«…να πετάω!»

«…εγώ

κληρονόμος πουλιών

πρέπει

έστω και με σπασμένα φτερά

να πετάω»

[Μίλτου Σαχτούρη, Ο ελεγκτής]

Η ιστορία του αετού

[200ή ανάρτηση, σήμερα, του “Eagle” και γι’ αυτό η σημερινή αναφέρεται στο ίδιο το πουλί Αετό, στο οποίο, άλλωστε, είναι αφιερωμένο το παρόν ιστολόγιο…]

Η ιστορία του αετού

Ο Αετός είναι ο μακροβιότερος από τα αρπακτικά πτηνά. Μπορεί να ζήσει μέχρι 70 χρόνια! Αλλά για να φθάσει σε αυτή την ηλικία πρέπει να πάρει μια σκληρή απόφαση. Στα 40 του. Τα μακριά & ευέλικτα νύχια του δεν μπορούν πλέον να αρπάξουν τη λεία του για να τραφεί. Το μακρύ & κοφτερό ράμφος του γίνεται πολύ κυρτό. Τα υπερήλικα & βαριά φτερά του, που οφείλονται στα πυκνά πούπουλα, κολλάνε στο στήθος του & τον δυσκολεύουν στο πέταγμα. Του μένουν, λοιπόν, δύο επιλογές: να πεθάνει ή να περάσει μια επώδυνη διαδικασία αλλαγής που διαρκεί 150 μέρες. Η διαδικασία απαιτεί να πετάξει στην κορυφή ενός βουνού και να παραμείνει στη φωλιά του. Εκεί ο Αετός χτυπάει το ράμφος του σε ένα βράχο μέχρι να το αποκόψει. Αφού το αποκόψει, ο Αετός θα περιμένει να φυτρώσει καινούργιο και έπειτα θα αποκόψει τα νύχια του. Αφού φυτρώσουν τα καινούργια του νύχια, ο Αετός αρχίζει να μαδάει τα γερασμένα του φτερά. Μετά από πέντε μήνες, ο Αετός πραγματοποιεί τη διάσημη πτήση της Αναγέννησής του και ζει ακόμη 30 χρόνια!

Γιατί χρειάζεται η αλλαγή;

Πολλές φορές για να επιβιώσουμε πρέπει να ξεκινήσουμε μια διαδικασία αλλαγής. Μερικές φορές έχουμε ανάγκη να απαλλαγούμε από παλιές αναμνήσεις, συνήθειες & ξεπερασμένες παραδόσεις. Μόνο αν απαλλαγούμε από παλιά φορτία, μπορούμε να εκμεταλλευτούμε το Παρόν.