μέσα σε μια σπηλιά κάτω από τη γη, που να έχει την είσοδό της ψηλά στην οροφή, προς το φως, σε όλο το μήκος της σπηλιάς μέσα της να είναι άνθρωποι αλυσοδεμένοι από την παιδική ηλικία στα πόδια και στον αυχένα, έτσι ώστε να είναι καρφωμένοι στο ίδιο σημείο και να μπορούν να βλέπουν μόνο μπροστά τους και να μην είναι σε θέση, εξαιτίας των δεσμών, να στρέφουν τα κεφάλια τους ολόγυρα. Κι οι ανταύγειες της φωτιάς που καίει πίσω τους να είναι πάνω και μακριά από αυτούς. Και ανάμεσα στη φωτιά και στους δεσμώτες, προς τα πάνω, να υπάρχει ένας δρόμος που στο πλάι του να είναι χτισμένο ένα τοιχάκι, όπως τα παραπετάσματα που τοποθετούν οι θαυματοποιοί μπροστά από τους ανθρώπους, και πάνω απ' αυτά τους επιδεικνύουν τα ταχυδακτυλουργικά τους.

-Βλέπω, είπε.

-Φαντάσου λοιπόν κοντά σε τούτο το τοιχάκι, ανθρώπους να μεταφέρουν αντικείμενα κάθε είδους, που προεξέχουν από το τοιχάκι, καθώς και ανδριάντες και κάποια άλλα αγάλματα ζώων, πέτρινα και ξύλινα και κατασκευασμένα με κάθε είδους υλικό, και, όπως είναι φυσικό, από αυτούς που τα μεταφέρουν άλλοι μιλούν και άλλοι μένουν σιωπηλοί.

-Παράδοξη εικόνα περιγράφεις, και παράδοξους συνάμα δεσμώτες, είπε.

-Μα είναι όμοιοι με μας, είπα εγώ και πρώτα και κύρια, νομίζεις πως αυτοί έχουν δει κάτι άλλο από τους εαυτούς τους και τους υπόλοιπους που είναι μαζί, εκτός από τις σκιές που δημιουργεί η φωτιά, και που αντανακλούν ακριβώς απέναντί τους στον τοίχο της σπηλιάς;

-Μα πως είναι δυνατόν, είπε, αφού είναι αναγκασμένοι να κρατάνε ακίνητα τα κεφάλια τους εφ' όρου ζωής;

-Κι από αυτά που μεταφέρονται ; Δεν θα έχουν δει ακριβώς το ίδιο;

-Τι άλλο;

-Κι αν θα μπορούσαν να συνομιλούν μεταξύ τους, δεν νομίζεις πως σ' αυτά που βλέπουν θεωρούν πως αναφέρονται οι ονομασίες που δίνουν;

-Αναγκαστικά.

-Τι θα συνέβαινε, αν το δεσμωτήριο τους έστελνε αντίλαλο από τον απέναντι τοίχο, κάθε φορά που κάποιος από τους περαστικούς μιλούσε, νομίζεις πως θα θεωρούσαν πως αυτός που μιλάει είναι τίποτε άλλο από τη φευγαλέα σκιά;

-Μα το Δία, όχι βέβαια, είπε.

-Και σε κάθε περίπτωση, είπα εγώ, αυτοί δεν θα θεωρούν τίποτα άλλο σαν αληθινό, παρά τις σκιές των αντικειμένων.

-Απόλυτη ανάγκη, είπε.

-Σκέψου όμως, είπα εγώ, ποια θα μπορούσε να είναι η λύτρωσή τους και η θεραπεία τους και από τα δεσμά κι από την αφροσύνη, αν τους συνέβαιναν τα εξής: Αν κάθε φορά, δηλαδή, που θα λυνόταν κάποιος και θ' αναγκαζόταν ξαφνικά να σταθεί και να βαδίσει και να γυρίσει τον αυχένα του και να δει προς το φως, κι όλ' αυτά θα τα έκανε με μεγάλους πόνους και μέσα από τα λαμπυρίσματα δεν θα μπορούσε να διακρίνει εκείνα, που μέχρι τότε έβλεπε τις σκιές τους, τι νομίζεις πως θ' απαντούσε αυτός, αν κάποιος του έλεγε πως τότε έβλεπε φλυαρίες, ενώ τώρα είναι κάπως πιο κοντά στο ον και πως έχει στραφεί προς όντα που πραγματικά και βλέπει με σωστότερο τρόπο, και αν του έδειχνε το καθένα από αυτά που περνούσαν, ρωτώντας τον τι είναι και αναγκάζοντάς τον ν' αποκριθεί, δεν νομίζεις πως αυτός θ' απορούσε και θα νόμιζε πως αυτά που έβλεπε τότε ήταν πιο αληθινά από τα τωρινά που του δείχνουν;

-Και πολύ μάλιστα, είπε.

-Κι αν λοιπόν τον ανάγκαζε να βλέπει προς το ίδιο το φως, δεν θα πονούσαν τα μάτια του και δεν θα έφευγε για να ξαναγυρίσει σ' εκείνα που μπορεί να δει καλά, και δεν θα νόμιζε πως εκείνα στην πραγματικότητα είναι πιο ευκρινή από αυτά που του δείχνουν;

-Έτσι, είπε.

-Και αν, είπα εγώ, τον τραβούσε κανείς με τη βία από εκεί, μέσα από ένα δρόμο κακοτράχαλο κι ανηφορικό, και δεν τον άφηνε, πριν τον τραβήξει έξω στο φως του ήλιου, δεν θα υπέφερε τάχα και δεν θα αγανακτούσε όταν τον έπαιρναν, κι αφού θα έφτανε στο φως, δεν θα πλημμύριζαν τα μάτια του από τη λάμψη και δεν θα του ήταν αδύνατο να δει ακόμα κι ένα απ' αυτά που τώρα ονομάζονται αληθινά;

-Όχι βέβαια, δεν θα μπορούσε έτσι ξαφνικά, είπε.

-Έχω την εντύπωση πως θα χρειαζόταν να συνηθίσει, αν σκοπεύει να δει τα πράγματα που είναι πάνω. Και στην αρχή θα μπορούσε πολύ εύκολα να διακρίνει καλά τις σκιές, και μετά απ' αυτό, πάνω στην επιφάνεια του νερού τα είδωλα των ανθρώπων και των άλλων πραγμάτων, και κατόπιν αυτά τα ίδια. Και μετά από αυτά, τ' αντικείμενα που είναι στον ουρανό και τον ίδιο τον ουρανό θα μπορούσε να δει ευκολότερα τη νύχτα, βλέποντας το φως των άστρων και της σελήνης, παρά στη διάρκεια της μέρας, τον ήλιο και το ηλιόφως.

-Πως όχι;

-Τελευταίο θα μπορούσε νομίζω να δει τον ήλιο, όχι στην επιφάνεια του νερού ούτε σε κάποια διαφορετική θέση τα είδωλά του, αλλά θα μπορούσε να δει καλά τον ήλιο καθαυτό στο δικό του τόπο και να παρατηρήσει προσεκτικά τι είδους είναι.

-Κατ' ανάγκη, είπε.

-Και μετά θα συλλογιζόταν τότε για κείνον, πως αυτός είναι που ρυθμίζει τις εποχές και τους χρόνους και που κανονίζει τα πάντα στον ορατό κόσμο, καθώς και ο αίτιος, κατά κάποιο τρόπο, όλων εκείνων που έβλεπαν αυτοί.

-Είναι φανερό, είπε, πως αυτά θα συμπεράνει ύστερα από τα προηγούμενα.

-Τι λες λοιπόν; Όταν αναλογίζεται την πρώτη του κατοικία και την εκεί σοφία που είχε αυτός και οι τότε συνδεσμώτες του, δεν νομίζεις πως θα καλοτυχίζει τον εαυτό του για τούτη την αλλαγή και θα οικτίρει τους άλλους;

-Και πολύ μάλιστα.

-Κι αν υπήρχαν μεταξύ τους τότε κάποιες τιμές και έπαινοι και βραβεία γι' αυτόν που θα μπορούσε να διακρίνει πιο καθαρά αυτά που περνούσαν μπροστά από τα μάτια του και γι' αυτόν που θα μπορούσε να θυμηθεί περισσότερο ποια συνήθως περνούσαν πρώτα, ποια μετά και ποια ταυτόχρονα, και έτσι θα μπορεί να προβλέπει τι θα έρθει στο μέλλον, νομίζεις πως αυτός θα κατεχόταν από σφοδρή επιθυμία και θα ζήλευε τους τιμημένους από κείνους και τους μεταξύ εκείνων κυρίαρχους ή θα είχε πάθει αυτό που λέει ο Όμηρος, και πολύ θα επιθυμούσε "να ήταν ζωντανός στη γη κι ας δούλευε για άλλον, που είναι ο φτωχότερος" και θα προτιμούσε να έχει πάθει τα πάντα, παρά να νομίζει εκείνα που νόμιζε και να ζει έτσι εκεί;

-Έτσι νομίζω τουλάχιστον, είπε, πως θα προτιμούσε να πάθει οτιδήποτε παρά να ζει έτσι.

-Και τώρα βάλε στο μυαλό σου το εξής, είπα εγώ. Αν κατέβει αυτός πάλι και καθίσει στον ίδιο θρόνο, δεν θα ξαναγεμίσουν τάχα τα μάτια του σκοτάδι, αφού ήρθε ξαφνικά από τον ήλιο;

-Και πολύ μάλιστα, είπε.

-Αν χρειαζόταν ν' ανταγωνιστεί αυτός με κείνους τους παντοτινούς δεσμώτες, λέγοντας την άποψή του σχετικά με τις σκιές, καθόσον χρόνο η όρασή του είναι αμβλεία, πριν προσαρμοστούν τα μάτια του, και για να συνηθίσουν δεν θα χρειαζόταν και τόσο μικρός χρόνος, άραγε δεν θα προκαλούσε περιπαιχτικά γέλια και δεν θα έλεγαν γι' αυτόν πως με το ν' ανεβεί επάνω, γύρισε με καταστραμμένα τα μάτια του και πως δεν αξίζει ούτε να προσπαθήσουν καν να πάνε επάνω; Και αυτόν που θα επιχειρήσει να τους λύσει και να τους ανεβάσει, αν τους δινόταν κάπως η ευκαιρία να τον πιάσουν και να τον σκοτώσουν, δεν θα τον σκότωναν;

-Αναμφίβολα, είπε.

-Αυτή την εικόνα λοιπόν, φίλε μου Γλαύκωνα, είπα εγώ, πρέπει να την προσαρμόσεις σε όλα όσα είπαμε πρωτύτερα και να παρομοιάσεις τον ορατό κόσμο με την κατοικία του δεσμωτηρίου, και τη φωτιά που αντιφέγγιζε μέσα σ' αυτή με τη δύναμη του ηλιακού φωτός. Αν όμως παρομοιάσεις την ανάβαση και τη θέα των αντικειμένων, που βρίσκονται στον επάνω κόσμο, με την άνοδο της ψυχής στον νοητό κόσμο, δεν θα σφάλεις ως προς τη δική μου άποψη, αφού επιθυμείς να την ακούσεις. Κι ο θεός τουλάχιστον ξέρει αν τυχαίνει να είναι αληθινή. Εμένα λοιπόν έτσι μου φαίνεται. Πως στην περιοχή του γνωστού η ιδέα του αγαθού είναι τελευταία και μετά βίας διακρίνεται, όταν όμως τη διακρίνει κανείς δεν μπορεί να μην συλλογιστεί πως αυτή είναι η αιτία για όλα γενικά τα σωστά και καλά πράγματα, γεννώντας μέσα στον ορατό κόσμο το φως και τον κύριο του φωτός, και γιατί μέσα στον νοητό κόσμο αυτή είναι που διευθύνει και παρέχει την αλήθεια και τον νου και πως πρέπει να την ατενίσει οπωσδήποτε αυτός που εννοεί να ενεργήσει φρόνιμα και στην ιδιωτική και στη δημόσια ζωή.

-Συμφωνώ κι εγώ, είπε, με όποιον τρόπο βέβαια μπορώ.

-Εμπρός λοιπόν, είπα εγώ, συμφώνησε και με αυτό εδώ και μην απορήσεις που όσοι ήρθαν εδώ δεν θέλουν ν' ασχολούνται με τις ανθρώπινες ασχολίες, αλλά οι ψυχές τους επιθυμούν σφοδρά να διαμένουν πάντα στον επάνω κόσμο. Γιατί είναι φυσικό βέβαια να γίνεται έτσι, αφού κι αυτό επίσης να είναι σύμφωνο με την εικόνα που περιγράψαμε πριν.

-Είναι φυσικό βέβαια, είπε.

-Τι λες; Θεωρείς παράξενο κάτι σαν αυτό εδώ, είπα εγώ, αν κάποιος που από τα θεϊκά θεάματα πέφτει στα ανθρώπινα κακά και κάνει απρέπειες και φαίνεται υπερβολικά γελοίος, καθώς ακόμα δεν καλοβλέπει, πριν συνηθίσει στο σκοτάδι του παρόντος, αναγκάζεται ν' αγωνίζεται στα δικαστήρια ή κάπου αλλού σχετικά με τις σκιές του δικαίου ή με τα είδωλα από τα οποία προέρχονται οι σκιές, και να διαγωνίζεται για τις ιδέες που έχουν για τη δικαιοσύνη αυτοί που ουδέποτε την είδαν;

-Δεν είναι καθόλου παράξενο, είπε.

-Αλλά, αν έχει κανείς μυαλό, είπα εγώ, θα μπορούσε να θυμηθεί πως στα μάτια συμβαίνουν δυο ειδών ανωμαλίες και από δύο αφορμές, όταν πηγαίνει κανείς από το φως στο σκοτάδι και όταν πηγαίνει από το σκοτάδι στο φως. Αφού θεωρήσει πως τα ίδια ακριβώς γίνονται και στην ψυχή, όταν δει κάποια ν' ανησυχεί και να μην μπορεί να διακρίνει κάτι καθαρά, δεν θα πρέπει να γελάει αλόγιστα, αλλά να εξετάζει καλά τι από τα δύο συμβαίνει, δεν βλέπει καλά στο σκοτάδι από τη συνήθεια, επειδή έχει έρθει από φωτεινότερη ζωή, ή από την περισσότερη αμάθεια ήρθε στο φωτεινότερο και έχει πλημμυρίσει από το φωτεινό λαμπύρισμα, και έτσι τη μια θα τη μακαρίσει για το βίωμά της και για τη ζωή της, ενώ την άλλη θα την οικτίρει. Κι αν θέλει να γελάει μαζί της, το γέλιο του θα ήταν λιγότερο καταγέλαστο απ' ό,τι το γέλιο εις βάρος της ψυχής που έφτασε από πάνω, από το φως.

-Και μάλιστα τα λες πολύ σωστά, είπε.

-Πρέπει λοιπόν εμείς, είπα, αν αυτά είναι αληθινά, να πιστέψουμε το εξής: Ότι η παιδεία δεν είναι τέτοια που ισχυρίζονται μερικοί που την έχουν για επάγγελμα. Ισχυρίζονται γενικά πως δεν υπάρχει επιστήμη μέσα στην ψυχή, αλλά την βάζουν αυτοί, σαν να βάζουν όραση στα μάτια των τυφλών.

-Πραγματικά το ισχυρίζονται, είπε.

-Ο δικός μας λόγος τώρα, είπα, εννοεί πως αυτή τη δύναμη που υπάρχει μέσα στην ψυχή του καθενός και το όργανο με το οποίο μαθαίνει ο καθένας, σαν ένα μάτι που δεν μπορεί με άλλο τρόπο, παρά μαζί με ολόκληρο το σώμα, να στραφεί από το σκοτεινό στο φωτεινό, έτσι πρέπει να την στρέφει μαζί με όλη την ψυχή από το γιγνόμενο, ώσπου να μπορεί να υπομένει τη θέαση προς το ον και προς το φωτεινότατο μέρος του όντος. Αυτό το μέρος ισχυριστήκαμε πως είναι το αγαθό, έτσι δεν είναι;

-Ναι.

-Επομένως η παιδεία, είπα εγώ, θα είναι η τέχνη της περιστροφής αυτού του οργάνου, για να επινοήσει με ποιο τρόπο θα στραφεί ευκολότατα και ωφελιμότατα, όχι για να δημιουργήσει σ' αυτό το όργανο την όραση, αφού την κατέχει, αλλά για να επινοήσει το πώς θα στραφεί, επειδή δεν έχει τη σωστή κατεύθυνση και δεν βλέπει όπου πρέπει.

κ.λπ.

Πηγή της συγκεκριμένης μετάφρασης:

http://www.geocities.com/athens_5th_century/POLITEIA7.htm