Αγάπη… και κάποιοι ξεχασμένοι ορισμοί

Ζωή είναι η ύπαρξη της αγάπης.

Λογική είναι η αγάπη που υπολογίζει.

Μελέτη είναι η αγάπη που αναλύει.

Επιστήμη είναι η αγάπη που ερευνά.

Φιλοσοφία είναι η αγάπη που σκέπτεται.

Θρησκεία είναι η αγάπη που αναζητάει το Θεό.

Αλήθεια είναι η παντοτινή αγάπη.

Ιδανικό είναι η αγάπη που ανεβάζει.

Πίστη είναι η αγάπη που μεταδίδεται.

Ελπίδα είναι η αγάπη που ονειρεύεται.

Καλοσύνη είναι η αγάπη που βοηθάει.

Αδελφικότητα είναι η αγάπη που αγκαλιάζει.

Θυσία είναι η υπέρτατη αγάπη.

Απάρνηση είναι η αγάπη που εγκαταλείφθηκε.

Συμπάθεια είναι η αγάπη που χαμογελάει.

Δουλειά είναι η αγάπη που «χτίζει».

Αδιαφορία είναι η αγάπη που κρύβεται.

Απελπισία είναι η αγάπη που χάνει τον έλεγχο.

Πάθος είναι η αγάπη που χάνει την ισορροπία.

Ζήλεια είναι η αγάπη που πληγώθηκε.

Υπερηφάνεια είναι η αγάπη που τραυματίσθηκε.

Πρόκληση είναι η αγάπη που υποβαθμίσθηκε.

Τέλος το Μίσος, που σίγουρα πιστεύεις ότι είναι το αντίθετο της αγάπης, δεν είναι τίποτε άλλο από την αγάπη που αρρώστησε βαριά.

Αγάπα τον εαυτό σου και όσους είναι γύρω σου. Και να θυμάσαι ότι: Αγαπώ σημαίνει ζω. Αγαπιέμαι σημαίνει αξίζω. Αγαπιέμαι κι αγαπώ σημαίνει Αξίζω να ζω!

Ευτυχία

Από αρχείο παρουσίασης Powerpoint με τον τίτλο “Happiness”

Ευτυχία

• Πείθουμε τους εαυτούς μας ότι η ζωή θα είναι καλύτερη μόλις παντρευτούμε , αποκτήσουμε ένα μωρό και μετά ένα άλλο.

• Μετά απογοητευόμαστε επειδή τα παιδιά μας δεν είναι αρκετά μεγάλα , και ότι όλα θα είναι καλά όταν μεγαλώσουν.
• Έπειτα απογοητευόμαστε επειδή φτάνουν στην εφηβεία και πρέπει να ασχοληθούμε με αυτό. Σίγουρα θα είμαστε περισσότερο χαρούμενοι όταν περάσουν τα εφηβικά χρόνια
• Λέμε στους εαυτούς μας ότι η ζωή μας θα είναι καλύτερη όταν ο σύντροφος μας πάρει τη δράση του μαζί του/της , όταν αποκτήσουμε ένα καλύτερο αυτοκίνητο , όταν μπορέσουμε να πάμε διακοπές , όταν τελικά θα πάρουμε σύνταξη.
• Η αλήθεια είναι ότι δεν υπάρχει καλύτερος χρόνος να είσαι χαρούμενος από ότι τώρα ακριβώς. Αν όχι , τότε πότε ;
• Η ζωή σου θα είναι πάντα γεμάτη από προκλήσεις. Είναι καλύτερα να το αποδεχτείς όσο περισσότερο και να αποφασίσεις να είσαι χαρούμενος παρά όλα αυτά.

• Για πολύ μακρύ χρόνο, φαινόταν ότι η ζωή ήταν έτοιμη να ξεκινήσει. Η αληθινή ζωή.
• Όμως πάντα υπήρχε κάποιο εμπόδιο στο δρόμο , μια δοκιμασία να περάσεις , κάποια δουλειά να τελειώσεις , κάποιος χρόνος να δοθεί , ένας λογαριασμός να πληρωθεί. Έπειτα θα ξεκινούσε η ζωή.
• Τελικά έφτασα να καταλάβω ότι αυτά τα εμπόδια ήταν η ζωή.
• Αυτή η άποψη με βοήθησε να δω ότι δεν υπάρχει κανένας δρόμος για την ευτυχία. Η ευτυχία ΕΙΝΑΙ ο δρόμος.
• Επομένως, απόλαυσε κάθε στιγμή.
• Σταμάτα να περιμένεις για να τελειώσει το σχολείο , για να επιστρέψεις στο σχολείο, να χάσεις 10 κιλά, να πάρεις 10 κιλά, για να ξεκινήσει η δουλειά, για να παντρευτείς , για το απόγευμα Παρασκευής , για το πρωινό Κυριακής , να περιμένεις για νέο αυτοκίνητο , για την άνοιξη , για το καλοκαίρι , για το φθινόπωρο , για το χειμώνα, για τον πρώτο ή τον δέκατο πέμπτο μήνα, για το τραγούδι σου να ακουστεί στο ραδιόφωνο, να πεθάνεις , να ξαναγεννηθείς… πριν αποφασίσεις να είσαι χαρούμενος.

• Η ευτυχία είναι ένα ταξίδι , όχι ένας προορισμός. Δεν υπάρχει καλύτερη στιγμή να είσαι χαρούμενος από… ΤΩΡΑ! Ζήσε και απόλαυσε τη στιγμή [Άγνωστος συγγραφέας]

• Τώρα , σκέψου και προσπάθησε να απαντήσεις σε αυτές τις ερωτήσεις :

1 – Ονόμασε τους 5 πλουσιότερους ανθρώπους στον κόσμο.

2 – Ονόμασε τις 5 τελευταίες νικήτριες του διαγωνισμού Μις Κόσμος

3 – Ονόμασε τους 10 τελευταίους νικητές του βραβείου Νόμπελ

4 – Ονόμασε τους 10 τελευταίους ηθοποιούς που πήραν Όσκαρ.

• Δεν μπορείς να το κάνεις ; Μάλλον δύσκολο, έτσι; Μην ανησυχείς , κανένας δε θυμάται αυτά. Το χειροκρότημα σβήνει σιγά – σιγά! Τα βραβεία μαζεύουν σκόνη! Οι νικητές σύντομα ξεχνιούνται.
• Τώρα απάντησε στις ερωτήσεις:

1 – Ονόμασε 3 δασκάλους που συνέβαλλαν στην εκπαίδευσή σου.

2 – Ονόμασε 3 φίλους που σε βοήθησαν σε ώρα ανάγκης σου.

3 – Σκέψου λίγους ανθρώπους που σε έκαναν να νιώσεις εξαιρετικά.

4 – Ονόμασε 5 ανθρώπους που σου αρέσει να περνάς χρόνο μαζί τους.

• Ποιο εύκολα τώρα , έτσι; Οι άνθρωποι που σημαίνουν κάτι στη ζωή σου δεν βαθμολογούνται «οι καλύτεροι», δεν έχουν τα περισσότερα λεφτά, δεν έχουν νικήσει τα μεγαλύτερα βραβεία… Είναι εκείνοι που νοιάζονται για σένα, σε φροντίζουν, εκείνοι που, ό,τι κι αν συμβεί, μένουν κοντά σου.
• Σκέψου το για μια στιγμή. Η ζωή είναι πολύ σύντομη! Και εσύ, σε ποια λίστα είσαι; Δεν ξέρεις;

• Άφησε με να σε βοηθήσω. Δεν είσαι ανάμεσα στους περισσότερους «διάσημους» , αλλά ανάμεσα σε εκείνους που θυμάμαι να στείλω αυτό το μήνυμα…
• Λίγο καιρό πριν , στους Ολυμπιακούς αγώνες του Σιάτλ, εννέα αθλητές, όλοι πνευματικά ή σωματικά ιδιαίτεροι, στέκονταν στη γραμμή εκκίνησης για τον αγώνα τον 100 μέτρων. Το πιστόλι ακούστηκε και ο αγώνας ξεκίνησε. Δεν έτρεχαν όλοι, αλλά όλοι ήθελαν να συμμετέχουν και να νικήσουν. Έτρεχαν σε τριάδες, ένα αγόρι σκόνταψε και έπεσε, έκανε μερικές τούμπες και άρχισε να κλαίει. Οι υπόλοιποι οκτώ τον άκουσαν να κλαίει. Έκοψαν ταχύτητα και κοίταξαν πίσω τους. Σταμάτησαν και γύρισαν πίσω… Όλοι τους… Ένα κορίτσι με σύνδρομο Ντάουν έκατσε κάτω δίπλα του, τον αγκάλιασε και τον ρώτησε «Αισθάνεσαι καλύτερα τώρα;» Τότε, όλοι μαζί και οι εννέα περπάτησαν ώμο με ώμο μέχρι τη γραμμή τερματισμού. Όλο το πλήθος σηκώθηκε και χειροκροτούσε. Και το χειροκρότημα κράτησε για πολύ χρόνο…

• Οι άνθρωποι που το είδαν ακόμα μιλάνε γι’αυτό. Γιατί ;
• Επειδή βαθιά μέσα μας, όλοι ξέρουμε ότι το πιο σημαντικό πράγμα στη ζωή είναι περισσότερο από το να νικάμε για τον εαυτό μας. Το πιο σημαντικό πράγμα στη ζωή είναι να βοηθάμε άλλους να νικάνε. Ακόμα κι αν αυτό σημαίνει να επιβραδύνουμε και να αλλάζουμε τον αγώνα μας.

• Αν διαδώσεις αυτό το κείμενο, ίσως θα καταφέρουμε να αλλάξουμε την καρδιά μας , ίσως και την καρδιά κάποιου άλλου, επίσης…
• «Ένα κερί δε χάνει τίποτα αν χρησιμοποιηθεί για να ανάψει ένα άλλο»

Πώς να βρεις την αλήθεια

Ευχαριστώ τον αποστολέα του παρακάτω:

Πώς να βρεις την αλήθεια

Μην περιμένεις ποτέ να βρεις την Αλήθεια…

· ...άν δεν φορτώθηκες τα βάρη των άλλων

· ...άν δεν δέχτηκες την ατίμωση των άλλων

· ...άν δεν σκότωσες την υπερηφάνεια σου

· ...άν δεν μαχαίρωσες την 'λογική' σου

· ...άν δεν τα έπαιξες όλα για όλα στη ζωή σου

· ...άν δεν γεννάς συνέχεια

· ...άν δεν είσαι ζητιάνος του Απείρου

· ...άν δεν χρειάστηκε σφίγγοντας τα δόντια να προχωράς συνέχεια

· ...άν δεν γύμνασες το μάτι σου να βλέπει πιο πάνω κι από τα άστρα

· ...άν δεν βούλωσες τ' αυτιά σου στους βολεμένους άμβωνες και αυτόκλητους 'σωτήρες'

· ...άν δεν γκρεμίζεις και δεν κτίζεις ασταμάτητα

· ...άν δεν κατάλαβες ότι όλη η ΖΩΗ είναι ένας ΠΟΛΕΜΟΣ"

Τα τέσσερα κεριά

Μου στάλθηκε, υπό μορφή αρχείου παρουσίασης Powerpoint, το ακόλουθο κείμενο. Ευχαριστώ τον αποστολέα!

Τα τέσσερα κεριά

Τέσσερα κεριά, έλιωναν, αργά - αργά... Ο χώρος ήταν τόσο ήσυχος, που μπορούσε να ακουστεί ακόμη και η συζήτησή τους….

Το πρώτο έλεγε:

«ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ Η ΕΙΡΗΝΗ». Όμως οι άνθρωποι δεν με θέλουν και δεν με χρειάζονται…

…κι έτσι αφέθηκε σιγά - σιγά ως το τέλος να σβήσει …

Το δεύτερο είπε:

«ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ Η ΠΙΣΤΗ». Δυστυχώς, πουθενά δεν χρειάζομαι. Δεν έχει νόημα πια, να παραμένω αναμμένο.”

…και λέγοντας αυτά, ένα ελαφρύ αεράκι φύσηξε πάνω του και το έσβησε….

Γεμάτο λύπη, το τρίτο κερί, με τη σειρά του, είπε:

«ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ Η ΑΓΑΠΗ». Δεν έχω δύναμη να συνεχίσω να φωτίζω. Οι άνθρωποι δεν θέλουν πιά την παρουσία μου. Το μίσος τους, έχει απλωθεί και μεταξύ τους…

..και χωρίς να περιμένει άλλο, το κερί αφέθηκε να σβήσει…

Ξαφνικά... ένα παιδάκι μπήκε στο δωμάτιο και είδε τα τρία κεριά σβηστά. Φοβισμένο από το μισοσκόταδο, είπε:

«ΜΑ ΤΙ ΚΑΝΕΤΕ ΕΚΕΙ! ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΑΡΑΜΕΙΝΕΤΕ ΑΝΑΜΜΕΝΑ, ΕΓΩ ΦΟΒΑΜΑΙ ΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ!»

…και ξέσπασε σε δάκρυα…

Τότε το τέταρτο κερί είπε με συμπόνια :

“ΜΗ ΦΟΒΑΣΑΙ ΚΑΛΟ ΜΟΥ, ΜΗΝ ΚΛΑΙΣ: ΟΣΟ ΘΑ ΕΙΜΑΙ ΕΓΩ ΑΝΑΜΜΕΝΟ, ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΠΑΝΤΑ ΝΑ ΞΑΝΑΝΑΨΟΥΜΕ ΤΑ ΑΛΛΑ ΤΡΙΑ ΚΕΡΙΑ… Γιατί εγώ είμαι Η ΕΛΠΙΔΑ»

…με μάτια λαμπερά και γεμάτα δάκρυα, το παιδί πήρε το κερί της ελπίδας, και ξανάναψε όλα τα άλλα…

ΑΣ ΜΗΝ ΣΒΗΣΕΙ ΠΟΤΕ ΛΟΙΠΟΝ, ΚΑΙ Η ΕΛΠΙΔΑ ΜΕΣΑ ΣΤΙΣ ΚΑΡΔΙΕΣ ΜΑΣ...

...και καθένας από εμάς ας θυμάται, να ανάβει ξανά τά κεριά της ζωής…Τά κεριά της Ελπίδας, τής Πίστης, τής Ειρήνης και τής Αγάπης…

Μια ιστορία για τον Παράδεισο και για τη Φιλία

Μου στάλθηκε, υπό μορφή αρχείου παρουσίασης Powerpoint, η ακόλουθη ιστορία του Paulo Coelho

Μια ιστορία για τον Παράδεισο και για τη Φιλία

Ένας άντρας, το άλογο και ο σκύλος του περπατούσαν σε έναν δάσος. Καθώς περνούσαν κάτω από ένα τεράστιο δέντρο έπεσε ένας κεραυνός και τους έκανε και τους τρεις στάχτη. Όμως ο άντρας δεν κατάλαβε ότι είχε εγκαταλείψει αυτόν τον κόσμο, και συνέχισε την πορεία του με τα δυο του ζώα (κάποιες φορές περνάει κάποιος χρόνος μέχρι να συνειδητοποιήσουν οι νεκροί την καινούρια τους κατάσταση…) Σε μια στροφή του δρόμου είδαν μία πανέμορφη μαρμάρινη πύλη που οδηγούσε σε μια πλατεία στρωμένη με πλάκες από χρυσάφι.

- Καλημέρα.

- Kαλημέρα, απάντησε ο φύλακας

- Πώς λέγεται αυτό το τόσο όμορφο μέρος;

- Αυτός είναι ο Παράδεισος.

- Τι καλά που φτάσαμε στον Παράδεισο, γιατί διψάμε!

- Μπορείτε Κύριε να μπείτε και να πιείτε όσο νερό θέλετε, και ο φύλακας του έδειξε την πηγή.

- Και το άλογο και ο σκύλος μου διψούν επίσης…

- Λυπάμαι πολύ, είπε ο φύλακας, αλλά εδώ απαγορεύεται η είσοδος στα ζώα.

Ο άντρας αρνήθηκε με μεγάλη δυσκολία, μιας και διψούσε πολύ, αλλά δεν ήθελε να πιει μόνο αυτός. Ευχαρίστησε τον φύλακα και συνέχισε την πορεία του.

Αφού περπάτησαν για αρκετή ώρα στην ανηφοριά, εξαντλημένοι πλέον και οι τρεις, έφτασαν σε ένα άλλο μέρος, η είσοδος του οποίου ξεχώριζε από μια παλιά πόρτα που οδηγούσε σε έναν χωματόδρομο περικυκλωμένο από δέντρα... Στη σκιά ενός δέντρου καθόταν ένας άντρας, και είχε το κεφάλι του σκεπασμένο με ένα καπέλο. Μάλλον κοιμόταν.

- Καλημέρα, είπε ο διαβάτης.

Ο άντρας έγνεψε σε απάντηση με το κεφάλι του.

- Διψάμε πολύ, το άλογό μου, ο σκύλος μου κι εγώ

- Υπάρχει μια πηγή ανάμεσα σε εκείνα τα βράχια, είπε ο άντρας, δείχνοντας το μέρος.

- Μπορείτε να πιείτε όσο νερό θέλετε.

Ο άνθρωπος, το άλογο και ο σκύλος πήγαν στην πηγή και κατεύνασαν τη δίψα τους. Ο διαβάτης γύρισε πίσω να ευχαριστήσει τον άντρα.

- Μπορείτε να ξανάρθετε όποτε θέλετε, του απάντησε εκείνος.

- Επί τη ευκαιρία, πώς ονομάζεται αυτό το μέρος; ρώτησε ο άντρας.

- Παράδεισος.

- Ο Παράδεισος; Μα, ο φύλακας της μαρμάρινης εισόδου μου είπε ότι εκείνο ήταν ο Παράδεισος!

- Εκείνο δεν ήταν ο Παράδεισος. Ήταν η Κόλαση, απάντησε ο φύλακας.

Ο διαβάτης έμεινε σαστισμένος.

-Θα έπρεπε να τους απαγορεύσετε να χρησιμοποιούν το όνομά σας! Αυτή η λάθος πληροφορία μπορεί να προκαλέσει μεγάλο μπέρδεμα, είπε ο διαβάτης.

- Σε καμία περίπτωση! – αντέτεινε ο άντρας. Στην πραγματικότητα, μας κάνουν μεγάλη χάρη, διότι εκεί παραμένουν όλοι όσοι είναι ικανοί να εγκαταλείψουν τους καλύτερούς τους φίλους…

Paulo Coelho

Αναστασίου (Γιαννουλάτου), “Παγκοσμιότητα και Ορθοδοξία”

Μερικά μικρά αποσπάσματα από το βιβλίο του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Αλβανίας κ.κ. Αναστασίου (Γιαννουλάτου) με τίτλο “Παγκοσμιότητα και Ορθοδοξία”, εκδ. Ακρίτας, Αθήνα 2000

Αναστασίου (Γιαννουλάτου), “Παγκοσμιότητα και Ορθοδοξία”

«Είναι φανερό ότι η παγκοσμιοποίηση συνδέεται με την εισβολή ενός πολιτισμού, οι δημιουργοί του οποίου ισχυρίζονται ότι είναι ο καλύτερος. Η σύλληψη, τα κριτήρια και ο τρόπος λειτουργίας του όλου συστήματος έχουν στηριχθεί στον δυτικό καπιταλισμό, στη λογική μιας ελεύθερης οικονομίας, της οποίας η δυναμική στηρίζεται στη διαρκή κερδοφορία. Η παγκοσμιοποίηση δεν είναι μόνο οικονομική διαδικασία. Πρόκειται για άμεση ή έμμεση επιβολή ενός συστήματος σκέψεως που αγνοεί ή και καταστρέφει τις ιδιαιτερότητες των επί μέρους λαών και ανθρώπων και παραμερίζει ή και διαλύει αξίες όπως η φιλία, η εντιμότητα, η εγκράτεια, προβάλλοντας ένα καταναλωτικό πρότυπο με αδιάκοπη επιδίωξη κέρδους, υπό την επίδραση του οποίου συχνά συνθλίβονται οι ανθρώπινες σχέσεις» [σελ. 249-250]

«Η παγκοσμιοποίηση είναι πλέον μια διαδικασία σε εξέλιξη και καμιά δύναμη δε φαίνεται ότι μπορεί να την αναστείλει. Ανοίγει για την ανθρωπότητα υπέροχες δυνατότητες και απροσδόκητες προοπτικές. Αλλά και συνεπιφέρει αλυσιδωτές αναταραχές και ανακατατάξεις. Ανεξάρτητα όμως από τις θετικές ή αρνητικές επιπτώσεις, αυτή συντελείται χωρίς να την εμποδίζουν τυχόν αναστεναγμοί ή εξορκισμοί των μη οικονομολόγων. Από διάφορες πλευρές ακούονται διαμαρτυρίες, ότι η παγκοσμιοποίηση κινείται προς κατευθύνσεις που δεν εξασφαλίζουν τις βασικές ανθρώπινες αξίες, τη δικαιοσύνη, τον σεβασμό της ταυτότητος των ανθρώπων, την πολυμορφία των ανθρωπίνων πολιτισμών. Ότι η νέα παγκόσμια τάξη, που διευθύνεται από τις πολυεθνικές, είναι εργαλείο πιέσεων για νέες μορφές αποικιοκρατίας. Ο πιστός δεν αιφνιδιάζεται από αυτό το φαινόμενο. Η παγκοσμιότητα και οικουμενικότητα αποτελούν βασικό στοιχείο της πίστεως και της προσδοκίας του. Είναι πεπεισμένος ότι το γνήσιο θρησκευτικό βίωμα έχει τη δύναμη να συνεισφέρει αποφασιστικά με δημιουργικές επεμβάσεις, βασιζόμενο στις αιώνιες αρχές σεβασμού του κάθε ανθρώπινου προσώπου, της ελευθερίας, της ειρήνης, της δικαιοσύνης και αλληλεγγύης. Να προσφέρει νόημα στη ζωή του ανθρώπου και υπέρβαση της αγωνίας του θανάτου» [σελ. 267 παρ.3-4]

«Στη θέση μιας παγκοσμιοποιήσεως που μετατρέπει λαούς και ανθρώπους σε πολτό χρήσιμο για τους οικονομικούς σκοπούς μιας ανώνυμης ολιγαρχίας, το ορθόδοξο βίωμα και όραμα προτείνει και καλεί σε προσπάθεια για κοινωνία αγάπης» [σελ. 268 αρχή]

Μακάρι

Τον ποιητή του “Luogo interno”, τον Χρήστο, δεν τον γνωρίζω. Τον συνάντησα τυχαία, πριν από ένα χρόνο περίπου, περιδιαβαίνοντας σε διάφορα ιστολόγια. Κι από τότε τον παρακολουθώ συστηματικά. Και τον ευχαριστώ γι’ αυτά που μας χαρίζει, κάθε τόσο, μέσα από το ιστολόγιό του (http://luogointerno.blogspot.com). Δεν θα μπορούσα να τον ξεχάσω σ’ αυτό το εβδομαδιαίο, όπως εξελίχτηκε στην πορεία, αφιέρωμά μου στην ποίηση…

Μακάρι

Όσοι έχουνε αντί ψυχή, μαύρο σκληρό γρανίτη
επιβιώνουν –σου ‘λεγαν- σε τούτο τον καιρό
τους πίστεψες και πιάστηκες στο ίδιο σου το δίχτυ
πνίγοντας σε μια κουταλιά τα αισθήματα νερό

Και ξάφνου είδες γύρω σου να συνωθούνται χίλιοι
άνθρωποι που κατάσαρκα το δέρμα είχαν φιδιού
κυνέρωτες με κόκκινα νύχια μαλλιά και χείλη
η λάμψη που τους κάλεσε του δολερού χρυσού

σαν την προπαίδεια έμαθες καλά να προσποιείσαι
ντυμένος στης ευτέλειας τα ρούχα τ’ ακριβά
ότι έχεις είσαι …κι όχι πια ότι στ’ αλήθεια είσαι
μα μέσα σου φριχτό κενό νιώθεις καμιά φορά

είναι τις νύχτες που το φως σου ρίχνει το φεγγάρι
που της συνείδησης η ηχώ μέσα σου ξαγρυπνά
και λες ας ήμουν άνθρωπος για μια στιγμή μακάρι
να αγάπαγα, να αγαπηθώ λιγάκι αληθινά

Πηγή:

http://luogointerno.blogspot.com/2009/02/blog-post_19.html

Την πύλη τη στενή

Την πύλη τη στενή

Κάποιες φορές στην αγωνία του είναι μου λογιάζω

γιατί να κάθεται η ψυχή στο χωματένιο της κουφάρι

που σέρνεται στη γη, ανεμοδαρμένο

και χωματίλα φλογισμένη αναρρουφά.

Κι είπα: Στα ύψη να πετάξεις πεταλούδα

μ’ ένα σαρκαστικό χαμόγελο, καθώς

ο άνεμος στη γη το “σκήνος” σου τραβά.

Φύγε καραβοκύρη αιθέριε, στα μεσοπέλαγα

ν’ αφήσεις το τσακισμένο το καράβι σου.

Μα ήλθε ο λογισμός της πίστης και ψιθύρισε:

καραβοκύρης δεν λογάται όποιος δεν πάλεψε

στο πέλαγος μ’ ανέμους και με κύματα

και χρυσαλίδα να πετά γοργόφτερη δεν γίνεται

αν το κουκούλι δεν την έκρυβε στα βάθη του.

Ψυχή, με το κορμί μαζί ν’αγωνιστείς

κι οι κόποι σου διπλά θα πλερωθούν μαζί του,

με δόξα σαν περάσεις και τιμή

την πύλη τη στενή του λυτρωμού σου.

[Τιμοθέου, Μητροπολίτου Γορτύνης και Αρκαδίας, “Μυστικά Σήμαντρα – Ποιήματα”, εκδ. Παναγία Καλυβιανή, Μοίρες Κρήτης, 1971]

Τρία ακόμα ποιήματα

Τρία ακόμα ποιήματα. Άγνωστα για τους περισσότερους. Όπως άγνωστη είναι και η ποιήτρια. Η παλιά καλή μου φίλη, απ’ τα λυκειακά μας χρόνια, Λ.Κ.

Αγανάκτηση [της Λ.Κ.]

“Κάνε το καλό καλύτερο

και το καλύτερο ακόμα πιο καλό.

Φτάσε το τέλειο”.

Έτσι μου είπαν.

Εκείνοι τι κάνουν;

Νιότη [της Λ.Κ.]

Ένα χαμόγελο μέσα στις ανεμώνες.

Πότε άνθισε τούτη η ομορφιά, Θεέ μου;

Δύο εβένιν’ αστέρια

αντίκρυ στο χρυσάφι του ήλιου.

Νιότη μέσα στην Άνοιξη!

Τι ταίριασμα!!...

Μάρτης [της Λ.Κ.]

Κάποιο δέντρο άνθισε

ένα κανάρι κελάηδησε

κάποιος ουρανός άνοιξε

ένας ήλιος έλαμψε χρυσός

κάποιο χαμόγελο άστραψε.

Καλημέρα!

Τρία ποιήματα

Τρία ποιήματα. Σκόρπια τα βρήκα… Μα μου’μοιασαν το ένα συνέχεια του άλλου. Μπορεί κάποιοι (ή και όλοι σας!) να διαφωνήσετε. Και να έχετε κι εσείς τόσο “δίκηο” όσο κι εγώ. Εξαρτάται πώς τα ερμηνεύει ο καθένας, με τι εμπειρίες του τα συνδυάζει. Την έχει αυτή την άνεση, αυτή την ελευθερία, η ποίηση και η ανάγνωσή της…

Μεταρσίωση [Νικηφόρος Βρεττάκος]

Το πνεύμα μου, σαν ουρανός, σαν ωκεανός, σαν θάλασσα,

λύνεται απόψε στο άπειρο χωρίς να βρίσκει αναπαμό.

Τις ζώνες γύρω του έσπασε κι ανατινάζεται θερμό

το πνεύμα μου σαν ουρανός, σαν ωκεανός, σαν θάλασσα.

Σαν γαλαξίας απέραντος το σύμπαν σέρνω στο χορό.

Ήλιο τον ήλιο γκρέμισα, θόλο το θόλο χάλασα,

κι είμαι σα μιαν απέραντη, πλατιά γαλάζια θάλασσα,

που οι στενοί πάνω μου ουρανοί δε μου σκεπάζουν το νερό.

Ο πράσινος κήπος [Νικηφόρος Βρεττάκος]

Έχω τρεις κόσμους.

Μια θάλασσα, έναν ουρανό κι ένα πράσινο κήπο:τα μάτια σου.

Θα μπορούσα αν τους διάβαινα και τους τρεις,

να σας έλεγα πού φτάνει ο καθένας τους.

Η θάλασσα ξέρω.

Ο ουρανός υποψιάζομαι.

Για τον πράσινο κήπο μου, μη με ρωτήσετε.

Επίγραμμα [Οδυσσέας Ελύτης]

Πριν απ’ τα μάτια μου ήσουν φως.

Πριν απ’ τον Έρωτα έρωτας

Κι όταν σε πήρε το φιλί

Γυναίκα.