Ήταν Άνθρωπος!

Με την πρώτη ματιά έβλεπε κανείς απλώς μια γριούλα. Έσερνε τα βήματά της στο χιόνι, μόνη, παρατημένη, με σκυμμένο κεφάλι. Όσοι περνούσαν από το πεζοδρόμιο της πόλης αποτραβούσαν το βλέμμα τους, για να μη θυμηθούν ότι τα βάσανα και οι πόνοι δεν σταματούν όταν γιορτάζουμε Χριστούγεννα.

Ένα νέο ζευγάρι μιλούσε και γελούσε με τα χέρια γεμάτα από ψώνια και δώρα και δεν πρόσεξαν τη γριούλα. Μια μητέρα με δυο παιδιά βιάζονταν να πάνε στο σπίτι της γιαγιάς. Δεν έδωσαν προσοχή. Ένας παπάς είχε το νου του σε ουράνια θέματα και δεν την πρόσεξε.

Αν πρόσεχαν όλοι αυτοί, θα έβλεπαν ότι η γριά δεν φορούσε παπούτσια. Περπατούσε ξυπόλητη στον πάγο και το χιόνι. Με τα δυο της χέρια η γριούλα μάζεψε το χωρίς κουμπιά παλτό της στο λαιμό. Φορούσε ένα χρωματιστό φουλάρι στο κεφάλι· σταμάτησε στη στάση σκυφτή και περίμενε το λεωφορείο. Ένας κύριος που κρατούσε μια σοβαρή τσάντα περίμενε κι αυτός στη στάση, αλλά κρατούσε μια απόσταση. Μια κοπέλα περίμενε κι αυτή, κοίταξε πολλές φορές τα πόδια τής γριούλας, δεν μίλησε.

Ήρθε το λεωφορείο και η γριούλα ανέβηκε αργά και με δυσκολία. Κάθησε στο πλαϊνό κάθισμα, αμέσως πίσω από τον οδηγό. Ο κύριος και η κοπέλα πήγαν βιαστικά προς τα πίσω καθίσματα. Ο άντρας που καθόταν δίπλα στη γριούλα στριφογύριζε στο κάθισμα κι έπαιζε με τα δάχτυλά του. «Γεροντική άνοια», σκέφτηκε. Ο οδηγός είδε τα γυμνά πόδια και σκέφτηκε: «Αυτή η γειτονιά βυθίζεται όλο και πιο πολύ στη φτώχεια. Καλύτερα να με βάλουν στην άλλη γραμμή, της λεωφόρου». Ένα αγοράκι έδειξε τη γριά. «Κοίταξε, μαμά, αυτή η γριούλα είναι ξυπόλυτη». Η μαμά ταράχτηκε και του χτύπησε το χέρι. «Μη δείχνεις τους ανθρώπους, Αντρέα! Δεν είναι ευγενικό να δείχνεις». «Αυτή θα έχει μεγάλα παιδιά», είπε μια κυρία που φορούσε γούνα. «Τα παιδιά της πρέπει να ντρέπονται». Αισθάνθηκε ανώτερη, αφού αυτή φρόντισε τη μητέρα της.

Μια δασκάλα στη μέση του λεωφορείου στερέωσε τα δώρα που είχε στα πόδια της. «Δεν πληρώνουμε αρκετούς φόρους, για να αντιμετωπίζονται καταστάσεις σαν αυτές;» είπε σε μια φίλη της που ήταν δίπλα της. «Φταίνε οι δεξιοί», απάντησε η φίλη της. «Παίρνουν από τους φτωχούς και δίνουν στους πλούσιους». «Όχι, φταίνε οι άλλοι», μπήκε στη συζήτηση ένας ασπρομάλλης. Με τα προγράμματα πρόνοιας κάνουν τους πολίτες τεμπέληδες και φτωχούς». «Οι άνθρωποι πρέπει να μάθουν να αποταμιεύουν», είπε ένας άλλος που έμοιαζε μορφωμένος. «Αν αυτή η γριά αποταμίευε όταν ήταν νέα, δεν θα υπέφερε σήμερα». Και όλοι αυτοί ήταν ικανοποιημένοι για την οξύνοιά τους που έβγαλε τέτοια βαθιά ανάλυση.

Αλλος ένας έμπορος αισθάνθηκε προσβολή από τις εξ αποστάσεως μουρμούρες των συμπολιτών του. Έβγαλε το πορτοφόλι του και τράβηξε ένα εικοσάρι. Περπάτησε στο διάδρομο και το έβαλε στο τρεμάμενο χέρι της γριούλας. «Πάρε, κυρία, να αγοράσεις παπούτσια». Η γριούλα τον ευχαρίστησε κι εκείνος γύρισε στη θέση του ευχαριστημένος, που ήταν άνθρωπος της δράσης.

Μια καλοντυμένη κυρία τα πρόσεξε όλα αυτά και άρχισε να προσεύχεται από μέσα της. «Κύριε, δεν έχω χρήματα. Αλλά μπορώ νΌ απευθυνθώ σε σένα. Εσύ έχεις μια λύση για όλα. Όπως κάποτε έριξες το μάννα εξ ουρανού, και τώρα μπορείς να δώσεις ό,τι χρειάζεται η κυρούλα αυτή για τα Χριστούγεννα».

Στην επόμενη στάση ένα παληκάρι μπήκε στο λεωφορείο. Φορούσε ένα χοντρό μπουφάν, είχε ένα καφέ φουλάρι και ένα μάλλινο καπέλο που κάλυπτε και τα αυτιά του. Ένα καλώδιο συνέδεε το αυτί του με μια συσκευή μουσική. Ο νέος κουνούσε το σώμα του με τη μουσική που άκουε. Πήγε και κάθισε απέναντι στη γριούλα. Όταν είδε τα ξυπόλυτα πόδια της, το κούνημα σταμάτησε. Πάγωσε. Τα μάτια του πήγαν από τα πόδια της γιαγιάς στα δικά του. Φορούσε ακριβά ολοκαίνουργια παπούτσια. Μάζευε λεφτά αρκετό καιρό για να τα αγοράσει και να κάνει εντύπωση στην παρέα. Το παληκάρι έσκυψε και άρχισε να λύνει τα παπούτσια του. Έβγαλε τα εντυπωσιακά παπούτσια και τις κάλτσες. Γονάτισε μπροστά στη γριούλα. «Γιαγιά, είπε, βλέπω ότι δεν έχεις παπούτσια. Εγώ έχω κι άλλα». Προσεκτικά κι απαλά σήκωσε τα παγωμένα πόδια και της φόρεσε πρώτα τις κάλτσες κι ύστερα τα παπούτσια του. Η γριούλα τον ευχαρίστησε συγκινημένη.

Τότε το λεωφορείο έκανε πάλι στάση. Ο νέος κατέβηκε και προχώρησε ξυπόλυτος στο χιόνι. Οι επιβάτες μαζεύτηκαν στα παράθυρα και τον έβλεπαν καθώς βάδιζε προς το σπίτι του. «Ποιος είναι;», ρώτησε ένας. «Πρέπει να είναι άγιος», είπε κάποιος. «Πρέπει να είναι άγγελος», είπε ένας άλλος. «Κοίτα! Έχει φωτοστέφανο στο κεφάλι!» φώναξε κάποιος. «Είναι ο Χριστός!» είπε η ευσεβής κυρία. Αλλά το αγοράκι, που είχε δείξει με το δάχτυλο τη γιαγιά, είπε: Όχι, μαμά τον είδα πολύ καλά. Ήταν ΑΝΘΡΩΠΟΣ».

(Από την Ξένια Σώντερς)

ΠΗΓΗ:

http://www.antikleidi.com/2011/12/27/was-a-man/

Μη-Aγανακτισμένοι πολίτες “Αγανακτήστε!”

Αποσπάσματα από το (επίκαιρο!) βιβλίο του Stephane Hessel “Αγανακτήστε!”

«Τολμούν να μας λένε ότι το κράτος δεν μπορεί να πληρώσει το κόστος αυτών των κοινωνικών μέτρων. Αλλά πώς συμβαίνει να του λείπουν σήμερα τα χρήματα για να διατηρήσει και να προεκτείνει τις κοινωνικές κατακτήσεις, εφόσον η παραγωγή πλούτου έχει αυξηθεί σημαντικά από την εποχή της Απελευθέρωσης; Όταν θεσπίστηκαν τα κοινωνικά μέτρα, η Ευρώπη ήταν κατεστραμμένη από τον πόλεμο…. Το κράτος δεν πληρώνει διότι η εξουσία του χρήματος, την οποία πολέμησε η Αντίσταση, δεν ήταν ποτέ τόσο μεγάλη, αυθάδης, εγωιστική όσο σήμερα. Η εξουσία του χρήματος έχει υπηρέτες σε όλες τις βαθμίδες και τις σφαίρες του κράτους. Οι τράπεζες, που στο μεταξύ ιδιωτικοποιήθηκαν, ανησυχούν για τα μερίσματά τους και για τους μισθούς των υψηλόβαθμων στελεχών τους, αλλά δεν ενδιαφέρονται για το γενικό συμφέρον. Το χάσμα μεταξύ των πολύ πλουσίων και των πολύ φτωχών δεν ήταν ποτέ μεγαλύτερο. Και η κούρσα του χρήματος και του ανταγωνισμού δεν ενθαρρυνόταν ποτέ με τέτοια ένταση» [σελ. 16 όλη - 17 παρ.1]

«Είναι αλήθεια ότι οι αιτίες της αγανάκτησης εμφανίζονται σήμερα λιγότερο σαφείς. Ο κόσμος είναι πιο περίπλοκος. Ποιος διοικεί, ποιος αποφασίζει; Δεν είναι πάντα εύκολο να διακρίνει κανείς ανάμεσα σε τόσα ρεύματα που μας κυβερνούν. Δεν έχουμε να κάνουμε με μια ελίτ, τις ενέργειες της οποίας γνωρίζουμε και κατανοούμε. Είναι ένας μεγάλος κόσμος με πολλές αλληλεξαρτήσεις και αλληλεπιδράσεις. Ζούμε μέσα σε αλλεπάλληλες διασυνδέσεις: κάτι πρωτοφανές στην ιστορία» [σελ. 24 α’ μισό]

«Η βία είναι το λυπηρό αποτέλεσμα της απελπισίας και της αγανάκτησης για απαράδεκτες καταστάσεις. Μπορούμε να πούμε ότι η τρομοκρατία είναι εκδήλωση οργής και απόγνωσης. Η απόγνωση είναι αρνητικός όρος. Μας χρειάζεται γνώση, όχι απόγνωση, ελπίδα όχι απελπισία» [σελ. 33-34]

«“Ανέκαθεν η ελπίδα ήταν κυρίαρχη δύναμη των επαναστάσεων και των εξεγέρσεων… Νιώθω πως η αντίληψή μου για το μέλλον είναι ακόμη η ελπίδα” [Σαρτρ]. Πρέπει να καταλάβουμε ότι η βία γυρίζει την πλάτη στην ελπίδα. Πρέπει λοιπόν να προτιμήσουμε την ελπίδα, την προσδοκία και την απαίτηση της μη βίας. Είναι ο δρόμος που πρέπει να μάθουμε να επιλέγουμε. Τόσο από την πλευρά των καταπιεστών όσο και των καταπιεσμένων, πρέπει να φτάσουμε σε μια διαπραγμάτευση ώστε να εξαλειφθεί η καταπίεση. Η εξάλειψη της καταπίεσης θα οδηγήσει στην εξάλειψη της τρομοκρατίας. Γι’ αυτό δεν πρέπει να αφήσουμε να συσσωρευτεί το μίσος. Το μήνυμα του Νέλσον Μαντέλα και του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ είναι πάντα επίκαιρο σε έναν κόσμο που ξεπέρασε τη σύγκρουση των ιδεολογιών και τον κατακτητικό ολοκληρωτισμό» [σελ. 37 όλη]

«Δημιουργία σημαίνει αντίσταση. Αντίσταση σημαίνει δημιουργία» [σελ. 43 τέλος]

Ποιος θα κάνει τη σπουδαία δουλειά;

Αυτή είναι μια ιστορία τεσσάρων ανθρώπων που ονομάζονταν:
Ο Καθένας,
Ο Κάποιος,
Ο Τυχαίος και
Ο Κανένας
Σε κάποια φάση θα μπορούσαμε να είμαστε εμείς στη θέση τους...
Ήταν, λοιπόν, να γίνει μια σπουδαία δουλειά και...
Ο Καθένας ήταν βέβαιος ότι ο Κάποιος θα την κάνει.
Ο Τυχαίος θα μπορούσε να την κάνει αλλά ο Κανένας την έκανε.
Ο Κάποιος θύμωσε γι' αυτό, γιατί ήταν δουλειά του Καθένα.
Ο Καθένας σκέφθηκε ότι ο Τυχαίος θα μπορούσε να την κάνει.
Αλλά ο Κανένας διαπίστωσε ότι ο Καθένας μπορούσε να την κάνει.
Τελικά ο Καθένας κατηγόρησε τον Κάποιο
όταν ο Κανένας έκανε ότι ο Τυχαίος μπορούσε να κάνει.



Σκέψεις και σχόλια για την παραπάνω ιστορία μπορείτε να βρείτε εδώ (http://truthseeker-vasiliki.blogspot.com/2010/09/blog-post_10.html), από όπου και την αλίευσα…

Στην αρχή ήρθαν / First they came

Ήρθαν, στην αρχή, για τους κομμουνιστές

και δεν αντέδρασα, γιατί δεν ήμουν κομμουνιστής.

Μετά ήρθαν για τους Εβραίους

και δεν αντέδρασα, γιατί δεν ήμουν Εβραίος.

Μετά ήρθαν για τους συνδικαλιστές
και δεν αντέδρασα, γιατί δεν ήμουν συνδικαλιστής.

Μετά ήρθαν για εμένα

αλλά τότε δεν είχε απομείνει κανείς για να αντιδράσει.

* * *

"THEY CAME FIRST for the Communists,
and I didn't speak up because I wasn't a Communist.

THEN THEY CAME for the Jews,
and I didn't speak up because I wasn't a Jew.

THEN THEY CAME for the trade unionists,
and I didn't speak up because I wasn't a trade unionist.

THEN THEY CAME for me
and by that time no one was left to speak up"

[First they came, Friedrich Niemöller, 1955]

ΠΗΓΗ:

http://en.wikipedia.org/wiki/First_they_came...

«Αρνιέμαι [του Ιάκωβου Καμπανέλλη]»

Αρνιέμαι αρνιέμαι αρνιέμαι

οι άλλοι να βαστάνε τα σκοινιά

αρνιέμαι να με κάνουν ό,τι θένε

αρνιέμαι να πνιγώ στην καταχνιά.

Αρνιέμαι αρνιέμαι αρνιέμαι

να είσαι συ και να μην είμαι εγώ

που τη δική μου μοίρα διαφεντεύεις

με τη δική μου γη και το νερό.

Αρνιέμαι αρνιέμαι αρνιέμαι

να βλέπω πια το δρόμο μου κλειστό

αρνιέμαι να 'χω σκέψη που σωπαίνει

να περιμένει μάταια τον καιρό.

Στίχοι: Ιάκωβος Καμπανέλλης

Σε μουσική Μίκη Θεοδωράκη

τραγουδήθηκε από τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου

Ο σπορέας των άστρων…

[Μου ήρθε με e-mail μόλις σήμερα το πρωί]:

Ο σπορέας των άστρων…

Ο "Σπορέας Αστρων" είναι ένα άγαλμα που βρίσκεται στο Kaunas, Lituania.

Την ημέρα περνάει απαρατήρητο. "Άλλο ένα μπρούτζινο άγαλμα, σοβιετική κληρονομιά" σκέφτεσαι την ημέρα

Όμως, όταν φτάνει η νύχτα, το άγαλμα ανταποκρίνεται στ' όνομα του

Μην σταματάς να σπέρνεις αστέρια ακόμα κι' όταν δεν φαίνονται με γυμνό μάτι.

Πνευματικό Εμβατήριο / Ομπρός [ποίημα Άγγελου Σικελιανού]

[………………………………………………………………..]
Ομπρός, βοηθάτε να σηκώσουμε τον ήλιο πάνω απ΄ την Ελλάδα!
Ομπρός, βοηθάτε να σηκώσουμε τον ήλιο πάνω απ' τον κόσμο!
Τι, ιδέτε, εκόλλησεν η ρόδα του βαθιά στη λάσπη,
κι α, ιδέτε, χώθηκε τ' αξόνι του βαθιά μες στο αίμα!
Ομπρός, παιδιά, και δε βολεί μοναχός του ν' ανέβει ο ήλιος
σπρώχτε με γόνα και με στήθος να τον βγάλουμε απ' τη λάσπη,
σπρώχτε με στήθος και με γόνα, να τον βγάλουμε απ' το γαίμα.
Δέστε, ακουμπάμε απάνω του ομοαίματοι αδερφοί του!
Ομπρός, αδέρφια, και μας έζωσε με τη φωτιά του,
ομπρός, ομπρός, κ' η φλόγα του μας τύλιξε, αδερφοί μου!
Ομπρός, οι δημιουργοί!...
Την αχθοφόρα ορμή Σας στυλώστε με κεφάλια και με πόδια,
μη βουλιάξει ο ήλιος!
[………………………………………………………………..]