Για την Ελλάδα (“…ρε γαμώτο”!...): O “Δωδεκάλογος του Γύφτου” (του Κωστή Παλαμά)

Μες τις παινεμένες χώρες, Χώρα

παινεμένη, θα 'ρθει κι η ώρα,

και θα πέσεις, κι από σέν' απάνου η Φήμη

το στερνό το σάλπισμά της θα σαλπίσει

σε βοριά κι ανατολή, νοτιά και δύση.

Πάει το ψήλος σου, το χτίσμα σου συντρίμι.

Θα 'ρθει κι η ώρα· εσένα ήταν ο δρόμος

σε βοριά κι ανατολή, νοτιά και δύση,

σαν το δρόμο του ήλιου· γέρνεις· όμως

το πρωί για σε δε θα γυρίσει.

Και θα σβήσεις καθώς σβήνουνε λιβάδια

από μάισσες φυτρωμένα με γητειές·

πιο αλαφρά του περασμού σου τα σημάδια

κι από τις δροσοσταλαματιές·

θα σε κλαιν' τα κλαψοπούλια στ' αχνά βράδια

και στα μνήματα οι κλωνόγυρτες ιτιές.

...................................................

Και θα φύγεις κι απ' το σάπιο το κορμί,

ω Ψυχή παραδαρμένη από το κρίμα,

και δε θά' βρει το κορμί μια σπιθαμή

μες στη γη για να την κάμει μνήμα,

κι άθαφτο θα μείνει το ψοφίμι,

να το φάνε τα σκυλιά και τα ερπετά,

κι ο Καιρός μέσα στους γύρους του τη μνήμη

κάποιου σκέλεθρου πανάθλιου θα βαστά.

Όσο να σε λυπηθεί

της αγάπης ο Θεός,

και να ξημερώσει μιαν αυγή,

και να σε καλέσει ο λυτρωμός,

ω Ψυχή παραδαρμένη από το κρίμα!

Και θ' ακούσεις τη φωνή του λυτρωτή,

θα γθυθείς της αμαρτίας το ντύμα,

και ξανά κυβερνημένη κι αλαφρή,

θα σαλέψεις σαν τη χλόη, σαν το πουλί,

σαν το κόρφο το γυναικείο, σαν το κύμα,

και μην έχοντας πιο κάτου άλλο σκαλί

να κατρακυλήσεις πιο βαθιά

στου Κακού τη σκάλα,

για τ' ανέβασμα ξανά που σε καλεί

θα αιστανθείς να σου φυτρώσουν, ω χαρά!

Τα φτερά,

τα φτερά τα πρωτινά σου τα μεγάλα!

[Κωστής Παλαμάς, Ο Δωδεκάλογος του Γύφτου / Προφητικός]

Υ.Γ.: Συναφές, κατά τη γνώμη μου, και το “Ομπρός” από το “Πνευματικό Εμβατήριο” του Άγγελου Σικελιανού, εδώ: http://eaglestefanos.blogspot.com/2008/06/blog-post_30.html

Απόσπασμα από τον “Δωδεκάλογο του γύφτου” [Κωστής Παλαμάς]

Ημέρα της Ποίησης σήμερα!...

Απόσπασμα από τον “Δωδεκάλογο του γύφτου” [Κωστής Παλαμάς]

[…………………………………]

και μην έχοντας πιο κάτου άλλο σκαλί

να κατρακυλήσης πιο βαθιά

στου Κακού τη σκάλα

για τ’ ανέβασμα ξανά που σε καλεί

θα αιστανθής να σου φυτρώνουν, ω χαρά!

τα φτερά,

τα φτερά τα πρωτινά σου τα μεγάλα!

Στον Κωστή Παλαμά [Ποίημα του Σωτήρη Σκίπη]

Μέσ’ από τα κάγκελα τ’ αόρατα
της απέραντής μας φυλακής
μέσα στο κελί το σκοτεινό μας
δεν εβάσταξες στον πόνο της Φυλής
κι έπεσες σα δρυς από τα χτυπήματα
κάποιων μαύρων ξυλοκόπων
στο σκοτάδι της νυχτιάς της τραγικής,
δίχως να προσμείνεις την αχτίδα
της καινούργιας Χαραυγής.

Κι έπεσες καθώς από σεισμό
πέφτει μια μαρμάρινη κολόνα
κάποιου πανάρχαιου ναού.
Σα ναός, οπού χτυπιέται
απ’ τα βόλια των βαρβάρων.
Σαν τον Παρθενώνα,
ήρωα, ποιητή του αιώνα.

Μάτια στερεμένα από τις τόσες συμφορές,
δάκρυα δε θα χύσουνε για Σένα.

Θα σε κλάψουνε μια μέρα
οι ίδιοι αυτοί που μας σκοτώνουν έναν – ένα,
σαν ξυπνήσουν απ’ τη μέθη τους
κι αντικρύσουν τι ερημιές
εσκορπίσανε στο διάβα τους
σ’ αναρίθμητες καρδιές.

Φεύγεις, πας για το ταξίδι σου
το Αχερούσιο, το σερνό,
ώ πρωτότοκε αδερφέ μας,
όμως κοίτα πώς ξοπίσω σου
οι Έλληνες σε χαιρετάνε.
Ο καθένας ένα στίχο σου
ψέλνοντας μελωδικό,
σε ξεπροβοδάνε
με τα μύρια σου τραγούδια,
που βουίζουν σα μελίσσια
πάνω απ’ Απριλιού λουλούδια,
σα να προμηνάνε την Ανάσταση,
ώ μεγάλε ραψωδέ μας.

[Το παραπάνω ποίημα το έγραψε ο Σωτήρης Σκίπης, μόλις πληροφορήθηκε τον θάνατο του Κωστή Παλαμά και το απήγγειλε στην κηδεία του, μια ιδιαίτερη εκδήλωση αντίστασης του ελληνικού λαού κατά την γερμανική κατοχή. Το θυμήθηκα (διότι κάτι έχει να μας πει…), γράφοντας ένα κείμενο περί ελευθερίας, που αναρτήθηκε στο άλλο ιστολόγιό μου: http://seagullstefanos.blogspot.com/2007/11/blog-post_26.html]